II SA/Rz 704/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Jolanta Ewa Wojtyna /spr./ NSA Małgorzata Wolska Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 listopada 2011 r. sprawy ze skarg A. S.A. z siedzibą w K. i Gminy Miasto [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości -skargi oddala- Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2011r. znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2010r. znak: [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, wydana w oparciu o art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej w dalszej części k.p.a. oraz art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010r. Nr 102, poz. 651 ze zm.). Sprawę zainicjował skierowany do Prezydenta Miasta [...] wniosek z dnia 18 marca 2008r. M. M. działającej imieniem własnym oraz K. M., B. B., S. B., J. B., B. G., W. M., J. M., D. O., A. L., T. M. i M. M. oraz wniosek z dnia 15 kwietnia 2008r. E. K. działającej imieniem własnym oraz M. B. o zwrot wywłaszczonych nieruchomości oznaczonych jako działki nr ewid. 2242, 2518, 2258 i 557 położonych w obr. [...]. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2009r. znak: [...] wyłączył Prezydenta Miasta [...] od załatwienia sprawy zwrotu nieruchomości stanowiących działki nr 2242, 2243, 2257, 2258, 2527, 2518 oraz część działki nr 2253 i wyznaczył Starostę [...] do jej załatwienia ze względu na fakt, iż dotyczy ona działek będących własnością Gminy Miast [...]. Decyzją z dnia [...] lutego 2010r. Starosta [...] odmówił zwrotu nieruchomości stanowiącej własność Gminy Miasta [...] położonej w obr. [...] oznaczonej jako działki nr 2518 (objętej KW Nr [...]), 2243, 2257, 2258, 2527 i część działki nr 2253 (objętych KW Nr [...]) oraz działki nr 2242 (objętej KW Nr [...]) stanowiącej własność Przedsiębiorstwa "A." S.A. Rozstrzygnięcie to Wojewoda [...] uchylił decyzją z dnia [...] kwietnia 2010r. znak: [...], a sprawę przekazał do ponownego rozpoznania podnosząc, że ocena słuszności żądania zwrotu nieruchomości powinna być poprzedzona szczegółowymi ustaleniami dotyczącymi celu wywłaszczenia oraz jego realizacji. Tymczasem, w ocenie organu odwoławczego, ustalenia w tym zakresie dokonane przez Starostę [...] nie są wystarczające. Tylko bowiem w odniesieniu do działki nr 2258 organ uznał, iż cel wywłaszczenia został zrealizowany, natomiast w stosunku do pozostałych działek ograniczył się do ustalenia celu ich wywłaszczenia i aktualnego ich zagospodarowania, nie wyjaśniając czy w terminach wynikających z art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami podjęto jakiekolwiek prace związane z realizacją celu wywłaszczenia. Po przeprowadzeniu ponownego postępowania Starosta [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2010r. orzekł w pkt I o zwrocie nieruchomości położonej w obr [...] oznaczonej jako działka nr 2518 o powierzchni 0,0872 ha, działki nr 2243 o pow. 0,0817 ha, nr 2257 o pow. 0,0593 ha, nr 2527 o pow. 0,0027 ha, nr 2253/1 o pow. 0,0577 ha na rzecz: J. M. (w 69/378 części), M. M. (w 69/378 części), M. M. (w 69/378 części), K. K. (w 69/378 części), A. L. (w 18/378 części), T. M. (w 18/378 części), B. K. (w 6/378 części), J. B. (w 6/378 części), S. S. (w 6/378 części), W. M. (w 6/378 części), D. O. (w 6/378 części), M. B. (w 9/378 części), B. G. (w 18/378 części) i E. K. (w 9/378 części). W pkt II wymienionego rozstrzygnięcia Starosta odmówił zwrotu nieruchomości położonej w obr. [...] oznaczonej jako działka nr 2258 o pow. 0,0127 ha (objętej KW Nr [...]) stanowiącej własność Gminy Miasto [...] oraz jako działka nr 2242 o pow. 0,0622 ha (objętej KW Nr [...]) stanowiącej własność Przedsiębiorstwa "A." S.A. Natomiast w pkt III organ postanowił, że ostateczna decyzja stanowi podstawę do ujawnienia w księgach wieczystych i ewidencji gruntów podziału działki nr 2253 o pow. 0,3221 ha położonej w obr. [...] na działki o numerach: 2253/1 o pow. 0,0577ha i 2253/2 o pow. 0,2644ha. Podejmując wskazaną decyzję Starosta [...] miał na uwadze następujący stan faktyczny sprawy. Umową z dnia 10 września 1974r. W. M. oraz B. M. zbyli na rzecz Skarbu Państwa - w oparciu o art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. Nr 17, poz. 70 z późn. zm.) – nieruchomość oznaczoną jako działki nr 9/5, 9/6 oraz 10/6 położoną w obr. [...] Miasta [...] w celu budowy bazy magazynowo-technicznej Przedsiębiorstwa S. (miejsce i warunki realizacji zostały zatwierdzone decyzją Wydziału Gospodarki Przestrzennej i Ochrony Środowiska Prezydium Miejskiej Rady Narodowej z dnia [...].06.1973r., znak: [...]). Za zbycie powyższych działek współwłaściciele otrzymali odszkodowanie w łącznej kwocie 46 838,76 zł. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej orzeczeniem z dnia [...].11.1971r. (znak: [...]) orzekło – działając na podstawie ustawy z dnia 12 marca 1958r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości – o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa działek nr 9/1, 9/2, 10/1 i 10/2 w obr. [...] Miasta [...] stanowiących własność W. M. i B. M. w celu budowy bocznicy kolejowej wraz z drogą dojazdową i strefą ochronną. Z tytułu wywłaszczenia współwłaściciele otrzymali odszkodowanie w wysokości 24 857 zł. Decyzją z dnia [...].10.1988r. (znak: [...]) Dyrektor Przedsiębiorstwa "G." (na podstawie porozumienia z Kierownikiem Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego z 29.02.1988r.) w oparciu o ustawę z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22, poz. 99 ze zm.) orzekł o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Pastwa nieruchomości położonej w obr. [...] Miasta [...] oznaczonej jako działki Nr 10/12 i 10/14 stanowiącej własność W. M. pod budowę stacji cieplnej w dzielnicy magazynowo-przemysłowej zlokalizowanej w rejonie ul. P. (zgodnie z decyzją zatwierdzającą plan realizacyjny z dnia [...].11.1987r., znak: [...] wydaną przez Wydział Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miejskiego). Odszkodowanie ustalono na kwotę 92 344 zł. Z kolei umową z dnia 4 lutego 2009r. działka nr 2242 została sprzedana przez Gminę Miasto [...] Przedsiębiorstwu "A." S.A. Z dokumentacji geodezyjno-prawnej wynika, że wywłaszczone nieruchomości obejmujące wskazane wyżej działki odpowiadają obecnie działkom nr 2527, 2518, 2242, 2243, 2257, 2253, 2258. Starosta [...] motywując swe rozstrzygnięcie wskazał na art. 136 ustawy o gospodarce nieruchomościami, według którego poprzedni właściciel lub jego spadkobiercy mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części jeżeli stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Zgodnie zaś z art. 137 tej ustawy zbędność taka zachodzi wówczas, gdy pomimo upływu 7 lat od dnia w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo też mimo upływu 10 lat od dnia ostateczności wymienionej decyzji cel taki nie został zrealizowany. Starosta wskazał, że działka nr 9/5 (obecnie nr 2527) i 9/6 oraz 10/6 (obecnie nr 2518) została zagospodarowana naziemnym rurociągiem ciepłowniczym. Działki nr 9/1 i 10/1 (obecnie nr 2242 i 2243), nr 9/2 (obecnie nr 2257), nr 10/2 (obecnie nr 2253 i nr 2257) stanowią teren zabudowany budynkiem garażowym (działka nr 2242), zagospodarowany częściowo parkingiem i wysypaną żwirem drogę (działka nr 2243) i fragmentem ciepłociągu (działka nr 2257) oraz teren niezagospodarowany porośnięty trawą, samosiejkami drzew i krzewów. Starosta podniósł, że ze względu na fakt wykorzystania działek nr 2243, 2257, 2527, 2518 i części działki nr 2253 inaczej niż przewidywały to cele wywłaszczenia wynikające z orzeczenia z 1971r. i umowy z 1974r. orzekł o ich zwrocie na rzecz spadkobierców byłego właściciela. W stosunku natomiast do działki nr 10/12 odpowiadającej obecnie działce nr 2258 organ uznał, iż cel wywłaszczenia został zrealizowany, bowiem wywłaszczenie nastąpiło w celu budowy sieci cieplnej w dzielnicy magazynowo-przemysłowej w rejonie ul. P., zaś aktualnie działka ta zagospodarowana jest rurą ciepłowniczą. Z tego względu organ odmówił jej zwrotu. Odmowa zwrotu działki nr 2242 uzasadniona jest z kolei faktem. Iż w dacie wydawania decyzji stanowiła ona własność Przedsiębiorstwa "A." S.A. Tylko zaś nieruchomości, których właścicielem jest Skarb Państwa bądź jednostka samorządu terytorialnego mogą stanowić przedmiot postępowania zwrotowego. Starosta zaznaczył, że stosownie do art. 140 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzedni właściciel nieruchomości lub jego spadkobiercy w razie wydania orzeczenia o zwrocie obowiązani są do zwrotu podlegającego waloryzacji odszkodowania uzyskanego w związku z wywłaszczeniem nieruchomości. Natomiast jeśli wskutek działań podjętych bezpośrednio na nieruchomości po jej wywłaszczeniu zwiększyła się lub zmniejszyła wartość nieruchomości, odszkodowanie podlegające zwrotowi pomniejsza się lub powiększa o kwotę równą różnicy wartości nieruchomości określonej na dzień zwrotu, na co wskazuje art. 140 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wynikająca z operatu szacunkowego zwaloryzowana kwota odszkodowania ustalona w stosunku do zwracanej powierzchni wywłaszczonych nieruchomości to 9 005,82 zł. Natomiast wartość wywłaszczonej nieruchomości zmniejszyła się na skutek podjętych na niej działań tj. budowy estakady z ciepłociągiem po dacie wywłaszczenia o kwotę 34 877 zł. W związku z powyższym Starosta [...] nie orzekł o zwrocie na rzecz Gminy Miasta [...] zwaloryzowanego odszkodowania. Odwołanie od rozstrzygnięcia Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2010r. złożyli Gmina Miasto [...] oraz Przedsiębiorstwo "A." S.A. Pierwszy z wymienionych odwołujących się podmiotów podniósł, że na działkach nr 2518, 2243, 2257 i 2527 wybudowana została infrastruktura techniczna w postaci sieci ciepłowniczej, drogi dojazdowej oraz miejsc parkingowych, a zatem cel wywłaszczenia powyższych nieruchomości został zrealizowany, jako że wymieniona infrastruktura jest niezbędna do prawidłowego funkcjonowania istniejącej zabudowy dzielnicy magazynowo-przemysłowej zlokalizowanej w rejonie ulicy P. Z kolei "A." S.A. podniosła, że dokonany przez organ opis działki nr 2243 jest niepełny, nie odpowiadając dokładnie rzeczywistości. Strona zauważyła, że na części tej działki przebiega utwardzona droga dojazdowa (kontynuacja ulicy miasta) oraz znajduje się tam parking i wjazd na teren działki nr 2242, która stanowi jej własność. Tym samym, w ocenie Spółki, część działki nr 2243 została wykorzystana na cel określony przy wywłaszczeniu jako droga dojazdowa. Spółka podkreśliła, że wobec tego, iż przez fragment działki nr 2243 wybudowana droga prowadzi bezpośrednio z drogi publicznej do głównego wjazdu na teren oddziału Spółki, kwestionowana decyzja narusza słuszne jej interesy, ograniczając jej prawo własności oraz możliwość swobodnego korzystania z nieruchomości, co stanowi jednocześnie przeszkodę w prowadzonej na tym obszarze działalności gospodarczej. Po rozpoznaniu wskazanych odwołań Wojewoda [...] utrzymał w mocy kwestionowaną w nich decyzję uznając, iż odpowiada ona prawu. Odnosząc się do zarzutów Gminy Miasta [...] Wojewoda podniósł, że art. 137 nie wskazuje jako negatywnej przesłanki zwrotowej faktu, iż zwracana nieruchomość zajęta jest pod infrastrukturę techniczną. Wyprowadzanie zaś innych niż przewidziane w powołanym przepisie podstaw prawnych odmowy zwrotu jest niedopuszczalne. W odniesieniu natomiast do zarzutu "A." S.A. wskazał, że usytuowanie na działce nr 2243 żwirowej drogi dojazdowej, parkingu i wjazdu na teren działki nr 2242 nie stanowi przesłanki uzasadniającej odmowę zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Fakt, że droga ta oraz parking usytuowane są na terenie zwracanej działki nie uniemożliwia korzystania z nieruchomości przez jej byłego właściciela bądź inną osobę uprawnioną. Jedynie osoba, na której rzecz nieruchomość jest zwracana może być ograniczona w możliwości pełnego jej zagospodarowania, co nie przesądza jednak o odmowie zwrotu. Ponadto organ zaznaczył, że zwrot nieruchomości jest możliwy, gdy zagospodarowanie jest nietrwałe, tj. gdy da się go usunąć, a sytuacja taka występuje w niniejszej sprawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2011r. Gmina Miasto [...] wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającym rozstrzygnięciem i zasądzenie kosztów postępowania zarzuciła, że nie został należycie wyjaśniony stan faktyczny sprawy w kierunku ustalenia celu wywłaszczenia poszczególnych działek oraz jego realizacji. Skargę złożyła także "A." S.A. wnosząc o uchylenie decyzji zapadłej tak w pierwszej jak i w drugiej instancji w części dotyczącej zwrotu działki nr 2243 i zarzucając naruszenie: - art. 136 ust. 1 i art. 137 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez błędne uznanie, że nieruchomość nie została użyta na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu oraz, że cel wywłaszczenia nie został zrealizowany, - art. 137 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez pominięcie, że nieruchomość została w części zagospodarowana zgodnie z celem wywłaszczenia, a zatem zwrotowi mogłaby podlegać jedynie pozostała część działki nr 2243, - przepisów postępowania a to: art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez dowolną ocenę materiału dowodowego, w szczególności przyjęcie, że droga urządzona na części działki nr 2243 oraz parking są żwirowe, stanowiąc zagospodarowanie nietrwałe, dające się usunąć. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153 poz. 1269 z 2002 r/ sądy te sprawują w zakresie swej działalności kontrolę pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153 poz.1270 z 2002 r. / zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, których dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. W myśl przepisu art. 145 P.p.s.a. Sąd obowiązany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej nieważności ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub jeśli zachodzą przyczyny określone w przepisie art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W takim zakresie Sąd objął kontrolą decyzję Wojewody [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie stał się zwrot wywłaszczonej nieruchomości nr 2243 o pow. 0,0817 . Działka ta , wraz z działką 2242 stanowiły przed modernizacją operatu ewidencji i podziałów część byłych działek nr 9/1 i 10/1 obręb [...], z których ówcześni właściciele – B. M. i W. M. wywłaszczeni zostali na rzecz Skarbu Państwa orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia [...] listopada 1971 roku znak: [...]. Celem wywłaszczenia była budowa bazy magazynowo – technicznej Przedsiębiorstwa S. oraz bocznicy kolejowej wraz z drogą dojazdową i strefą ochronną. Aktem notarialnym z 4 września 2009 r. Rep. [...] działka nr 2242 została sprzedana przez Gminę Miasto [...] na rzecz Przedsiębiorstwa "A." SA, natomiast o zwrot m.in. działki 2243 wystąpili następcy prawni B. M. i W. M. Nie zgadzając się z decyzją o zwrocie działki nr 2243 Przedsiębiorstwo "A." zarzuciło, że organy orzekające w sprawie naruszyły przepisy art. 136 ust.1 i art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez uznanie, że nieruchomość nie została użyta na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu oraz, że cel wywłaszczenia nie został zrealizowany. Skarżący zarzuca również naruszenie przepisu art. 137 ust.2 tej ustawy, przez pominięcie faktu, że przynajmniej część nieruchomości została zagospodarowana zgodnie z celem wywłaszczenia, więc zwrot mógłby ewentualnie dotyczyć jedynie pozostałej części. W swojej argumentacji skarżący podkreśla, że na działce znajduje się utwardzona droga i parking, a przede wszystkim wjazd do siedziby spółki zlokalizowanej na działce 2242, dodając, że decyzja o zwrocie nieruchomości ogranicza jego prawo własności i godzi w jego słuszne i uzasadnione interesy . Argumentacji tej nie podziela Sąd. Skarżący jest właścicielem działki nr 2242, którą zakupił od Gminy, roszcząc sobie jednocześnie prawa do działki nr 2243, którą wykorzystuje jako parking i dojazd . Ta działka stanowi obecnie własność Gminy Miasto [...], a akta nie wskazują, by w jakikolwiek sposób prawny dojazd, czy wykorzystanie działki na parking były uregulowane pomiędzy Gminą a skarżącym. Sprzeciwiając się zwrotowi działki nr 2243 skarżący chce nadal korzystać z cudzej nieruchomości nie bacząc na interesy jej właściciela. Zgodnie z przepisem art. 136 ust.1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami / Dz. U. z 2010 r. Nr 102 poz. 651 ze zm./ zwanej dalej ustawą o g.n. nieruchomość wywłaszczona nie może być użyta na cel inny niż określony w decyzji o wywłaszczeniu, z uwzględnieniem art. 137, chyba, że poprzedni właściciel lub jego spadkobierca nie złożą wniosku o zwrot tej nieruchomości. Poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości , lub jej części , jeżeli stosownie do przepisu art. 137 stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu./ art. 136 ust.3 /. Zgodnie ze wskazanym przepisem art. 137 , nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu, albo pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany. W toku postępowania administracyjnego ustalone zostało, że działka nr 2243 stanowi fragment żwirowej drogi / kontynuacja ulicy B./, parking "A." oraz teren niezagospodarowany, porośnięty trawą i samosiejkami drzew i krzewów. Ponieważ wniosek o zwrot nieruchomości dotyczył również innych działek położonych w sąsiedztwie przedmiotowej działki, organ badał, czy również w stosunku do nich cel wywłaszczenia został zrealizowany. Stwierdzono, że jedynie działka 2258, która wywłaszczona została pod budowę sieci cieplnej w dzielnicy magazynowo – przemysłowej, została wykorzystana zgodnie z celem wywłaszczenia, bowiem zagospodarowana jest rurą ciepłowniczą. Odmowa zwrotu dotyczyła nadto działki 2242, ponieważ w dacie wydania decyzji stanowiła własność skarżącego "A." SA. Dowody zebrane w toku postępowania wykazały zatem, że cel wywłaszczenia nie został zrealizowany i zostały spełnione przesłanki wymienione w przepisie art. 137 ustawy. Zarzut skargi, że sporna nieruchomość stanowi przedłużenie ulicy nie może być uwzględniony, bowiem zgodnie z celem wywłaszczenia miała ona stanowić dojazd do bazy magazynowo – technicznej, która nigdy nie powstała. Natomiast kwestię dojazdu do działki 2242, lub też zlokalizowania parkingu na działce 2243 można rozwiązać ewentualnie na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym, lub umownie z właścicielami gruntu. Odnosząc się do zarzutów skargi wniesionej przez Gminę Miasto [...], Sąd zauważa, że ograniczają się one do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza prawo, a organy orzekające w sprawie nie wyjaśniły dostatecznie stanu faktycznego sprawy w kierunku jaki był cel wywłaszczenia poszczególnych działek i czy został on zrealizowany. Sąd nie podziela tych zarzutów. Postępowanie administracyjne przeprowadzone było dwukrotnie, bowiem pierwsza decyzja Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2010 została uchylona przez organ odwoławczy z powodu naruszenia przepisów postępowania, a to – art. 7, 77 i 80 k.p.a. W ocenie Sądu ponowne postępowanie wyjaśniło zaistniałe wątpliwości , a zebrany materiał pozwolił na rozstrzygnięcie. W tym stanie rzeczy Sąd nie stwierdził naruszenia prawa przez organy orzekające w sprawie, dlatego oddalił skargi na podstawie przepisu art. 151 P.p.s.a.