II SA/Rz 710/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik Sędziowie NSA Maria Zarębska-Kobak WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 9 marca 2007 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania dodatku mieszkaniowego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. II SA/Rz 710/06 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania B. B. od decyzji Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] lutego 2006 r. Nr [...] w sprawie wstrzymania wypłaty dodatku mieszkaniowego – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną powołano przepis art. 7 ust. 11 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych /Dz. U. nr 71, poz. 734/. Jak wynika z akt administracyjnych B. B. decyzją z dnia [...].10.2005 r. przyznano dodatek mieszkaniowy w wysokości 40,58 zł na okres 6 miesięcy, tj. od listopada 2005 r. do kwietnia 2006 r. Spółka z o.o. A. w K. pismem z dnia 28.10.2005 r. zawiadomiła organ wypłacający dodatki mieszkaniowe, że B. B. nie opłaca na bieżąco należności na zajmowany lokal, a zaległości z tego tytułu wynoszą 810,42 zł na 31.01.2006 r. plus odsetki 260,36 zł, a kwota ta znacznie przekracza dwa pełne miesiące. Na wezwanie organu I instancji stawił się B. B. nie ustosunkowując się do zebranego materiału dowodowego, lecz przedstawił pisma, z których wynika istnienie sporu pomiędzy nim, a Spółką A. w przedmiocie wysokości czynszu. Wobec tego zasadnym jest wstrzymanie dodatku mieszkaniowego na podstawie art. 7 ust. 11 cyt. ustawy. W odwołaniu od tej decyzji B. B. zarzucił, iż jest ona sprzeczna z art. 8a ust. 5 i 6 ustawy z dnia 17.12.2005 r. o zmianie ustawy o ochronie praw lokatorów /Dz. U. nr 281, poz. 2783/. Jak wynika z cyt. przepisu, w przypadku toczącej się sprawy sądowej, czynsz należy pobierać w wysokości dotychczasowej. Jego zdaniem Spółka nalicza sobie bezpodstawnie czynsz w nieprawidłowej wysokości o czym rozstrzygnie sąd powszechny. Jego zdaniem nie można uznać za sprawiedliwe cofnięcie dodatku mieszkaniowego na podstawie jednego przepisu z pominięciem drugiego. Po jego rozpoznaniu organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie go poprzedzające. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych "w wypadku stwierdzenia, że osoba której przyznano dodatek mieszkaniowy nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny, wypłatę dodatku mieszkaniowego wstrzymuje się w drodze decyzji administracyjnej do czasu uregulowania zaległości". Zatem z treści tego przepisu wynika, iż okoliczności wstrzymania wypłaty dodatku mieszkaniowego są oczywiste. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania podstawową okolicznością jest ustalenie, czy osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy, nie opłaca na bieżąco należności na czynsz w okresie na jaki dodatek został przyznany. B. B. nie zaprzecza, iż nie reguluje czynszu z tytułu zajmowanego lokalu mieszkalnego w pełnej wysokości. Kwestionuje on jednak wysokość czynszu ustalonego przez zarządcę domu. Zdaniem organu toczący się spór pomiędzy stronami nie ma wpływu w sprawie zasadności wstrzymania wypłaty dodatku mieszkaniowego. Powołany przez skarżącego przepis art. 8a ust. 5 ustawy o zmianie ustawy mówi, iż w okresie 2 miesięcy od dnia wypowiedzenia lokator może zakwestionować podwyżkę czynszu i innych opłat wnosząc pozew do sądu o ustalenie, że podwyżka jest niezasadna albo jest zasadna lecz w innej wysokości, albo odmówić przyjęcia podwyżki ze skutkiem rozwiązania umowy z upływem okresu wypowiedzenia, Pan B. B. zakwestionował zasadność podwyżki, a także wniósł pozew do sądu. Zgodnie z art. 8a ust. 6 pkt 1 cyt. ustawy w razie zakwestionowania podwyżki lokator jest obowiązany uiszczać czynsz albo inne opłaty za używanie lokalu w dotychczasowej wysokości do dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu. Z zebranego materiału wynika, że B. B. nie reguluje należności a jego zaległości wobec Spółki rosną, zasadnym jest wstrzymanie wypłaty dodatku mieszkaniowego. Decyzję tą zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B. B., nie wskazując kierunku jej weryfikacji. W motywach skargi wskazał jedynie, iż zaskarżona decyzja mylnie interpretuje brzmienie przepisu art. 8a ust. 6 powołanej przez niego ustawy. Uznaje on, iż powinien opłacać czynsz w dotychczasowej wysokości do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy toczącej się przed sądem. Poza tym nie otrzymał pism Spółki kierowanych do MOPS "oceniających jego sposób płacenia czynszu". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących błędnej interpretacji przepisu art. 8a ust. 6 cyt. ustawy podkreślono, iż organ rozstrzygając sprawę nie opierał się na tych przepisach, albowiem nie jest uprawniony do rozstrzygania sporu pomiędzy wynajmującym a najemcą. Swoje rozstrzygnięcie oparł wyłącznie na przepisach art. 7 ust. 11. Z notatki służbowej z dnia 15.02.2006 r. wynika, iż organ umożliwił B. B. ustosunkowanie się do pisma Spółki, a zatem zasadnym jest rozstrzygnięcie organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Bezspornym jest, iż decyzją z dnia [...] października 2005 r. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej przyznał B. B. dodatek mieszkaniowy na okres 6 miesięcy od 1.11.2005 r. do 30.04.2006 r. Ponieważ ustalono, iż w/w nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny organ wstrzymał jego wypłatę powołując jako podstawę przepis art. 7 ust. 11 cyt. ustawy. W odwołaniu oraz w skardze do WSA B. B. podniósł, iż toczy się z jego powództwa postępowanie przed sądem powszechnym o ustalenie, iż żądany czynsz został ustalony nieprawidłowo. W aktach administracyjnych zalegają kserokopie pism kierowanych do sądu w sprawie o obniżenie czynszu za zajmowany lokal mieszkalny. Skarżący powołuje się na przepis art. 8a pkt 6 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego oraz zmianie niektórych ustaw /Dz. U. nr 281, poz. 2783/, z którego wynika, że w przypadku toczącej się sprawy przed sądem o ustalenie, iż wysokość czynszu jest nieprawidłowa, lokator jest obowiązany uiszczać czynsz /.../ za używanie lokalu w dotychczasowej wysokości do dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu kończącego postępowanie w sprawie. Jedną z ogólnych zasad postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. "w toku postępowania organy administracji publicznej /.../ podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego /.../". Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa /patrz: Dawidowicz, Ogólne postępowanie administracyjne, s. 108/. Realizacja zasady prawdy obiektywnej ma ścisły związek z realizacją zasady praworządności, prawidłowe zaś ustalenie stanu faktycznego sprawy jest niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. Z zasady tej wynikają dla organu administracji publicznej obowiązki, określenia z urzędu jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. Realizację zasady prawdy obiektywnej zapewniają gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe wg art. 77 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej dokonuje ustaleń stanu faktycznego nie tylko opierając się na zgromadzonym materiale dowodowym. W orzecznictwie NSA podkreśla się znaczenie zebrania całego materiału dowodowego. "Zaniedbanie organu administracji państwowej polegające na niedopełnieniu obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego pozwalającego na obiektywną ocenę pełnego materiału dowodowego jest wadą postępowania uzasadniającą uchylenie decyzji administracyjnej wydanej w wyniku takiego zaniedbania /patrz: wyrok NSA 11.06.1981 r., SA 503/81 ONSA 1981, Nr 1/. Wynika zeń, że organ rozpatrując materiał dowodowy, nie może pominąć jakiegokolwiek dowodu mającego znaczenie w sprawie. Zgodnie z zasadą ogólną czynnego udziału strony w postępowaniu, stronie przysługuje prawo żądania przeprowadzenia dowodu. Skuteczność prawna tego żądania strony uzależniona jest od spełnienia przesłanki, że przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Prawu strony do żądania przeprowadzenia dowodu odpowiada obowiązek organu administracji publicznej ustosunkowania się do żądania strony, a zatem dokonania oceny, czy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy oraz w razie pozytywnej odpowiedzi przeprowadzenie żądanego przez stronę dowodu. Skarżący B. B. w toczącym się postępowaniu administracyjnym podniósł, iż żądany czynsz jest zbyt wysoki i o to toczy się sprawa przed sądem powszechnym, wskazał podstawę prawną takiego postępowania. Obowiązkiem organu było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i ustalenie, czy toczące się postępowanie przed sądem powszechnym to postępowanie o ustalenie z art. 8a ustawy z dnia 21.06.2001 r. o ochronie praw lokatorów /.../. W przypadku odpowiedzi pozytywnej ustalić należało, czy płacony przez skarżącego czynsz regulowany jest w pierwotnie ustalonej wysokości, czy też zalega on z czynszem za najem lokalu. Dopiero wyjaśnienie tych okoliczności pozwoli przyjąć, że zebrany został cały materiał dowodowy, a następnie rozstrzygnięcie sprawy. Zatem naruszenie przepisów art. 7 i 77 k.p.a. musi skutkować uwzględnieniem skargi B. B. Z tych względów na zasadzie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uwzględnił skargę. Na podstawie przepisu art. 152 cyt. ustawy Sąd orzekł, iż rozstrzygnięcie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.