II SA/Rz 713/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2009r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg E. M. oraz Stowarzyszenia [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2009r. znak: [...] w przedmiocie uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego - postanawia - odrzucić skargi. E. M. oraz Stowarzyszenie [...] złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie oddzielne skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2009r. znak: [...] utrzymujące w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...] lutego 2009r. znak: [...] pozytywnie uzgadniające w zakresie ochrony gruntów rolnych projekt decyzji Wójta Gminy [...] o lokalizacji inwestycji celu publicznego, dotyczącego budowy stacji bazowej telefonii komórkowej A. Sp. z o.o. nr [...] na działce nr [...] położonej w Z. W związku z faktem, iż skargi powyższe zaadresowane zostały bezpośrednio do Sądu, do którego wpłynęły w dniu 6 lipca 2009r., przekazano je w tym samym dniu organowi - celem udzielenia odpowiedzi na skargę. Ponadto z uwagi na fakt, iż skarga E. M. nie była opłacona, jak też zawierała brak formalny, wezwano wyżej wymienioną do uiszczenia kwoty 100 zł tytułem wpisu sądowego oraz do przedłożenia 2 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych. Równocześnie wskazano termin 7 dni liczonych od daty doręczenia wezwania oraz rygor odrzucenia skargi na wypadek niezastosowania się do jego treści E. M. odebrała powyższe wezwanie w dniu 5 października 2009r. Termin do jego wykonania upłynął względem niej bezskutecznie dnia 12 października 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawowym wymogiem skuteczności skargi jest obowiązek złożenia jej w terminie przewidzianym w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. wynoszącym 30 dni, liczonych od daty doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 54 § 1 P.p.s.a. skarga powinna zostać wniesiona za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność stanowią jej przedmiot. Uwzględniając powyższe Sąd stwierdza, iż skarga E. M. podlega odrzuceniu jako spóźniona. Jak wynika z akt administracyjnych, kwestionowane postanowienie E. M. odebrała w dniu 1 czerwca 2009r. Skarga do Sądu została zaś nadana na poczcie w dniu 30 czerwca 2009r., czyli w przedostatnim dniu terminu z powołanego wyżej art. 53 § 1 P.p.s.a., który dla skarżącej upływał dnia 1 lipca 2009r. Jak już jednak wyżej zaznaczono skargę zaadresowano bezpośrednio do Sądu, co uchybia zasadzie pośredniego jej składania określonej w art. 54 § 1 P.p.s.a. W zaistniałej sytuacji decydujące znaczenie dla oceny kwestii terminowości złożonej w ten sposób skargi ma data przekazania jej organowi właściwemu. W niniejszym przypadku nastąpiło to dnia 6 lipca 2009r. tj. w dniu wpływu skargi do Sądu, jednak już po upływie 30-dniowego terminu do zakwestionowania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2009r. Wobec powyższego skargę E. M. należało odrzucić wobec przekroczenia ustawowego terminu do jej wniesienia. Podstawę takiego rozstrzygnięcia stanowi art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a. Niezależnie od powyższego należy wskazać, iż nawet gdyby przyjąć, iż E. M. dotrzymała terminu z art. 53 § 1 P.p.s.a., jej skardze i tak nie możnaby nadać dalszego biegu. Wyżej wymieniona nie uzupełniła bowiem braków skargi tj. nie uiściła wpisu sądowego, jak też nie przedłożyła odpisów skargi. Odnosząc się z kolei do wniosku E. M. zawartego w piśmie datowanym 29 czerwca 2009r., skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego - dotyczącym wydłużenia terminu do złożenia skargi, należy stwierdzić, iż termin ten jako ustawowy (przewidziany w art. 53 § 1 P.p.s.a.) nie podlega przedłużeniu. Wskazana instytucja odnosi się bowiem tylko do terminów sądowych (wyznaczanych przez sąd lub przewodniczącego). Jednocześnie Sąd nie uznał wymienionego wniosku E. M. jako żądania przywrócenia terminu do złożenia niniejszej skargi, bowiem wskazuje ono jako przyczynę opóźnienia fakt zwrócenia się do biegłego o sporządzenie, niezbędnej w ocenie skarżącej, ekspertyzy. Należy zwrócić uwagę, iż rzeczywistą przyczyną opóźnionego wniesienia skargi w niniejszej sprawie jest zaniedbanie polegające na niezastosowaniu się do pouczenia organu, dotyczącego możliwości zaskarżenia jego postanowienia z dnia [...] kwietnia 2009r. Wskazywało ono jednoznacznie, iż skarga do Sądu powinna zostać złożona za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, czego w przedmiotowym wypadku nie uczyniono, kierując ją bezpośrednio do Sądu. Przechodząc z kolei do skargi Stowarzyszenia [...], należy stwierdzić, iż także ona podlega odrzuceniu. Podstawę w tym zakresie stanowi art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 § 1 P.p.s.a. Ten ostatni przepis ustanawia zasadę skargowości odnośnie wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego. Określa jednocześnie krąg podmiotów, które uprawnione zostały do uruchomienia postępowania przed sądem administracyjnym. Przyznaje on legitymację skargową m. in. organizacji społecznej. W przypadku takiego podmiotu wprowadza jednocześnie pewne ograniczenia, stanowiąc, iż uprawnionym do złożenia skargi jest organizacja społeczna, która brała udział w postępowaniu administracyjnym oraz tylko w zakresie jej statutowej działalności. Stowarzyszenie [...] nie uczestniczyło w postępowaniu administracyjnym, które zakończyło się wydaniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowienia z dnia [...] kwietnia 2009r. Tym samym, wedle tego co wyżej zaznaczono, nie mogło ono skutecznie zainicjować postępowania sądowoadministracyjnego. Z uwagi zatem na oczywisty – w świetle art. 50 § 1 P.p.s.a. - brak w wypadku Stowarzyszenia [...] legitymacji skargowej, skargę złożoną przez ten podmiot należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. Z przytoczonych przyczyn orzeczono jak w sentencji w oparciu o powołane wyżej przepisy.