II SA/Rz 701/08

1 POSTANOWIENIE Dnia 22 kwietnia 2009 r. 2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Małgorzata Wolska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 kwietnia 2009 r. sprzeciwu B. G. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 4 marca 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 701/08 w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] września 2008 r., Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym w postaci zwolnienia od kosztów sądowych Postanowieniem z dnia 4 marca 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 701/08 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie odmówił B. G. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że miesięczne dochody skarżącej oraz posiadany przez nią majątek nie dają podstaw do jakichkolwiek wątpliwości co do jej zdolności do poniesienia kosztów sądowych. Z powyższym nie zgodziła się B. G. W sprzeciwie zarzuciła błędne ustalenie stanu faktycznego oraz przyjęcie, że nie przysługuje jej prawo pomocy prawnej podczas gdy jej zdaniem taka pomoc powinna zostać jej przyznana. Wniosła więc o zmianę postanowienia i przyznanie wnioskowanej pomocy prawnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a. w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega ponownemu rozpoznaniu przez sąd. Przedmiotem niniejszego postępowania jest wniosek B. G. o przyznanie jej prawa pomocy poprzez zwolnienie jej z kosztów sądowych. Wniosek ten mieści się w zakresie częściowego prawa pomocy uregulowanego w art. 246 §1 pkt 2 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego dla siebie i rodziny Jak wynika ze złożonego przez wnioskodawczynię oświadczenia prowadzi ona sezonową działalność gospodarczą, utrzymując się z dochodu, którego łączna miesięczna wysokość wynosi 49.671,50 zł, posiada nieruchomość rolną o powierzchni 60 arów, oraz nieruchomość budynkową w postaci baru – S. Nadto jest właścicielką samochodu mercedes VITO i Mercedes Gl. Samotnie wychowuje dwójkę małoletnich dzieci. W ocenie Sądu przedstawiona sytuacja nie kwalifikuje wnioskodawczyni do przyznania prawa pomocy w zakresie przez nią postulowanym. Opisana w oświadczeniu majątkowym sytuacja majątkowa jest daleka od ubóstwa, które przemawia za przyznaniem prawa pomocy. Należy tu wskazać, że instytucja prawa pomocy stanowi wyjątek od zasady obowiązku ponoszenia kosztów postępowania związanych z wniesieniem skargi do sądu i jest przewidziana jedynie dla ludzi najuboższych, dla których poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania jest w ogóle niemożliwe bądź wiąże się z koniecznością poniesienia uszczerbku koniecznego utrzymania siebie i rodziny. Wskazana przez wnioskodawczynię wysokość uzyskiwanego dochodu daje powody by twierdzić, że wystarcza on nie tylko na zaspokojenie koniecznych potrzeb takich jak wyżywienie, ubranie, opłacenie podstawowych mediów, ale również na poczynienie oszczędności a tym bardzie na opłacenie niewielkich na obecnym etapie kosztów postępowania. Skarżąca została bowiem wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł, kolejne koszty jakie mogą powstać to opłata kancelaryjna za sporządzenie uzasadnienia od mającego zapaść wyroku oraz koszty związane z wniesieniem skargi kasacyjnej. Porównanie powyższych kwot z kwotą uzyskiwanego dochodu, uzasadnia przekonanie, że ich uiszczenie nie spowoduje uszczerbku utrzymania koniecznego dla skarżącej i jej rodziny. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawi art. 260 i 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.