II SA/Rz 710/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H.S. i T.S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie z ich skargi na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Zaskarżonym postanowieniem [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia wniesionych przez skarżących zarzutów do prowadzonego postępowania egzekucyjnego mającego na celu wykonanie obowiązku rozebrania tarasu na własnych koszt wraz z zadaszeniem na budynku gospodarczo garażowym Z powyższym postanowieniem nie zgodzili się H.S. i T.S. i zaskarżyli je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W skardze tej zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozpoznania skargi uzasadniając go trudną sytuacją życiową i materialną skarżących i będące następstwem tejże ryzyko wystąpienia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący są osobami w podeszłym wieku cierpiącymi na liczne schorzenia w związku z czym w chwili obecnej nie są w stanie zrealizować nałożonego na nich obowiązku zarówno w zakresie zapłaty grzywny ani rozbiórki tarasu. Skarżąca H.S. z uwagi na zły stan zdrowia na przełomie stycznia i lutego przebywała w Sanatorium, po czym trafiła do Szpitala Powiatowego w M., gdzie była planowania operacja, od której odstąpiono z uwagi na stan zdrowia - zmiany w płucach. W chwili obecnej stan zdrowia skarżącej wymaga spokoju a wykonanie obowiązku polegającego na rozbiórce jest niemożliwe ponieważ wiązałoby się z wykonaniem prac, których nie jest w stanie zorganizować Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Zgodnie art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ), zwanej dalej "P.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast stosownie do art. 61 § 3 sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, ale tylko wówczas jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Udzielenie ochrony tymczasowej, jaką jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, możliwe jest jedynie w odniesieniu do takich aktów i czynności organów administracji publicznej, które objęte są zakresem kontroli działalności administracji publicznej, sprawowanej przez sądy administracyjne. W przedmiotowej sprawie wyżej wymienione przesłanki nie zachodzą, przede wszystkim z uwagi na charakter zaskarżonego postanowienia. W orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Stąd też by mówić o wykonaniu rozstrzygnięcia, musi ono nakładać na adresata obowiązek bądź uprawnienie do podjęcia pewnej aktywności, być źródłem wynikającego z niego obowiązku czy tez uprawnienia. Przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie (postanowienie NSA z 05.05.2005r., sygn. I OZ 371/2005 – publ. LexPolonica nr 402363). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 296 oraz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 14.09.2005 r., sygn. akt II FZ 580/05, niepubl. i z dnia 17.07.2006 r., sygn. akt I FZ 281/06, OSP 2007, Nr 6, poz. 76). Do wykonania nie kwalifikują się więc wszelkie odmowne akty administracyjne (vide: T. Woś (red.), Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2008, s. 338). Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt lub czynność wywołuje skutki materialnoprawne. Nie można mówić o wykonywaniu decyzji odmownej, ponieważ nie ma ona przedmiotu wykonania, który mógłby podlegać wykonaniu. W literaturze zwraca się uwagę na fakt, że nie kwalifikuje się do wykonania większość orzeczeń rozstrzygających określone kwestie proceduralne w toku postępowania administracyjnego, a więc nie przyznające uprawnień i nie nakładające obowiązków, które wymagałyby wykonania. W przedmiotowej sprawie skarżący domagają się wstrzymania wykonania postanowienia w przedmiocie nieuwzględnienia zarzutów w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Postanowienie to zawiera negatywną ocenę zarzutów zgłoszonych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, nie nakłada natomiast na zobowiązanego żadnych nowych obowiązków, nie zmienia nałożonego wcześniej obowiązku, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw, czy obowiązków materialnoprawnych i prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Sąd raz jeszcze podkreśla, że zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie wydane zostało na skutek wniesienia zarzutów w trakcie toczącego się już postępowania egzekucyjnego i rozstrzygnięciem tym uznano zarzuty te za nieuzasadnione (nie uwzględniono zarzutów). W tej sytuacji nie może być mowy o wstrzymaniu zaskarżonego aktu, albowiem brak mu cechy wykonalności, co przesądza o niemożliwości pozytywnego ustosunkowania się do wniosku. Jednocześnie Sąd wskazuje, że zaskarżone postanowienie zostanie natomiast poddane badaniu legalności zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Mając na uwadze powyższe Sąd działając w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia