II SA/Rz 713/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maciej Kobak /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Marcin Kamiński Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2018 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego dotyczącego doprowadzenia do zgodności z obowiązującymi standardami technicznymi danych ewidencyjnych -skargę oddala- Przedmiotem skargi W. W. (dalej w skrócie: "skarżący") jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej w skrócie: "[...]WINGiK") z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty [...] (dalej w skrócie "Starosta" lub "organ I instancji") z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego dotyczącego doprowadzenia do zgodności z obowiązującymi standardami technicznymi danych ewidencyjnych. Kwestionowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. W dniu 20 stycznia 2009 r. Starosta wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie doprowadzenia do zgodności z obowiązującymi standardami technicznymi danych ewidencyjnych określających przebieg granic działki nr 1024/1 z działkami nr 982/112, 2620/2, 1024/2 położonymi w obrębie P., gm. J., oraz powierzchnię działki nr 1024/1, zgodnie z dokumentacją geodezyjno-kartograficzną wykonaną przez geodetę uprawnionego A. K., przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] stycznia 2009 r. pod numerem ewidencyjnym [...], wykonaną na zlecenie skarżącego, jako właściciela działki nr 1024/1. Decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] Starosta umorzył postępowanie administracyjne jako bezprzedmiotowe. Jako podstawę prawną decyzji Starosta podał art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257, dalej w skrócie: "k.p.a.") w zw. z art. 7d pkt 1, art. 20 i 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1629, dalej w skrócie: "p.g.i k."). W uzasadnieniu decyzji Starosta wskazał, że w dniu 30 stycznia 2009 r. skarżący oświadczył do protokołu, że nie wyraża zgody na wykazaną w wykazie zmian gruntowych powierzchnię działki nr 1024/1 - 0,1682 ha, ponieważ jej powierzchnia wynosi 0,18 ha. Natomiast w odpowiedzi na wezwanie Starosty do złożenia wyjaśnień w kwestii tego, czy nadal podtrzymuje zastrzeżenia co do powierzchni i granic działki 1024/1 z działkami sąsiednimi zgodnie z przyjętą dokumentacją, oraz do wypowiedzenia się czy w sprawie granic działki nr 1024/1 prowadzone jest postępowanie rozgraniczeniowe, skarżący w piśmie z dnia 20 lutego 2009 r. oświadczył, że rezygnuje z wszelkich prac geodezyjnych odnośnie ww. działki. Dalej Starosta wyjaśnił, że Burmistrz Miasta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] orzekł o rozgraniczeniu działki nr 1024/1 z działką nr 982/112. Następnie w 2012 r. w obrębie ewidencyjnym P. została przeprowadzona modernizacja ewidencji gruntów i budynków. Dane dotyczące działki nr 1024/1 zostały opracowane w ramach modernizacji ewidencji gruntów i budynków z wykorzystaniem wcześniejszych opracowań, w tym dokumentacji będącej przedmiotem wszczętego postępowania administracyjnego. Projekt operatu opisowo - kartograficznego obrębu ewidencyjnego P. w jednostce ewidencyjnej J. powstały w wyniku modernizacji ewidencji gruntów i budynków, wyłożony został w siedzibie Starostwa Powiatowego w [...] do wglądu osób fizycznych, osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, na okres 15 dni roboczych od 22 października 2012 r. do 12 listopada 2012 r. Projekt ten stał się z dniem 13 listopada 2012 r. operatem ewidencji gruntów i budynków. Informacja Starosty [...] ogłoszona została w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] listopada 2012 r., poz. [...]. Ustalono też, że dane ewidencyjne (przebieg granic i powierzchnia) działki nr 1024/1 nie były kwestionowane podczas wyłożenia projektu operatu opisowo-kartograficznego ewidencji gruntów i budynków (brak złożonych uwag). Nie złożono ustawowym terminie zarzutów do tych danych ujawnionych po przeprowadzonej modernizacji. Wobec powyższego Starosta uznał, że aktualizacja danych ewidencji gruntów i budynków w oparciu o dokumentację będącą przedmiotem niniejszego postępowania, nastąpiła w innej określonej prawem procedurze. Tym samym, wszczęte w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne mające na celu aktualizację danych ewidencyjnych w oparciu o tą samą dokumentację, stało się bezprzedmiotowe, co musiało skutkować wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, [...]WINGiK decyzją z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji [...]WINGiK streścił przebieg postępowania i przytoczył treść przepisów znajdujących zastosowanie w sprawie. [...]WINGiK wskazał, że modernizacja gruntów i budynków obejmowała m. in. analizę posiadanych przez organ dokumentów, danych zawartych w dostępnych rejestrach publicznych oraz dokumentacji geodezyjnej, sporządzonej na zamówienie zainteresowanych podmiotów lub w drodze zamówienia publicznego, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym również dokumentacji z ustalenia granic działki nr 1024/1 położonej w obrębie P. gm. J. wykonanej przez geodetę uprawnionego Pana A. K. włączonej do zasobu powiatowego w dniu [...] stycznia 2009 r. pod nr ewidencyjnym [...]. Dalej [...]WINGiK wyjaśnił, że ze zgromadzonego materiału dowodowego tj. wypisu z części graficznej ewidencji gruntów wynikało, iż punkty graniczne działki ewidencyjnej nr 1024/1 zostały ujawnione w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu P. na podstawie operatu rozgraniczeniowego nr [...] oraz operatu z modernizacji ewidencji gruntów i budynków obrębu P. nr [...]. Oznacza to, że aktualizacja danych ewidencji gruntów i budynków w oparciu o dokumentację będącą przedmiotem niniejszego postępowania nastąpiła w innej określonej prawem procedurze. W związku z powyższym [...]WINGiK stwierdził, że postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe. [...]WINGiK wyjaśnił przy tym, że przesłanka uzasadniająca podjęcie decyzji o umorzeniu postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy brak jest przedmiotu żądania, dla zrealizowania którego postępowanie zostało wszczęte, co organ powinien rozważyć w świetle przepisów prawa materialnego mającego zastosowanie w sprawie i ustalonego stanu faktycznego w dniu podejmowania decyzji. Z bezprzedmiotowością postępowania, w rozumieniu art. 105 k.p.a. mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ administracji publicznej stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, jak również w przypadku, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. W takiej sytuacji jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne.  Odnosząc się do zawartego w odwołaniu wniosku o sprostowanie postanowienia Starosty z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] o odmowie uzupełnienia decyzji z dnia [...] lutego 2018 r. w zakresie pouczenia, [...]WINGiK wskazał na treść art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017 r., poz. 935, zgodnie z którym, do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym. Ponieważ niniejsze postępowanie administracyjne nie zostało zakończone decyzją przed dniem wejścia w życie powołanej powyżej ustawy, tj. przed 1 czerwca 2017 r., to prawidłowym jest zastosowanie przepisów k.p.a. w brzmieniu z dnia 4 grudnia 2015 r. [...]WINGiK stwierdził w związku z powyższym, że decyzja Starosty zawierała wszystkie elementy wymienione w art. 107 § 1 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym w chwili jej wydawania, a zatem odmowa uzupełnienia tej decyzji była uzasadniona. Prawidłowe było także pouczenie zawarte w postanowieniu Starosty z dnia [...] marca 2018 r. o tym, że na postanowienie to nie służy zażalenie zgodnie z art. 141 § 1 i art. 142 k.p.a. W ustawowym terminie skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia, a także uchylenia decyzji organu I instancji, oraz zasądzenia na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że sprawa nie stała się bezprzedmiotowa. Strony, a w szczególności skarżący w dalszym ciągu zainteresowane są pozytywnym lub negatywnym sposobem jej rozpatrzenia. Zdaniem skarżącego, określenie przedmiotu sprawy jako "doprowadzenie do zgodności z obowiązującymi standardami technicznymi danych ewidencyjnych" nie odpowiada wymogom prawa; regulacje ustawowe przewidują bowiem wyłącznie postępowanie w sprawie aktualizacji operatu, a taki przedmiot sprawy nie został sformułowany w decyzji organu I instancji. Zarzucił również, że w decyzji [...]WINGiK nie zawarto rozstrzygnięcia co do zawartego w treści odwołania zażalenia niesamoistnego. Zdaniem skarżącego, wobec nie rozpatrzenia wniosku o sprostowanie pouczenia zawartego w postanowieniu z dnia 1 marca 2018 r., organ II instancji powinien wydać zgodnie z art. 134 k.p.a. postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania, z racji niezakończonego postępowania, którego wynik uniemożliwia otwarcie terminu na wniesienie odwołania zgodnie z art. 111 § 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę [...]WINGiK podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna i jako taka podlegała oddaleniu w oparciu o art. 151 P.p.s.a. Organy w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny sprawy i dokonały jego prawidłowej oceny z perspektywy norm prawnych kształtujących podstawę zapadłego rozstrzygnięcia. Sąd podziela przyjęte przez organy stanowisko, że w realiach niniejszej sprawy zachodziły podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego w oparciu o art. 105 § 1 K.p.a. Postępowanie w sprawie zostało wszczęte z urzędu w dniu 20 stycznia 2009 r. Przedmiot postępowania określono, jako: "aktualizacja operatu ewidencji gruntów obrębu P. gm. J., odnośnie doprowadzenia do zgodności z obowiązującymi standardami technicznymi danych ewidencyjnych określających przebieg granic działki nr 1024/1 z działkami nr 982/112, 2620/2, 1024/2 położonymi w obrębie P., gm. J., oraz powierzchnię działki nr 1024/1". W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania pouczono strony, włączając skarżącego jako właściciela działki nr 1024/1, o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem, w tym sporządzoną na jego zlecenie dokumentacją geodezyjno-kartograficzną, wykonaną przez geodetę uprawnionego A. K., przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] stycznia 2009 r. pod numerem ewidencyjnym [...]. W nawiązaniu do sformułowanego w skardze zarzutu, co do prawidłowości określenia w decyzji przedmiotu postępowania, Sąd stwierdza, iż nie jest on zasadny. Owszem w komparycji decyzji przedmiot postępowania w sprawie semantycznie nie nawiązuje bezpośrednio do aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, jednakże Sąd nie może zaakceptować oceny, iż miałoby to dowodzić takiej jej wadliwości, która uzasadniałaby jej eliminację z obrotu prawnego. Uwagę należy zwrócić na dwie okoliczności: po pierwsze, w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania jednoznacznie wskazano, że jego przedmiotem jest "aktualizacja operatu ewidencji gruntów". W dalszej części zawiadomienia doprecyzowano cel aktualizacji: "doprowadzenie do zgodności z obowiązującymi standardami technicznymi danych ewidencyjnych określających przebieg granic działki nr 1024/1 z działkami nr 982/112, 2620/2, 1024/2 położonymi w obrębie P., gm. J., oraz powierzchnię działki nr 1024/1." Owo doprecyzowanie koreluje z treścią § 44 pkt 2 i § 45 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego I Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. 2016r. poz. 1034 ze zm.; dalej w skrócie: "rozporządzenie ewidencyjne") Pierwszy z powołanych przepisów zobowiązuje organ ewidencyjny (starostę) do utrzymania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi, drugi natomiast wskazuje, iż jednym z celów aktualizacji operatu ewidencyjnego jest: "zastąpienie danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi". Uwzględnienie obu okoliczności nie pozostawia wątpliwości co do przedmiotu postępowania: aktualizacja operatu ewidencji gruntów, dla której ustawową podstawę stanowi art. 24 ust. 2a p.g.i.k. Postępowanie zostało wszczęte z urzędu w związku z przekazaniem do organu ewidencyjnego dokumentacji geodezyjnej podziału działki nr 1024/1, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] stycznia 2009 r. pod numerem ewidencyjnym [...]. W sprawie nie można mieć złudzeń, że organ dopuścił się zaniedbań, albowiem po otrzymaniu pisma skarżącego z dnia 20 lutego 2019 roku, którym oświadczył on, że "rezygnuje z wszelkich prac geodezyjnych odnośnie w/w działki (działki nr 1024/1; przyp. Sądu)" do dnia wydania decyzji w dniu [...] lutego 2018 roku – a więc przez blisko 9 lat – nie podjął żadnych czynności procesowych. Kwestia ta jednak pozostaje indyferentna w przestrzeni formułowania zwrotów stosunkowych o zgodności z prawem kwestionowanej skargą decyzji. Uwzględniając istotę postępowania aktualizacyjnego, którą jest odzwierciedlenie w ewidencji danych aktualnych, a więc odpowiadających rzeczywistemu stanowi faktycznemu i prawnemu, wykazanemu dokumentami uruchamiającymi "kompetencję aktualizacyjną" należy wywieść, że organ ma obowiązek uwspółcześniać dane ewidencyjne w oparciu o dokumenty najnowsze, a zatem z założenia adekwatne do aktualnego stanu faktycznego i prawnego. Sąd zwraca uwagę – na co pozwalają okoliczności niniejszej sprawy – iż chodzi o dokumenty przyjęte do zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a zatem poddane uprzednio stosownej procedurze weryfikacyjnej. Jeżeli zatem postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w celu uaktualnienia ewidencji stosownie do treści operatu z lipca 2008 roku, przyjętego do zasobu w dniu [...] stycznia 2009 roku, a przed dokonaniem aktualizacji na jego podstawie, do zasobu przyjęto kolejne – nowsze – operaty: operat rozgraniczeniowy nr [...] oraz operat z modernizacji ewidencji gruntów i budynków obrębu P. nr [...], które obejmowały przebieg granic działki 1024/1 (operat nr [...] jedynie w części), to treść ewidencji powinna został uadekwatniona do tych właśnie dokumentów. Należy odnotować, że decyzja rozgraniczeniowa stała się ostateczna w dniu 31 lipca 2010 roku, a postępowanie modernizacyjne zakończyło się ogłoszoną w Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] lipca 2012 roku, poz. [...] informacją Starosty [...], że projekt operatu opisowo-kartograficznego (...) z dniem 13 listopada 2012 roku stał się operatem ewidencji gruntów i budynków. Z akt administracyjnych wynika, że w toku postępowania modernizacyjnego skarżący został zawiadomiony o przeprowadzeniu ustalenia granic działki nr 1024/1 w dniu 7 września 2012 roku, był przy tych czynnościach obecny, jednakże wstrzymał się ze złożeniem podpisu. Skarżący w prawem określonym trybie nie kwestionował operatu (projektu) stanowiącego podstawę modernizacji. Mając na uwadze przedstawione okoliczności organy zasadnie przyjęły, że prowadzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie uaktualniania ewidencji gruntów w oparciu o operat z 2008 roku, w sytuacji gdy do zasobu przyjęto dwa kolejne – aktualniejsze – operaty jest bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. Sąd nie zgadza się z zarzutami skargi, że w rozważanym układzie faktycznym organy powinny wydać decyzję merytoryczną – odmawiającą aktualizacji ewidencji. Wyeksponować należy okoliczność, że postępowanie w sprawie toczyło się z urzędu, a nie na wniosek skarżącego, stąd też negatywne orzekanie merytoryczne było nieuzasadnione. Organ mógłby ewentualnie odmówić aktualizacji, gdyby wydając decyzję rozstrzygał o zasadności wniesionego w tym przedmiocie wniosku. W niniejszej sprawie taka konfiguracja nie zachodzi. W toku postępowania organ zweryfikował zasadność dalszego prowadzenia wszczętego z urzędu postępowania i trafnie uznał, iż stało się ono bezprzedmiotowe – ewidencja jest aktualna, albowiem jej treść koreluje z przyjętą do zasobu najnowszą dokumentacją geodezyjno-kartograficzną. Tyle w kwestiach merytorycznych. Jeżeli idzie o zarzut akcentujący wadliwość wydania decyzji przez organ II instancji, albowiem uprzednio nie rozpoznano wniosku skarżącego o sprostowanie postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji Sąd wskazuje, iż niezależnie od przyjętej interpretacji przepisów K.p.a. kształtujących uprawnienia strony w zakresie rektyfikacji decyzji/postanowień, Sąd nie dostrzega, aby doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. Skarżący zwrócił się do organu I instancji w trybie art. 111 § 1 K.p.a. o uzupełnienie zawartego w decyzji pouczenia w zakresie prawa do zrzeczenia się odwołania oraz skutków prawnych złożenia oświadczenia w tym przedmiocie. Już wstępnie należy zastrzec, że z treści wniosku wynika, iż skarżący miał wiedzę, że przepisy K.p.a. przewidują instytucję "zrzeczenia się prawa do wniesienia odwołania". Postanowieniem z dnia [...] marca 2018 roku organ zasadnie odmówił uzupełnienia decyzji wskazując, iż z uwagi na przepisy międzyczasowe, postępowanie w sprawie toczy się z oparciu o przepisy dotychczasowe – w brzmieniu nieuwzględniającym nowelizacji, która weszła w życie 1 czerwca 2017 roku i jednocześnie wprowadziła instytucję "zrzeczenia się prawa do odwołania" poprzez dodanie przepisu – art. 127a K.p.a. Na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji zażalenie nie przysługuje – art. 111 w związku z art. 141 § 1 Kpa. Sąd zwraca uwagę, że skarżący jednoznacznie określił przedmiot żądania, jako uzupełnienie zawartego w decyzji pouczenia w zakresie prawa do zrzeczenia się odwołania oraz skutków prawnych złożenia oświadczenia w tym przedmiocie. Jest to aktywność logicznie (choć nie prawnie) uzasadniana, albowiem rozstrzygnięcia w tym przedmiocie decyzja nie zawierała. Nie można zatem przyjąć, aby organ miał rozstrzygać o sprostowaniu pouczenia o środkach zaskarżenia (w tym i o prawie do zrzeczenia się odwołania), gdyż taka formuła rozstrzygnięcia byłaby uzasadniona, jedynie w odniesieniu do "istniejącego", choć w ocenie wnioskującego wadliwego, pouczenia co do prawa do zrzeczenia się odwołania oraz skutków prawnych złożenia oświadczenia w tym przedmiocie. Wraz z odwołaniem skarżący złożył wniosek o sprostowanie postanowienia starosty o odmowie uzupełnienia decyzji w zakresie w jakim wymaga ono pouczenia o przysługującym zażaleniu. Organ nie wydał w przedmiocie tego wniosku postanowienia w trybie art. 111 § 1 in fine K.p.a. ewentualnie w oparciu o art. 113 K.p.a. Sąd podziela argumentację skargi, że co do zasady rozstrzygnięcie wniosku o sprostowanie postanowienia w zakresie pouczenia o przysługujących środkach odwoławczych powinno nastąpić odrębnym postanowieniem. Jednakże na gruncie niniejszej sprawy organ rozpoznał ów wniosek w uzasadnieniu decyzji, równolegle z rozpoznaniem odwołania – uznając, iż jest on niezasadny. W ramach rozpatrzenia skargi wniesionej na decyzję zawierającą przedmiotowe rozstrzygnięcie Sąd dokonał kontroli jego zgodności z prawem. Wynikiem tej kontroli jest konkluzja aprobatywna – merytorycznie organ zasadnie przyjął, że nie ma podstaw uzupełniania postanowienia o pouczenie o zażaleniu, albowiem zażalenie takie – jak wyżej wyjaśniono – nie przysługuje. Powoływany w skardze interes skarżącego w ocenie Sądu nie doznał uszczerbku. Sąd nie chce się domyślać motywów, jakimi kierował się skarżący, odnotowuje natomiast, że z jednej skarżący wniósł odwołanie jednocześnie z wnioskiem o sprostowanie postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji w zakresie pouczenia, a z drugiej zarzuca w skardze, że organ powinien stwierdzić niedopuszczalność wniesionego przez niego odwołania z uwagi na nierozpoznanie wniosku o sprostowanie i w konsekwencji brak aktywacji terminu na wniesienie odwołania. Sąd odnosi wrażenie, że skarżący próbuje bawić się procedurą na granicy nadużycia prawa procesowego. Sąd nie rozumie, w jaki sposób skarżący broni swojego interesu prawnego, gdy zakłada, iż wiosek o sprostowanie postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji nie pozwoli na otwarcie terminu do wniesienia odwołania, jednocześnie odwołanie to składa i powołuje się w skardze na jego niedopuszczalność. Niezależnie od przedstawionych wątpliwości Sąd zwraca uwagę, iż skarżący się myli. Wydane przez organ I instancji w oparciu o art. 111 § 1b K.p.a. (wskazana w jego treści podstawa prawna) postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji jest postanowieniem ostatecznym, albowiem nie przysługuje na nie zażalenie. Doręczenie przedmiotowego postanowienia, stosownie do treści art. 111 § 2 K.p.a. aktywuje bieg terminu do wniesienia odwołania. Skarżący postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji otrzymał w dniu 5 marca 2018 roku, natomiast odwołanie wniósł w dniu następnym – 6 marca 2018 roku, a zatem w toku biegu terminu do wniesienia odwołania. Sam wniosek o sprostowanie pouczenia o zażaleniu na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji nie zmienia konsekwencji wynikających z bezwzględnie obowiązujących przepisów; strona postępowania swoją aktywnością procesową nie może wstrzymać rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołanie w następstwie doręczenia postanowienia wydanego w trybie art. 111 § 1 b K.p.a. Odwołanie skarżącego otworzyło administracyjny tok instancji, a wydana przez [...]WINGiK decyzja jest zgodna z prawem. Wniesiony przez skarżącego wniosek o sprostowanie postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji został rozstrzygnięty prawidłowo, choć nie nadano mu formy postanowienia. Uchybienia tego, w ocenie Sądu, z całą pewnością nie można kwalifikować, jako naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji powinno skutkować uwzględnieniem skargi. Wyłożone względy przełożyły się na kierunek rozstrzygnięcia Sądu: oddalenie skargi, na podstawie art. 151 P.p.s.a.