II SA/Rz 711/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H.S. i T.S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie z ich skargi na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia - p o s t a n a w i a - wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia Zaskarżonym postanowieniem [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] nakładające na H. i T. S. grzywnę w celu przymuszenia i jednocześnie nakładające na wyżej wymienionych grzywnę w wysokości 26 220, 80 zł celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...] lutego 2018 r. plus koszy egzekucyjne w wysokości 68 zł. Z powyższym postanowieniem nie zgodzili się H.S. i T.S. i zaskarżyli je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W skardze tej zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozpoznania skargi uzasadniając go trudną sytuacją życiową i materialną skarżących i będące następstwem tejże ryzyko wystąpienia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący są osobami w podeszłym wieku cierpiącymi na liczne schorzenia w związku z czym w chwili obecnej nie są w stanie zrealizować nałożonego na nich obowiązku zarówno w zakresie zapłaty grzywny ani rozbiórki tarasu. Skarżąca H.S. z uwagi na zły stan zdrowia na przełomie stycznia i lutego przebywała w Sanatorium, po czym trafiła do Szpitala Powiatowego w M., gdzie była planowania operacja, od której odstąpiono z uwagi na stan zdrowia - zmiany w płucach. W chwili obecnej stan zdrowia skarżącej wymaga spokoju a wykonanie obowiązku polegającego na rozbiórce jest niemożliwe ponieważ wiązałoby się z wykonaniem prac, których nie jest w stanie zorganizować. W piśmie z dnia 13 czerwca 2018 r. skarżąca doprecyzowała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Podała, że ze względu na schorzenia na które cierpią, miesięcznie na leki wydatkują kwotę ok. 800 zł. Kwota grzywny w obliczu wysokości ponoszonych na co dzień wydatków jest niemożliwa do zapłaty. Skarżący osiągają dochody z tytułu emerytury w łącznej kwocie ok. 3. 000 zł. Powyższe dochody nie pozwalają na poczynienia jakichkolwiek oszczędności czy też zaciągnięcia zobowiązania kredytowego. Ponoszone koszty bieżące koszty utrzymania tj. opłaty za media: gaz, prąd, woda, telefon, wywóz nieczystości, zakup opału (zakup opału - 4 ton węgla - 4000 zł rocznie, czyli miesięcznie ok 350 zł) wynoszą 1000 zł, koszty zakupu leków i opłaty związane z rehabilitacją - 1000 zł, zakup żywności ok. 1000 zł na 2 osoby. Skarżący nie posiadają żadnych oszczędności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Zgodnie art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ), zwanej dalej "P.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast stosownie do art. 61 § 3 sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, ale tylko wówczas jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Udzielenie ochrony tymczasowej, jaką jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, możliwe jest jedynie w odniesieniu do takich aktów i czynności organów administracji publicznej, które objęte są zakresem kontroli działalności administracji publicznej, sprawowanej przez sądy administracyjne. W przedmiotowej sprawie wyżej wymienione przesłanki nie zachodzą, przede wszystkim z uwagi na charakter zaskarżonego postanowienia. W orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Stąd też by mówić o wykonaniu rozstrzygnięcia, musi ono nakładać na adresata obowiązek bądź uprawnienie do podjęcia pewnej aktywności, być źródłem wynikającego z niego obowiązku czy tez uprawnienia. Przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie (postanowienie NSA z 05.05.2005r., sygn. I OZ 371/2005 – publ. LexPolonica nr 402363). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 296 oraz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 14.09.2005 r., sygn. akt II FZ 580/05, niepubl. i z dnia 17.07.2006 r., sygn. akt I FZ 281/06, OSP 2007, Nr 6, poz. 76). Do wykonania nie kwalifikują się więc wszelkie odmowne akty administracyjne (vide: T. Woś (red.), Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2008, s. 338). Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt lub czynność wywołuje skutki materialnoprawne. Nie można mówić o wykonywaniu decyzji odmownej, ponieważ nie ma ona przedmiotu wykonania, który mógłby podlegać wykonaniu. W literaturze zwraca się uwagę na fakt, że nie kwalifikuje się do wykonania większość orzeczeń rozstrzygających określone kwestie proceduralne w toku postępowania administracyjnego, a więc nie przyznające uprawnień i nie nakładające obowiązków, które wymagałyby wykonania. W przedmiotowej sprawie skarżący domagają się wstrzymania wykonania postanowienia, którym nałożono na nich grzywnę w wysokości 26. 220, 80 w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia 7 lutego 2018 r. polegającego na rozbiórce na własny koszt tarasu wraz z zadaszeniem na budynku gospodarczo – garażowym na działce nr 1985/5 zł w Mielcu oraz nałożono koszty egzekucyjne w kwocie 68 zł. Skarżący zostali wezwani do uiszczenia nałożonej grzywny i opłaty za czynności egzekucyjne w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia pod rygorem ich ściągnięcia w trybie egzekucji administracyjnej. W ocenie Sądu tak wysoka kwota nałożonej grzywny w porównaniu z wysokością osiąganych przez skarżących dochodów przy uwzględnieniu faktu, iż skarżący są osobami starszymi i schorowanymi, a zatem nie posiadają możliwości uzyskania dodatkowego dochodu celem zapłaty grzywny oraz przy braku oszczędności pozwala na postawienie tezy, że wykonanie zaskarżonego postanowienia może spowodować powstanie trudnych do odwrócenia skutków czy też znacznej szkody. Powyższy wniosek musi skutkować wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia. Mając na uwadze powyższe Sąd działając w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia