II SA/Rz 708/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Marcin Kamiński Sędziowie WSA Paweł Zaborniak WSA Maciej Kobak /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2019 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu -skargę oddala- Przedmiotem skargi E. S. (dalej w skrócie: "skarżąca") reprezentowanej przez r. pr. J. Z., jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej w skrócie: "SKO") z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] (dalej w skrócie: "Wójt") z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy. Kwestionowana decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. W dniu 9 stycznia 2018 r. do Urzędu Gminy w [...] wpłynął wniosek skarżącej o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie istniejącego budynku letniskowego oraz dobudowie tarasu zadaszonego jedną konstrukcją dachową, na działce ew. nr 181/9 położonej w H. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] działając na podstawie art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm. - dalej w skrócie: "k.p.a.") oraz art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 6, 9 i art. 6 ust. 2 pkt 1, art. 59 ust. 1, art. 60 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 z późn. zm. - dalej w skrócie: "u.p.z.p.") Wójt odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji: rozbudowa i nadbudowa budynku letniskowego samowolnie zrealizowanej na terenie działki nr ewid. 181/9 położonej w miejscowości H., gmina [...] w granicach określonych na załączniku graficznym. W uzasadnieniu decyzji Wójt wyjaśnił, że na terenie objętym decyzją nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w związku, z czym stosownie do art. 59 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja wymaga ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji. Wójt wskazał również, że dla przedmiotowego terenu nie jest wymagana zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze w rozumieniu przepisów ustawy z 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Działka o nr ewid. 181/9 zgodnie ze zbiorem danych opisowych ewidencji gruntów i budynków posiada powierzchnię 0,1132 ha i w całości stanowi tereny rekreacyjno - wypoczynkowe Bz. Zamierzona inwestycja nie jest przedsięwzięciem zaliczanym do katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, ani do katalogu przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, ponadto teren inwestycji nie znajduje się na obszarze Natura 2000. W toku postępowania A. S. , M. S. oraz J. S. zgłosili sprzeciw wobec wydania warunków zabudowy dla przedsięwzięcia. Następnie Wójt podał, że inwestycja dotyczy samowolnie zrealizowanej nadbudowy istniejącego budynku letniskowego oraz rozbudowy o taras. Obejmuje jeden skrajny segment wchodzący w skład połączonych ze sobą budynków rekreacyjnych stanowiących jedną całość architektoniczną. Zgodnie z dołączoną mapą zasadniczą cały obiekt zlokalizowany jest na dwóch działkach o nr ewid. 181/9 i 185/7. Składa się z 7 segmentów, które względem siebie nie są usytuowane w jednolitej linii zabudowy, tylko tworzą uskoki, tym samym cala bryła obiektu ma rozczłonkowany charakter. Wszystkie segmenty zabudowy z wyjątkiem segmentu, którego dotyczy wniosek, posiadają jedną kondygnację nadziemną, dachy jednospadowe o niewielkim kącie nachylenia i zmiennych szerokościach elewacji frontowych. Z posiadanych dokumentów nie można określić powierzchni zabudowy poszczególnych segmentów, gdyż nie są one wydzielone jako odrębne. Powierzchnia zabudowy całego obiektu zlokalizowanego na działkach nr ewid. 181/9 i 185/7 zmierzona na podstawie mapy zasadniczej wynosi ok. 340 m2 a szerokość elewacji frontowej (południowej) wynosi ok. 51 mb. Wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych (południowych) są zróżnicowane i znajdują się w przedziale od ok. 2,87 m do ok. 3,08 m, wysokość kalenic znajduje się w przedziale od ok. 2,90 m do ok. 4,50 m. Każdy segment od strony południowej posiada taras, który jest zadaszony lekką konstrukcją wykonaną z różnych materiałów. Wójt podał, że przedmiotowy segment jest budynkiem dwukondygnacyjnym (druga kondygnacja znajduje się w poddaszu), przykryty dachem dwuspadowym, z główną kalenicą usytuowaną prostopadle do pozostałych segmentów i posiada wysokość ok. 6,80 m, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (południowej) mierzona do okapu wynosi ok. 2,84 m. Przedmiotowy segment stanowi dominantę w całym obiekcie rekreacyjnym. Obiekt zlokalizowany jest w odległości od ok. 1 m do ok. 2 m od granicy drogi wewnętrznej o nr ewid. 185/6 i 189/12. Na działce o nr ewid. 181/9 w części północnej zlokalizowane są jeszcze dwa parterowe zespoły rekreacyjne, składające się z dwóch i trzech segmentów, dużo mniejsze (elewacje frontowe wynoszą ok. 7 m i 9 m) od powyżej analizowanego, które razem z budynkami zlokalizowanymi na działce o nr ewid. 178/9 bezpośrednio sąsiadującej od strony zachodniej z terenem inwestycji, tworzą kompleks zabudowy letniskowej o podobnych cechach i parametrach architektonicznych. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wynosi ok. 2,60 m a wysokość kalenicy ok. 2,90 m. Wójt stwierdził, że z przeprowadzonej analizy wynika, iż w obszarze analizowanym znajdują się tereny zabudowy rekreacyjnej [...] zabudowane obiektami i urządzeniami rekreacyjnymi (korty tenisowe, ścianka wspinaczkowa, place zabaw, basen). W centralnej części zlokalizowany jest główny, reprezentacyjny budynek usługowy z zapleczem gastronomicznym. Posiada on szerokość elewacji frontowej wynoszącą ok. 35 m, jest dwukondygnacyjny, przy czym druga kondygnacja zlokalizowana jest w poddaszu, przekryty jest dachem dwuspadowym z główną kalenicą usytuowaną prostopadle do granicy z działką o nr ewid. 193/2. W części wschodniej kompleksu rekreacyjnego zlokalizowane są parterowe, jednolicie pod względem architektonicznym zrealizowane obiekty składające się z poszczególnych segmentów. Analizowane obiekty posiadają jednolite paramenty tj. wysokość okapu, wysokość kalenic, spadki połaci dachowych, jak również wykończone są takim samym materiałem. W ocenie Wójta, niezgodność wnioskowanej zabudowy z cechami istniejącego zagospodarowania na obszarze analizowanym nie pozwala na ustalenie warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem. Dopuszczenie zrealizowanej w ramach samowoli budowlanej inwestycji na tym obszarze, naruszałoby ład przestrzenny terenu, przez który należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Zrealizowana inwestycja polegająca na rozbudowie i nadbudowie skrajnego segmentu budynku rekreacyjnego zakłóca ład przestrzenny i nie tworzy urbanistycznej całości przedmiotowego kompleksu, przez co nie można mówić o spełnieniu przesłanki dobrego sąsiedztwa dla wnioskowanej inwestycji. W analizowanym terenie brak jest dwukondygnacyjnej zabudowy rekreacji indywidualnej, przez co nie jest możliwe ustalenie parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektu budowlanego. Oznacza to, że wnioskowana inwestycja "nie wpisuje się" w zastane ukształtowanie terenu na badanym obszarze. Po rozpoznaniu odwołania skarżących, SKO decyzją z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Po rozpoznaniu sprzeciwu J. S., M. S. i M. P. od powyższej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 9 października 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 741/18 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że SKO nie wykazało podstaw legitymujących ten organ do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Po ponownym rozpoznaniu odwołania skarżących, SKO decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji SKO stwierdziło, że planowana inwestycja polegająca na rozbudowie i nadbudowie budynku rekreacyjnego będzie stanowiła kontynuację istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji. Funkcją tą jest funkcja rekreacyjna. W odniesieniu do analizowanej sprawy SKO uwzględniło, że niewątpliwie zabudowa szeregowa ogranicza możliwości inwestycyjne właścicieli poszczególnych segmentów, jednakże jej nie wyklucza. Jednym z elementów prawa własności nieruchomości jest prawo jej zagospodarowania. Zatem skarżąca ma prawo do realizacji uzasadnionego procesu inwestycyjnego w ramach zabudowy szeregowej. SKO przedstawiło charakterystyczne cechy segmentu objętego wnioskiem skarżącej, a następnie wskazało, że pozostałe obiekty rekreacyjne w obrębie obszaru analizowanego to: - główny, reprezentacyjny budynek usługowy z zapleczem gastronomicznym; - wolnostojące, w większości parterowe budynki rekreacyjne, bardzo zróżnicowane po względem architektonicznym znajdujące się w północno - zachodniej części terenu ośrodka rekreacyjnego (na działkach o nr ewid. 178/11, 178/13, 178/15, 178/16, 181/16, 181/11,181/12, 181/13, 185/9), - parterowe z poddaszem, jednolite pod względem architektonicznym, obiekty składające się z poszczególnych segmentów nie wydzielonych jako odrębne w części wschodniej kompleksu rekreacyjnego (na działkach o nr ewid. 193/2, 197/2, 201/2). Na podstawie tych danych SKO stwierdziło, że parametry i cechy zabudowy, a w szczególności gabaryty i forma architektoniczna obiektu objętego wnioskiem nie stanowią wymaganej prawem kontynuacji tych parametrów i cech jakie posiadają pozostałe obiekty o analogicznej funkcji znajdujące się w obszarze analizowanym. Brak jest zatem spełnienia wymogów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., co uzasadnia wydanie decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji, polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku letniskowego. W ustawowym terminie skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję SKO, zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła: a) naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że rozbudowa budynku rekreacyjnego .w zakresie objętym niniejszą sprawą nie będzie stanowiła kontynuacji istniejącej już zabudowy, co uzasadnia wydanie decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy; b) mające istotny wpływ na wyrok sprawy naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji wewnętrznie sprzecznej i lapidarne, szczątkowe uzasadnienie prawne decyzji, co w konsekwencji nie pozwoliło na ustalenie przyczyn dla których SKO utrzymało w mocy decyzję Wójta z dnia [...] kwietnia 2018 r. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, a także o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Wójta z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...]. Wniosła również o zasądzenie od organu na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że w doktrynie utrwalił się pogląd, iż pojęcie "kontynuacji funkcji zabudowy sąsiedniej" nie oznacza ograniczenia nowej zabudowy do możliwości powstania w danym miejscu jedynie obiektów tożsamych z już istniejącymi. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. należy rozumieć w ten sposób, że nowo wprowadzana na dany teren funkcja musi być tego rodzaju, że można przyjąć, iż będzie mogła ona obiektywnie bezkolizyjnie współistnieć z obecną już funkcją, a także, że w przyszłości ta nowo wprowadzona funkcja nie ograniczy obecnej. A zatem, w ocenie skarżącej, wbrew stanowisku SKO "zasada dobrego sąsiedztwa" nie została w żaden sposób naruszona czy też ograniczona poprzez modernizację budynku w sposób dokonany przez skarżącą. Nawet, gdyby przyjąć (co w niniejszej sprawie zdaniem skarżącej nie miało miejsca), że poprzez remont budynek uzyskał pośrednio cechy zabudowy mieszkaniowej to, w świetle stanowiska doktryny, nie powinno to stanowić podstawy do wydania odmownej decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji gdy funkcja i zabudowa rekreacyjna ma charakter dominujący na obszarze w otoczeniu budynku. Z całą pewnością bowiem funkcja dla nowej zabudowy nie koliduje z tymi, które już istnieją na danym terenie. W sąsiedztwie zabudowy rekreacyjnej nie jest bowiem wykluczona zabudowa mieszkaniowa. Skarżąca wskazała ponadto na sprzeczność w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dotyczącą tego, czy planowana inwestycja polegająca na rozbudowie i nadbudowie budynku rekreacyjnego będzie stanowiła kontynuację istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji. Dalej skarżąca stwierdziła, że niewątpliwie zabudowa szeregowa ogranicza możliwości inwestycyjne właścicieli poszczególnych segmentów, jednakże jej nie wyklucza. Jednym z elementów prawa własności nieruchomości jest prawo jej zagospodarowania. Skoro organ uznaje, że inwestycja będzie stanowiła kontynuację istniejącej już zabudowy to sam potwierdza, spełnienie przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. uzasadniających wydanie pozytywnej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem. Jednocześnie skarżąca wskazała, że w uzasadnieniu skargi nie odniosła się do elementów koniecznych do wydania decyzji o warunkach zabudowy określonych w art. 61 ust. 1 pkt 2-5, z uwagi na fakt, iż SKO nie kwestionowało w żadnym zakresie ich spełnienia w sprawie. W odpowiedzi na skargę, SKO podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. W sprawie jest bezsporne, że skarżąca zainicjowała postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, w ramach postępowania legalizacyjnego, wobec samowolnego dokonania nadbudowy istniejącego budynku letniskowego oraz i jego rozbudowy poprzez dobudowę tarasu zadaszonego z jedną konstrukcją dachową, na działce ew. nr 181/9 położonej w H. Treść wniosku skarżącej jest jednoznaczna, wynika z niego przede wszystkim funkcja budynku - budynek rekreacyjny. Sąd podziela ustalenie organu, że wykonane przez skarżącą roboty budowlane w istocie nie dotyczą samodzielnego budynku (wolnostojącego), lecz jednego skrajnego segmentu wchodzącego w skład połączonych ze sobą budynków rekreacyjnych stanowiących jedną całość architektoniczną. Cały budynek składa się z 7 segmentów, które nie zostały prawnie wydzielone. Segmenty nie są usytuowane w jednolitej linii zabudowy, tylko tworzą uskoki, tym samym cala bryła obiektu ma rozczłonkowany charakter. Wszystkie segmenty zabudowy z wyjątkiem segmentu, którego dotyczy wniosek, posiadają jedną kondygnację nadziemną, dachy jednospadowe o niewielkim kącie nachylenia i zmiennych szerokościach elewacji frontowych. Wobec braku wydzielenia nie można określić powierzchni zabudowy poszczególnych segmentów. Powierzchnia zabudowy całego obiektu zlokalizowanego na działkach nr ewid. 181/9 i 185/7 wynosi ok. 340 m2 a szerokość elewacji frontowej (południowej) wynosi ok. 51 mb. Wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych (południowych) są zróżnicowane i znajdują się w przedziale od ok. 2,87 m do ok. 3,08 m, wysokość kalenic znajduje się w przedziale od ok. 2,90 m do ok. 4,50 m. Od strony południowej każdy segment posiada taras, który jest zadaszony lekką konstrukcją wykonaną z różnych materiałów. Ustalenie warunków zabudowy wymaga łącznego spełnienia rygorów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Podstawowym wymogiem, warunkującym pozytywne rozpatrzenie wniosku w tym przedmiocie jest zachowanie przez planowaną (zrealizowaną, jak w niniejszej sprawie) inwestycję zgodności z tzw. zasadą dobrego sąsiedztwa. Wymaga ona, aby nowa zabawowa nie była sprzeczna w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu z zabudowa już w sąsiedztwie istniejącą. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy - § 3 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, (Dz. U. 2003r. nr 64, poz. 1588 ze zm.; dalej w skrócie: "rozporządzenie"). W ocenianym postępowaniu analiza została przeprowadzona i jest ona prawidłowa. Organy właściwie przyjęły, iż wobec segmentowego charakteru budynku znajdującego się na działkach nr ewid. 181/9 i 185/7 konfrontowanie zrealizowanej przez skarżącą samowoli pod względem spełnienia wymogów z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. powinno odnosić się w pierwszej kolejności do pozostałych - istniejących - segmentów tego budynku. Z treści analizy i decyzji wynika jednoznacznie, że parametry segmentu skarżącej kontrastują negatywnie ze wszystkimi pozostałymi segmentami pod względem ilości kondygnacji, układu połaci dachowych, wysokości głównej kalenicy. Segment skarżącej, jak trafnie to ujęto, stanowi dominantę w całym obiekcie rekreacyjnym. Rozbudowa i nadbudowa skrajnego segmentu budynku rekreacyjnego zakłóca ład przestrzenny i nie tworzy urbanistycznej całości przedmiotowego kompleksu, co wyklucza pozytywną weryfikację spełnienia przesłanki dobrego sąsiedztwa. Powyższe wnioski potwierdza niezbicie zalegająca w aktach sprawy - a dopuszczona jako dowód - dokumentacja fotograficzna przedłożona przez uczestników postępowania - k. 232- 239 akt sądowych, tom II. Myli się skarżąca, twierdząc że uwzględnienie jej wniosku uzasadniają analogiczne co do parametrów i cech zabudowy budynki w obszarze analizowanym. Należy odnotować, iż właściwie wszystkie wskazane przez skarżącą budynki, przy piśmie z dnia 30 października 2019 roku, to wolnostojące budynki jednorodzinne o funkcji mieszkaniowej, a nie rekreacyjnej. Jedynie budynek oznaczony na lit. C jest budynkiem rekreacyjnym, dwukondygnacyjnym. Odnotować jednak trzeba, iż jest to budynek wolnostojący, o innej wysokości kalenicy, drewniany. Segment skarżącej, jak wynika z materiału poglądowego dopuszczonego, jako dowód w sprawie zdecydowanie nie przypomina zabudowy rekreacyjnej, lecz mieszkaniową. W sprawie nie mają również żadnego znaczenia oświadczenia, części właścicieli domków letniskowych na terenie ośrodka, iż nie sprzeciwiają się inwestycji skarżącej i że w przyszłości sami chcieliby w podobny sposób zagospodarować swoje domki. Są to oświadczenia irrelewantne z perspektywy wymogów statuowanych treścią art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Segment skarżącej nie koresponduje również, pod względem parametrów i cech zabudowy z dwoma parterowymi zespołami rekreacyjnymi zlokalizowanymi w części północnej terenu [...]. Zespoły te składają się z dwóch i trzech segmentów, dużo mniejszych (szerokości elewacji frontowych wynoszą ok. 7 m i 9 m) od analizowanego. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wynosi ok. 2,60 m a wysokość kalenicy ok. 2,90 m. Łącznie z budynkami zlokalizowanymi na działce o nr ewid. 178/9 bezpośrednio sąsiadującej od strony zachodniej z terenem inwestycji, tworzą kompleks zabudowy letniskowej o podobnych cechach i parametrach architektonicznych. W ocenie Sądu trafnie przyjęto, iż inwestycja skrzącej nie może być porównywana z reprezentacyjnym, głównym budynkiem usługowym zlokalizowanym w centralnej części ośrodka, jak również z wolnostojącymi rekreacyjnymi budynkami znajdującymi się w północno - zachodniej części terenu ośrodka rekreacyjnego (na działkach o nr ewid. 178/11, 178/13, 178/15, 178/16, 181/16, 181/11,181/12, 181/13, 185/9). Jeszcze raz bowiem należy wyeksponować, że skarżąca dokonała samowolnych robót budowlanych w jednym segmencie "wielomodułowego" budynku tworzącego architektoniczną i prawną całość. Z tego też powodu, segment skarżącej, pod względem kontynuacji cech i parametrów zabudowy, powinien w pierwszej kolejności odpowiadać pozostałym segmentom tego budynku, czego nie czyni. Końcowy wniosek organów, że parametry i cechy zabudowy, a w szczególności gabaryty i forma architektoniczna obiektu objętego wnioskiem nie stanowią wymaganej prawem kontynuacji tych parametrów i cech, jakie posiadają pozostałe obiekty o analogicznej funkcji znajdujące się w obszarze analizowanym, jest w pełni uzasadniony. Z tych też względów zasadnie odmówiono skarżącej ustalenia warunków zabudowy, co z kolei determinowało konieczność oddalenia skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.