II SA/Rz 718/07

Dnia 12 października 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 12 października 2007 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Wojewody z dnia [...] lipca 2007 roku, Nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania - postanawia - odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 roku, Nr [...] Wojewoda przywrócił termin do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] kwietnia 2007 roku, Nr [...] orzekającej o wymeldowaniu D. J. z pobytu stałego w M. K., ul. Tarnobrzeska 93. Postanowienie zostało doręczone stronom postępowania wraz z pouczeniem o prawie wniesienia na nie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, w terminie 30 dni od doręczenia. W dniu 23 sierpnia 2007 roku M. W. zaskarżyła wskazane na wstępie postanowienie do tut. sądu kwestionując zasadność przywrócenia terminu i wywodząc, iż działanie D. J. nakierowane na utrudnianie w korzystaniu z lokalu mieszkalnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Dodatkowo organ wskazał, iż kwestie zasadności wymeldowania D. J. z pobytu stałego wobec wydania decyzji kasacyjnej połączonej ze zwrotem sprawy do ponownego rozpatrzenia będą przedmiotem ponownego rozpatrzenia. Wniesiono także aby w przypadku zakwestionowania "słuszności" postanowienia Wojewody WSA w Rzeszowie wskazał "dalszy właściwy tok postępowania w sprawie." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej jako P.p.s.a. zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego podlegają wyłącznie te postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które przysługuje zażalenie, kończące postępowanie w sprawie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty. Stosownie do treści art. 59 § 2 ustawy z dnia 13 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. Z treści cytowanego przepisu wynika jednoznacznie, iż każde postanowienie wydane w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a więc zarówno pozytywne (przywracające termin), jak i negatywne (odmawiające przywrócenia terminu), jest ostateczne – niezaskarżalne w drodze zażalenia. O ile postanowienie o odmowie przywrócenia terminu zamyka dalsze postępowanie i z tej racji można mu przypisać walor kończącego postępowanie w sprawie, to postanowienie o przywróceniu terminu, jako otwierające instancyjną kontrolę zaskarżonego aktu, waloru tego już nie posiada. Oznacza to, iż na wydane przez organ, na podstawie art. 59 § 2 ustawy z dnia 13 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), postanowienie o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania, jako niezaskarżalne w drodze zażalenia, niekończące postępowania w sprawie i nie rozstrzygające sprawy co do istoty, nie służy skarga sądowoadministracyjna. Kontrola takiego postanowienia może nastąpić przy okazji rozpoznania skargi sądowoadministracyjnej na decyzję organu II instancji rozpoznającej odwołanie, po przywróceniu terminu do jego wniesienia. Odnotować należy, iż na powyższą konkluzję nie może wpływać fakt, że organ mylnie pouczył skarżącą o możliwości zaskarżenia postanowienia o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania. Niewłaściwe pouczenie o prawie wniesienia skargi na akt niepodlegający kontroli sądowoadministracyjnej nie może dezawuować rygorów płynących z bezwzględnie obowiązujących przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd rozważał podstawę prawną do orzeczenia o zwrocie na rzecz skarżącej uiszczonego wpisu od skargi. Problematykę powyższą reguluje art. 232 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z jego treścią Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od: a) pisma odrzuconego lub cofniętego, jeżeli odrzucenie lub cofnięcie nastąpiło przed wysłaniem odpisu skargi - organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, a także odpisu środka odwoławczego albo skargi o wznowienie postępowania innym stronom, b) zażalenia na postanowienie w przedmiocie ukarania grzywną, jeżeli zażalenie zostało uwzględnione; 2) połowę wpisu od pisma cofniętego przed rozpoczęciem posiedzenia, na które sprawa została skierowana, z tym że posiedzenie mediacyjne nie wyłącza zwrotu. W świetle powyższych unormowań i w realiach niniejszej sprawy brak jest jednak przesłanek do zwrotu wpisu z urzędu albowiem nie zachodzi żadna z sytuacji przewidzianych w cyt. przepisie, jako dająca podstawę do zwrotu wpisu. W takiej sytuacji błędne pouczenie organu o skardze, a w konsekwencji odrzucenie tej skargi i brak możliwości orzeczenia o zwrocie wpisu z urzędu, w przekonaniu Sądu daje podstawę skarżącej do ubiegania się o zwrot uiszczonego wpisu od organu, na zasadach przewidzianych w przepisach Kodeksu cywilnego. Mając całość powyższego na uwadze Sąd, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.