II SA/Rz 718/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu B. W. od postanowienia starszego referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 718/17 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne postanawia utrzymać zaskarżone postanowienie w mocy. Postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2017 r. starszy referendarz sądowy odmówił Skarżącemu zwolnienia od wpisu od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne. Zdaniem referendarza jego wydatki znajdują pokrycie w dochodach. Ponadto Skarżący wraz z żoną posiadają dwie nieruchomości, trzy samochody, w związku z czym ich wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W przewidzianym do tego terminie pełnomocnik Skarżącego złożył sprzeciw, w którym zarzucił referendarzowi nieprawidłowe ustalenia wskazując, że jego mandant podał jedynie deklaratywne koszty wyżywania podczas gdy rzeczywisty ich koszt jest znaczenie wyższy, a ponadto korzysta wraz z żoną z pomocy jej rodziców wraz, z którymi zamieszkują. W jego ocenie odmowa prawa pomocy w tym przypadku pozbawi Skarżącego prawa do sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2017 r., poz. 1369; dalej: "P.p.s.a."):w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Sąd podziela zarówno dokonane przez referendarza ustalenia jak i wyciągnięte wnioski, co do braku podstaw do przyznania prawa pomocy w zakresie wnioskowanym tj. w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W niniejszej sprawie Skarżący ubiega się o zwolnienie od wpisu od skargi, który wynosi 200 zł. Skarżący korzysta z pomocy fachowego pełnomocnika. Z przedłożonych dokumentów i złożonego oświadczenia wynika, że Skarżący nie posiada tytułu prawnego do domu, w którym mieszka wraz z żoną, dom jest własnością teściów, średnie miesięczne wydatki na wyżywienie jego i jego żony wynoszą około 1300 zł , średnie miesięczne wydatki na utrzymaniu domu to kwota około 700 zł. Posiada trzy samochody w tym dwa rocznik 1999, jeden 2008, miesięczne wydatki z tytułu korzystania z telefonu to 130 zł. Wynagrodzenie Skarżącego to kwota 1750 zł, żona Skarżącego pobiera emeryturę w wysokości 800 zł. Dodatkowe wydatki to kwota 361 zł – spłata należności wynikających z wyroku, koszty leczenia żony – 200 zł oraz opłaty mieszkaniowe 450 zł. Według informacji zawartych w formularzu Skarżący posiada dwie nieruchomości: 1 ha nieużytków oraz 9 arów działki nieuzbrojonej. Sąd zgadza się ze stanowiskiem referendarza, że opisana przez Skarżącego sytuacja nie uprawnia go do skorzystania z wnioskowanej przez niego pomocy. Instytucja prawa pomocy przewidziana jest dla osób, których sytuacja majątkowa, rodzinna, nie pozwala na dochodzenie swych prawa przed sądem ze względu na barierę jaką są koszty tego postępowania. Chodzi o taką sytuację, w której poniesienie kosztów spowoduje niemożność poniesienia wydatków na potrzeby związane z minimum egzystencji. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że Skarżący korzysta z pomocy zawodowego pełnomocnika, a więc ponosi związane z tym koszty, choć jego udział na obecnym etapie postępowania nie jest obowiązkowy. Z powyższego wynika, że znajduje środki na pokrycie dodatkowych, poza utrzymaniem, wydatków. Ponadto Skarżący i jego żona posiadają stałe źródło dochodów, z którego zabezpieczane są wszystkie podane wydatki. Podnoszenie aktualnie, że wcześniej podana wysokość wydatków miała wyłącznie charakter deklaratywny, a w rzeczywistości wydatki są znacznie wyższe, w ocenie Sądu stanowi wyłącznie polemiką z prawidłowymi ustaleniami referendarza. Skarżący korzystając z pomocy fachowego pełnomocnika musiał mieć świadomość skutków podawanych przez siebie informacji, ponadto przecząc ustaleniom referendarza Skarżący nie wskazał żadnych okoliczności, które miałyby to uprawdopodobnić. Nie bez znaczenia jest również prawidłowo podnoszony przez referendarza fakt posiadania przez Skarżącego nieruchomości oraz trzech samochodów osobowych. W ocenie Sądu w takiej sytuacji brak jest podstaw by wpis od skargi miał zostać uiszczony z budżetu państwa, a w konsekwencji przez podatników. Przedstawiona przez Skarżącego sytuacja świadczy o tym, że ma środki na opłacenie wpisu od skargi. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł na podstawie art. art. 260 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 246 §1 pkt 2 P.p.s.a.