II SA/Rz 711/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk NSA Małgorzata Wolska /spr./ Protokolant Anna Zięba-Drymajło po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 listopada 2014 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego -skargę oddala- Przedmiotem skargi S. G. jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: [...] nakazującą wyżej wymienionemu rozbiórkę budynku magazynowego o wym. 23,80m x 5,0m, zlokalizowanego na działce nr 1177/4 położonej w G. W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm. – zwana dalej "P.b."). Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] przeprowadził kontrolę budynku magazynowego o wym. 50,76m x 22,0m zlokalizowanego na działce nr 1177/4 położonej w G. Następnie po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wstrzymał roboty budowlane przy rozbudowie budynku produkcyjnego zakładu stolarskiego o budynek magazynowy zlokalizowany na działce nr 1177/4 położonej w G, stanowiącej własność S. G. i jednocześnie nałożył obowiązek przedstawienia określonych dokumentów, a w dalszej kolejności decyzją z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] nakazał S. G. dokonać rozbiórki ww. budynku magazynowego. Wskutek złożonego odwołania, na mocy decyzji WINB z dnia [...] września 2012 r., Nr [...] powyższe rozstrzygnięcie wraz z poprzedzającym go postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. zostało uchylone w całości, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu PINB w [...] ustalił, że rozbudowany budynek składa się z trzech części: 1. część o wymiarach 22,00m x 15,56m parterowa bez stropu, dach konstrukcji stalowej kryty blachą trapezową, ściany murowane; 2. część od strony wschodniej o wymiarach 23,80m x 5,00m parterowa bez stropu, ściany i dach konstrukcji stalowej, obudowa ścian i pokrycie dachu z płyt warstwowych; 3. część o wymiarach 35,26m x 10,10m parterowa bez stropu, dach konstrukcji stalowej kryty blachą trapezową, ściany murowane. Organ ustalił także, że ww. budynki wybudowane zostały bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, w różnych okresach czasu, po roku 1995, dlatego też rozdzielił postępowanie na trzy odrębne. W tak ustalonych okolicznościach PINB w [...] wdrożył postępowanie naprawcze i postanowieniem z dnia [...] marca 2013 nr [....] wstrzymał roboty budowlane rozbudowy budynku magazynowego zlokalizowanego na działce 1177/4 położonej w G, stanowiącej własność S. G., o budynek magazynowy o wymiarach 23,80m x 5,00m oraz nałożył na S. G. obowiązek przedstawienia w terminie do [...].12.2013 r. wskazanych w tym postanowieniu dokumentów i opracowań. W zakreślonym terminie zobowiązany nie przedłożył wymaganych dokumentów i nie wywiązał się z nałożonego obowiązku, w związku z czym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. Nr [...] nakazał S. G. dokonać rozbiórki budynku magazynowego o wym. 23,80m x 5,0m zlokalizowanego na działce nr 1177/4 położonej w G. W uzasadnieniu organ stwierdził, że umożliwiono inwestorowi legalizację przedmiotowego budynku magazynowego. Jednakże wobec niezastosowania się przez niego, w wyznaczonym terminie, do nałożonego obowiązku przedstawienia dokumentów i opracowań niezbędnych do legalizacji, koniecznym stało się orzeczenie nakazu rozbiórki, na podstawie art. 48 ust. 1 P.b. Odwołanie od tej decyzji złożył S. G. wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Kwestionowanej decyzji zarzucił naruszenie art. 48 ust. 2, 3 i 4 P.b. poprzez ich zastosowanie mimo, że nie zachodzą przesłanki wskazane w tych przepisach; naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. poprzez brak umorzenia postępowania mimo jego bezprzedmiotowości; naruszenie art. 11 i art. 107 § 1 i 2 k.p.a. poprzez sporządzenie lakonicznego uzasadnienia decyzji i brak wyjaśnienia przesłanek jakimi kierował się organ przy wydawaniu decyzji; naruszenie art. 10 ust. 1 § 1 k.p.a. poprzez brak zapewnienia czynnego udziału w postępowaniu oraz pozbawienie prawa do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji. Odwołujący podał, że obowiązek o jakim mowa w art. 48 ust. 3 w zw. z ust. 2 P.b., może zostać nałożony jedynie w sytuacji prowadzenia robót budowlanych. Tymczasem w postanowieniu z dnia [...].03.2013 r. organ wskazał, że przedmiotowy budynek magazynowy powstał pomiędzy 2003 r. a 2011 r. Zatem jest to budynek istniejący, oddany do użytku. To zaś powoduje, że nie można stosować do niego trybu właściwego dla rozbiórki obiektu w budowie. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] WINB utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy uznał wyrażone w kwestionowanej decyzji stanowisko organu I instancji za słuszne, natomiast uzupełnienia wymaga uzasadnienie decyzji. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że na działce nr 1177/4 położonej w G., własności S. G. usytuowany jest obiekt budowalny. Podając szczegółowe wymiary obiektów i ich usytuowanie organ wyjaśnił, że obiekt ten budowany był etapowo. Wskazując na poszczególne decyzje jakie zapadały w sprawach o udzielenie pozwolenia na budowę czy pozwolenia na użytkowanie organ wyjaśnił, że w toku prowadzonego postępowania ustalono, że część istniejącego obiektu budowlanego od strony południowej o wym. 35,26m x 10,10m, część o wym. 22,00m x 15,56m oraz część od strony wschodniej o wym. 23,80m x 5,00m, wszystkie o funkcji magazynowej, zostały wybudowane bez pozwolenia na budowę. Zaskarżona decyzja dotyczy samowolnej budowy części budynku magazynowego o wym. 23,80m x 5,00m. Pozostałe budynki objęte zostały odrębnymi postępowaniami. Organ odwoławczy podniósł, że z oświadczenia złożonego przez S. G. wynika, że budynek ten, określony przez niego jako gospodarczo-składowy, został wybudowany w latach 1990-1994, na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...].08.1989 r., jakkolwiek z pewnym odstępstwem. Nie był mu wówczas potrzebny, dlatego nie wystąpił w stosunku do niego o pozwolenie na użytkowanie. Użytkował go na cele gospodarczo-składowe a wybudowany został do końca 1994 r. (w stopniu umożliwiającym wydanie pozwolenia na użytkowanie). Świadkowie S. G. poprali ww. twierdzenia, co do okresu budowy obiektu i jej zakończenia. WINB wskazał, że analiza dokumentów dotyczących wydanych pozwoleń na budowę i pozwoleń na użytkowanie budynków znajdujących się na działkach B. i S. G. oraz dokumentów przekazanych z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego w [...] wykazała, że przedmiotowy budynek został wybudowany po 30 kwietnia 2003 r. a przed 17 kwietnia 2013 r., nie zaś w 1994 r. jak podał S. G. Na poparcie tego twierdzenie organ powołał się na dokumenty z którym wynika ww. wniosek. W dalszej części organ wskazał na prawidłowość wydania przez organ I instancji rozstrzygnięcia na podstawie art. 48 ust. 1 P.b. Zgodnie bowiem z art. 28 ust. 1 P.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 P.b. W okolicznościach sprawy budowa przedmiotowego obiektu w latach 2003-2012 wymagała pozwolenia na budowę. Przy czym zgodnie z art. 3 pkt 6 P.b., rozbudowa jest budową. W dalszej części cytując treść art. 48 ust. 1-4 P.b. zaznaczył, że przepis ten znajduje zastosowanie zarówno do obiektów będących w trakcie realizacji, jak również do tych, których budowa została zakończona, brak jest także ograniczeń czasowych. W ocenie organu odwoławczego słusznie organ I instancji po stwierdzeniu braku wymaganego prawem pozwolenia na budowę rozpatrzył sprawę na podstawie art. 48 P.b. i postanowieniem wstrzymał roboty budowlane i nałożył na S. G. obowiązek przedłożenia dokumentów i opracowań niezbędnych do legalizacji budynku. Przed wydaniem postanowienia organ I instancji zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, zgłoszenia wniosków i zastrzeżeń, czym wypełnił dyspozycję art. 10 k.p.a. Mimo pouczenia o ewentualnym nakazie rozbiórki, wymagane dokumenty nie zostały przedłożone przez zobowiązanego, w wyznaczonym terminie. Stwierdzenie tych okoliczności nie tylko uprawniało, ale i zobowiązywało organ I instancji do wydania nakazu rozbiórki, na podstawie art. 48 ust. 1 P.b. Jako niezasadne WINB uznał zarzuty odwołującego o konieczności umorzenia postępowania, albowiem ustalone zostało, że odwołujący wykonał roboty budowlane polegające na budowie budynku, bez wymaganego pozwolenia na budowę. Taki stan faktyczny upoważniał organ nadzoru budowlanego do wdrożenia procedury legalizacyjnej, opisanej art. 48 P.b. Zdaniem organu powołane przez odwołującego orzeczenia sądów administracyjnych oraz pozostałe argumenty pozostają bez wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Stwierdził także, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Skargę na powyższą decyzję złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie S. G., wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji PINB, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Kwestionowanej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego uzasadniające stwierdzenie nieważności, tj. art. 105 § 1 k.p.a. poprzez nieumorzenie postępowania mimo jego bezprzedmiotowości, czym wyczerpano przesłankę określaną art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Skarżący dodatkowo zarzucił naruszenie art. 48 ust. 2, 3, 4 w zw. z art. 3 pkt 1 i 2 P.b. poprzez ich zastosowanie i prowadzenie postępowania w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego będącego w budowie, w sytuacji gdy obiekt ten został wybudowany kilkanaście lat temu a kwestionowana rozbudowa nie spełnia warunków uznania jej za obiekt budowlany. Ponadto wskazał na naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak zebrania pełnego materiału dowodowego oraz brak wyjaśnienia dlaczego organ odmówił wiarygodności dowodom przedstawionym przez skarżącego, a oparł się wyłącznie na dowodach zgromadzonych przez organ. Skarżący raz jeszcze podkreślił, że instytucja wstrzymania robót budowlanych może mieć zastosowanie wyłącznie do budynku będącego w budowie. Nie znajduje zastosowania w przypadku, gdy budynek został już wybudowany, a roboty nie są prowadzone (co ma miejsce w okolicznościach sprawy). Brak jest przedmiotu postępowania rozumianego jako "obiekt budowlany będący w budowie", nie może być on przedmiotem jakiegokolwiek postępowania. Powyższe oznacza zaś brak przedmiotu postępowania, a to świadczy o bezprzedmiotowości i stanowi przesłankę do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Skarżący wskazał, że organ naruszył zasady postępowania dowodowego odmawiając wiarygodności wskazanym przez niego dowodom, a także poprzez brak zbadania dlaczego przedmiotowe budynki lub ich części nie zostały naniesione na mapy. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza z kolei art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." Przepis ten stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, jak wynika z art. 133 § 1 P.p.s.a., wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy. Podstawą orzekania sądu jest więc materiał zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed organami obydwu instancji. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu usunięcie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1pkt 2 P.p.s.a.). Kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa. W konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu. Zasadą przewidzianą w art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), dalej P.b., czyli przepisie zastosowanym wobec skarżącego, jest nakazanie przez właściwy organ, w drodze decyzji rozbiórki obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jednakże przepis ten może być stosowany dopiero wówczas, gdy w następstwie czynności właściwego organu administracji publicznej, o których mowa w ust. 2 (część końcowa) i ust. 3, nie zaistnieją przesłanki uzasadniające zalegalizowanie obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Stosownie do treści art. 48 ust. 2 P.b. możliwość zalegalizowania obiektu budowlanego będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę istnieje, gdy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego i nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Stwierdzając zatem możliwość legalizacji właściwy organ jest obowiązany wydać postanowienie wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych i nałożyć tym postanowieniem na inwestora obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie niezbędnych do załatwienia sprawy (legalizacji samowoli budowlanej) dokumentów, tj. zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego oraz dokumentów wymienionych w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3 P.b. Dopiero niespełnienie obowiązków nałożonych takim postanowieniem skutkuje wydaniem nakazu przymusowej rozbiórki, określonej w art. 48 ust. 1 P.b. Trzeba też podkreślić, że legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem inwestora, ale uprawnieniem (wyrok NSA z dnia 21.01.2005 r., OSK 1602/04). Natomiast w razie ustalenia, że obiekt budowlany został wykonany bez wymaganego pozwolenia na budowę i wdrożenia procedury z art. 48 P.b., a następnie niewywiązania się przez inwestora z obowiązku przedłożenia żądanych dokumentów, ustawodawca nie pozostawił organowi wyboru w zakresie treści rozstrzygnięcia, obligując go do orzeczenia nakazu rozbiórki. W rozpoznawanej sprawie wydany nakaz przymusowej rozbiórki, z powołaniem się na przepis art. 48 ust. 1 P.b., jest konsekwencją niespełnienia przez skarżącego obowiązków nałożonych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], na podstawie art. 48 ust. 2 P.b., postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. ([...]). Gdyby nawet przyjąć, że zbędnym było wstrzymanie tym postanowieniem pozwolenia robót, to jednak, w ocenie Sądu, naruszenie to nie mogło mieć żadnego wpływu na wynik sprawy. Za zasadne więc uznać należy wydanie decyzji na podstawie art. 48 ust. 1 P.b., nakazującej rozbiórkę budynku magazynowego o wymiarach 23,80m x 5,0m, zlokalizowanego na działce nr 1177/4 w G., zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 P.b.). W ocenie Sądu, ustalony w sprawie stan faktyczny znajduje odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym, który przez organy nadzoru budowlanego został oceniony zgodnie z regułami K.p.a. (art. 77 § 1 i art. 80), prowadząc w konsekwencji do prawidłowego zastosowania wspomnianej wyżej normy prawa materialnego. Nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, w świetle tegoż materiału dowodowego, że przedmiotowy budynek o funkcji magazynowej o wymiarach 23,80m x 5m, zlokalizowany na działce 1177/4 w G., od strony wschodniej, podobnie jak i budynki o takiej samej funkcji o wymiarach 35,26m x 10,10m i 22m x 15,56m, stanowiąc rozbudowę istniejącego na tej działce obiektu (zrealizowanego "etapowo"), w rozumieniu art. 3 pkt 6 P.b., wybudowane zostały bez wymaganego pozwolenia na budowę. Skarżący, co dowodnie wynika z akt sprawy, nie przedłożył organom nadzoru budowlanego (mimo wezwania) pozwolenia na rozbudowę (budynku produkcyjnego zakładu stolarskiego) m.in. o przedmiotowy budynek o funkcji magazynowej. Sąd podziela pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji, że przedmiotowy budynek został wybudowany – nie jak twierdzi skarżący i świadkowie przez niego wskazani, tj. B. G. (żona) i E. G. (ojciec) w 1994 r. – w okresie po 30 kwietnia 2003 r. a przed 17 kwietnia 2012 r. Ustalenia w powyższym zakresie zostały szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (s.4), wywiedzione przez organ w istocie rzeczy z dokumentacji składanej przez skarżącego w postępowaniach dotyczących pozwolenia na budowę, czy też pozwolenia na użytkowanie budynków znajdujących się na działce nr 1177/4 (wg aktualnego oznaczenia), których akta (o numeracji wymienionej w powyższym uzasadnieniu) zostały dołączone do akt administracyjnych sprawy niniejszej. Wynika z nich w sposób wyraźny, że przedmiotowy budynek nie istniał przed 1 stycznia 1995 r. (brak go na projekcie zagospodarowania działki sporządzonym na mapie do celów projektowych aktualnej wg stanu na 27.10.1995 r., stanowiącym zał. nr 1 do decyzji z dnia [...].12.1996 r., [...] KUR w [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku magazynowego z częścią socjalną z przyłączami i wiaty magazynowej), natomiast budynek ten wykazany jest w operacie pomiarowym KERG [...] wykonanym w dniu [...] kwietnia 2012 r., przekazanym z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego w [...], przy czym z pisma przekazującego ten operat (z dnia [...].01.2013 r., [...]) wynika, że został naniesiony na mapę numeryczną w dniu 7 maja 2012 r. Dokonanie ustaleń na podstawie w/w dokumentów, przy braku jakichkolwiek innych, w szczególności przy braku oferowania ich przez skarżącego nie może zostać ocenione jako nieprawidłowe wypełnianie przez organ obowiązków procesowych, zwłaszcza w świetle normy prawnej art. 75 i nast. K.p.a. Ocena tych materiałów nie została dokonana niezgodnie z zasadami logiki czy też doświadczenia życiowego. Nie podziela też Sąd zarzutu naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. przy wydaniu zaskarżonej decyzji, iżby stan faktyczny ustalony w ramach postępowania był niekompletny i nieprawidłowo oceniony, a zwłaszcza w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co prowadziłoby do wzruszenia tej decyzji. Błędnie zarzucono w skardze naruszenie art. 105 § 1 K.p.a. poprzez nieumorzenie postępowania pomimo jego bezprzedmiotowości, co wyczerpuje przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Uzasadnienie tego zarzutu (s. 3 skargi) nie zasługuje na akceptację. Trzeba więc przypomnieć, że zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W rozumieniu tego przepisu sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa, gdy nie ma materialno-prawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie pozytywne czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza więc brak któregoś z elementów stosunku meterialnoprawnego, skutkujący tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Ocena ta winna być przeprowadzona w świetle regulacji zawartych w przepisach prawa materialnego. W niniejszej sprawie takim przepisem był art. 48 ust. 1 P.b. umożliwiający organom nadzoru budowlanego orzekanie co do istoty sprawy. W świetle powyższych uwag oraz omówionej wcześniej normy prawnej art. 48 ust. 1 P.b. w sprawie niniejszej nie istniały przeszkody uniemożliwiające organom podjęcia rozstrzygnięcia merytorycznego. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.