II SA/Rz 720/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Robert Sawuła WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Protokolant Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 24 marca 2010 r. sprawy ze skargi H. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. skargę oddala; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] wynagrodzenie na rzecz radcy prawnego A. D. w kwocie 309,80 zł /słownie: trzysta dziewięć złotych osiemdziesiąt groszy/ tytułem zastępstwa prawnego wykonanego na zasadzie prawa pomocy oraz uiszczonej opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa. Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego /dalej: WINB / utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. z dnia [...] czerwca 2009 r., [...] umarzającą postępowanie administracyjne na działce nr 908 położonej w R. będącej własnością E. D. W podstawie prawnej decyzji WINB wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. nr 98, poz. 1071 ze zm./ dalej: k.p.a. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że odwołanie H. D. nie mogło być uwzględnione, gdyż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. odpowiada prawu. WINB podkreślił, że szopa objęta postępowaniem wybudowana została przed 1967 r. Ten fakt potwierdza przeprowadzone postępowanie dowodowe, zatem mają do niej zastosowanie przepisy techniczno-budowlane wydane na gruncie prawa budowlanego z 1961 r. W świetle reguł określonych w tych przepisach szopa odpowiada warunkom technicznym z dnia jej wybudowania, a to oznacza, że postępowanie w sprawie jej legalności jest bezprzedmiotowe. Z rozstrzygnięciem WINB nie zgodziła się H. D. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżąca stwierdziła, że nie zgadza się z decyzją WINB z dnia [...] lipca 2009 r. i podtrzymuje wcześniej złożone zeznania w postępowaniu administracyjnym. W dniu 18 lutego 2010 r. wpłynęło do Sądu pismo pełnomocnika ustanowionego dla skarżącej w ramach prawa pomocy. Pełnomocnik uzupełnił skargę wskazując zarzut naruszenia art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. prawo budowlane oraz § 10 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 21.07.1961 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki budownictwa powszechnego oraz § 73 ust. 10 pkt 2 zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemyślu Materiałów Budowlanych z dnia 29.06.1966 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać obiekty budownictwa powszechnego w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – prawo budowlane na skutek wadliwie ustalonego stanu faktycznego, zwłaszcza daty wzniesienia spornego obiektu. Dodatkowo pełnomocnik wskazał na naruszenie art. 49b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, jako konsekwencję pominięcia okoliczności niewątpliwych w sprawie. Wreszcie wskazał na naruszenie art. 7, art. 76 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. przez wadliwe ustalenie stanu faktycznego oraz art. 138 § 1 i 107 § 1 i 3 k.p.a. sprowadzające się do wadliwego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. Wskazując na powyższe naruszenia pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Nisku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie wskazując argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy. Skarżona decyzja zapadła w wyniku następującego postępowania. Pismem z dnia 23 maja 2007 r. H. i J. D. powiadomili Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N., że właścicielka działki nr 908 położonej w R. dobudowała szopy do budynku składowego w sposób nielegalny. Na skutek tej informacji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. wszczął postępowanie administracyjne. W jego trakcie ustalił, że wskazane w doniesieniu szopy zostały wybudowane w latach 1960 – 1967. Fakt ten został ustalony na podstawie dołączonych do akt sprawy oświadczeń /świadków/ oraz dokumentów, w szczególności sporządzonych dla potrzeb ubezpieczenia budynków należących do poprzednika prawnego E. D. W wyniku przyjęcia, że objęte postępowaniem szopy zostały wykonane zgodnie z prawem, przede wszystkim z warunkami technicznymi obowiązującymi w chwili budowy, organ pierwszej instancji umorzył postępowanie w sprawie nielegalnie wzniesionych obiektów budowlanych. Z decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. z dnia [...] października 2007 r., [...] nie zgodzili się H. D. i jej pełnomocnik J. D. składając odwołanie. WINB rozpoznając odwołanie stwierdził jego niedopuszczalność wydając w tej sprawie postanowienie z dnia [...] lutego 2008 r., [...]. Na to postanowienie skargę do WSA w Rzeszowie wniosła H. D., a Sąd wyrokiem z dnia 15 października 2008 r., sygn. akt II SA/Rz 274/08 uchylił skarżone postanowienie. Konsekwencją tego orzeczenia była decyzja WINB z dnia [...] kwietnia 2009 r., [...] mocą której uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. z dnia [...] października 2008 r. i przekazano sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Na skutek przeprowadzenia postępowania uzupełniającego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. decyzją z dnia [...]. czerwca 2009 r. orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie budowy szopy na działce nr 908 w R., przy przyjęciu, że obiekt ten spełnia warunki określone w przepisach prawa, zatem nie można prowadzić postępowania w zakresie samowoli. WINB rozpoznając odwołanie decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, podzielając argumentację znajdującą się w jej uzasadnieniu. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd nie dopatruje się naruszeń prawa, których skutkiem mogłoby być uchylenie skarżonej decyzji. Nie można podzielić argumentacji skargi wskazującej na naruszenia prawa procesowego, w szczególności na wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Główny zarzut skargi sprowadza się do wskazania wad postępowania wyjaśniającego, a przez to błędne określenie daty wybudowania szopy objętej postępowaniem. Strona skarżąca podnosi dowolność poczynionych w tym zakresie ustaleń, wykazując brak weryfikacji faktów wynikających ze zgromadzonych środków dowodowych. Szczególnie wskazuje, że organy obu instancji nie dokonały wszechstronnego wyjaśnienia faktów wynikających z dokumentów, a zwłaszcza istniejących między nimi rozbieżności. Sąd nie podziela stanowiska strony skarżącej. Podkreślić należy, że w postępowaniu administracyjnym dowodem może być wszystko, co nie jest sprzeczne z prawem. Dodatkowo wskazać należy, że k.p.a. nie wprowadza szczególnej hierarchii i mocy dowodowej. Z tego powodu trudno przyjąć, że kopia mapy dołączona do akt sprawy ma być lepszym dowodem i wykazywać, że szopa objęta postępowaniem nie istniała przed 2006 r. Nie można także zgodzić się z argumentacją skargi wskazującą na potrzebę badania dokumentacji geodezyjnej i wykazywania jej nieścisłości jak sugeruje skarga. Przedmiotem postępowania nie jest sprawa geodezyjna, więc nie rozbieżności mapy są przedmiotem ustaleń dowodowych, skoro w aktach sprawy zgromadzono dowody potwierdzające fakt istnienia szopy jeszcze przed datami wskazanymi przez stronę skarżącą. W ocenie Sądu dowody potwierdzające wybudowanie szopy w latach 60-tych, a w zasadzie przed 1967 r. są wystarczające i potwierdzają fakt istotny dla sprawy, zatem organy nie miały obowiązku wyjaśniania nieścisłości pojawiających się na mapie. Taka potrzeba byłaby, gdyby organy dysponowały tylko mapą, jednak w rozpoznawanej sprawie jest inaczej. Organy stosownie do treści art. 77 § 1 k.p.a. mają obowiązek zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, jednak jego ocena zgodnie z art. 80 k.p.a. pozostawiona jest organowi. Ważne by dokonując jej organ nie działał w sposób nielogiczny, z naruszeniem zasad poprawnego wnioskowania. W rozpoznawanej sprawie wnioski budowane na podstawie zebranego materiału dowodowego są poprawne. Niewątpliwie dokument "ubezpieczeniowy" z 1967 r. wskazuje na istnienie przybudówki do budynku gospodarczego. Ten fakt potwierdzają świadkowie, którzy ostatecznie są poprawnie przesłuchani. Wprawdzie z ich zeznań nie można wskazać jednoznacznie daty wybudowania szopy, ale potwierdzają, że miało to miejsce przed 1970 r. Dla oceny prawnej rozpoznawanej sprawy ustalenie takie jest wystarczające, bo pozwala zastosować właściwe przepisy materialne. Wnioski przyjęte przez organy potwierdzają fakty ustalone w postępowaniu, a utrwalone w protokołach oględzin lub na zdjęciach. Sposób i materiał wykonania ściany budynku skarżącej jak i sposób wykonania ściany szopy przylegającej do jej budynku potwierdzają fakt wybudowania szopy przed budową domu H. D. Przyjęte w postępowaniu ustalenia co do daty budowy szopy pozwalają stwierdzić, że niezasadny jest zarzut skargi wskazujący na naruszenia prawa materialnego. Organy w tym zakresie stosują przepisy regulujące warunki techniczne właściwe dla dnia ustalenia popełnionej samowoli. Konsekwencją tego musi być przyjęcie, że nie naruszają jak sugeruje skarga, art. 37 ust. 1 prawa budowlanego z 1974 r., a w ostateczności trzeba przyjąć, że nie ma miejsca naruszenie art. 103 ust. 2 prawa budowlanego z 1994 r. Z tego więc względu Sąd nie podziela tych zarzutów skargi, które wskazują na te właśnie naruszenia. Nie może także spotkać się z akceptacją pogląd, że organy nie wiedzą jakie prawo mają zastosować, zwłaszcza przepisy ustalające warunki techniczne. Argumentacja skargi odnosząca się do tego problemu byłaby uzasadniona, gdyby rzeczywiście przyjąć, że w postępowaniu nie ustalono ostatecznej daty popełnienia samowoli, a co za tym idzie nie wiadomo w jakiej treści te regulacje należy przyjąć. Jednak wskazanie, że wybudowanie szopy miało miejsce najpóźniej w sierpniu 1967 r. pozwala zastosować warunki techniczne z tego właśnie czasu. Organy tak to właśnie czynią, wskazując, że w świetle tych przepisów można było wznieść drewniany obiekt budowlany. Z tego więc powodu za nietrafne należy uznać rozważania skargi na temat zmieniającej się treści przepisów technicznych. Sąd przyjmuje zarzut skargi wskazujący na wadliwość uzasadnienia skarżonej decyzji zwłaszcza czytelności jej uzasadnienia faktycznego i prawnego. Jednak te uchybienia, w ocenie Sądu nie dają podstaw do uchylenia decyzji, gdyż nie mają one wpływu na istotę i rozstrzygnięcie sprawy. Zwłaszcza w sytuacji, gdy rolą Sądu nie jest podtrzymywanie sporu między skarżącą, a uczestniczką ale prowadzenie do jego zakończenia. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.