II SA/Rz 720/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Robert Sawuła Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 października 2013 r. sprawy ze skargi S. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji własnej I. skargę oddala; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na rzecz adwokata T. L. wynagrodzenie w kwocie 295 zł 20/100 /słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/ tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł / słownie : dwieście czterdzieści złotych/ i tytułem 23 % podatku VAT kwotę 55 zł 20/100 / słownie: pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/. Przedmiotem skargi S. Ś. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (zwane dalej SKO lub Kolegium) z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...]. Zaskarżonym rozstrzygnięciem Kolegium utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], o odmowie uchylenia decyzji własnej z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...], w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Na skutek wniosku Prokuratora Prokuratury Okręgowej [...] z dnia 29 listopada 2004 r. - Prezydent Miasta [...] wszczął postępowanie w sprawie skierowania na badania lekarskie S. Ś. w celu ustalenia zdolności w/w do kierowania pojazdami mechanicznymi. Następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r., nr [...], znak [...], w/w Organ orzekł o skierowaniu S. Ś. na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy. SKO po rozpoznaniu odwołania strony decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta o skierowaniu na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Prawomocnym wyrokiem z dnia 24 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 165/10 WSA w Rzeszowie oddalił skargę S. Ś. na decyzję SKO z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...], w przedmiocie skierowania na badania lekarskie. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...], Prezydent Miasta [...] cofnął S. Ś. uprawnienia kategorii "A,B,C,D,E" stwierdzone prawem jazdy nr [...] z dnia 21 lutego 1990 r. wydanym przez UM [...], druk serii [...] do kierowania pojazdem silnikowym, do czasu przedłożenia orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi. Jednocześnie S. Ś. został zobowiązany do zwrotu prawa jazdy, a decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. SKO po rozpatrzeniu odwołania S. Ś. decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta z dnia [...] lipca 2011 r. W uzasadnieniu tej decyzji przypomniano, iż biegli psychiatrzy w 2004 r., w toku prowadzonego postępowania karnego, rozpoznali u S. Ś. chorobę psychiczną. Z karty informacyjnej leczenia szpitalnego o nr [...] wynika, że pacjenta zwolniono ze szpitala zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego [...] Wydział II Karny z dnia 6 stycznia 2009 r. oraz nakazu zwolnienia z zaleceniem kontynuowania leczenia w warunkach ambulatoryjnych. W związku ze stwierdzeniem, że zachodzą okoliczności uzasadniające przypuszczenie, że stan zdrowia odwołującego budzi zastrzeżenia, zasadnym było skierowanie S. Ś. na badania lekarskie. Wobec niepoddania się badaniom lekarskim, określonym w art. 122 ust. 1 pkt 3-5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym organ zobowiązany jest do wydania decyzji cofającej uprawnienia, na podstawie art. 140 ust. 1 w/w ustawy, decyzja ta ma charakter związany. WSA wyrokiem z dnia 6 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 1142/11, oddalił skargę S. Ś. na decyzję SKO z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...]. S. Ś. w piśmie z dnia 30 lipca 2012 r. kierowanym do Prezydenta Miasta [...] wniósł o wznowienie postępowania w wyniku, którego wydano decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii A, B, C, D i E. Stwierdzono, iż w sprawie zaszły nowe okoliczności jak i istnieją nowe dowody. W treści tego wniosku strona podniosła w szczególności, iż nowy naczelnik A. S. ma wiedzę, że wątpliwości co do jego zdrowia psychicznego były bezpodstawne. Podanie to było przez S. Ś. uzupełniane kolejnym pismami w szczególności z dnia 17 sierpnia 2012 r. 10 i 18 września 2012 r. 27 grudnia 2012 r. SKO postanowieniem z dnia [...] października 2012 r, nr [...] uchyliło w całości postanowienie Prezydenta z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Prezydentowi. SKO po rozpatrzeniu zażalenia S. Ś. postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] uchyliło postanowienie Prezydenta z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] w sprawie odmowy wznowienia postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami i umorzyło postępowanie pierwszoinstancyjne. W uzasadnieniu tego postanowienia podniesiono, iż według art. 150 § 1 K.p.a. organem właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 p.p.s.a. jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. W sprawie dotyczącej cofnięcia S. Ś. uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi organem, który wydał decyzję w ostatniej instancji było SKO a była to decyzja ostateczna z dnia [...] sierpnia 2011 r. SKO postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] wznowiło postępowanie zakończone ostateczną decyzją własną z dnia [...] sierpnia 2011 r. Następnie SKO decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] odmówiło uchylenia decyzji własnej z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] o utrzymaniu w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...], o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. W uzasadnieniu wskazało, że w niniejszej sprawie S. Ś. powołał się na przesłankę wymienioną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję. Kolegium wyjaśniło, że dowody i fakty, na które powołuje się strona, musza być nowe, tzn. nowo odkryte lub po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Muszą więc stanowić nowość w konkretnym postępowaniu i nie mogą być znane organowi, przed którym toczyło się postępowanie. Organ odwoławczy wskazał, że analiza wniosku strony oraz złożonych pism uzupełniających wraz z załącznikami prowadzi do jednoznacznego wniosku, że wnioskodawca nie wskazał żadnej nowej okoliczności, istniejącej w dniu wydania decyzji lecz nieznanej wówczas organowi. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy przez Prezydenta, na podstawie którego wydano decyzję z dnia [...] lipca 2010 r. o cofnięciu uprawnień do kierownika pojazdami mechanicznymi, zawiera przedstawione przez stronę dokumenty w postaci pism kierowanych do władzy państwowych, organów władz ustawodawczej i wykonawczej RP, a o zawartych w nich tezach, które strona wskazuje jako podstawę podania, wielokrotnie informowała już organy w przeszłości. W pismach tych strona wskazuje m.in. na zachowania korupcyjne, przytacza istotne wydarzenie z życia publicznego i prywatnego, określa faktyczne powody hospitalizacji w szpitalu psychiatrycznym, żąda wprowadzenia stanu wyjątkowego na terenie kraju i zawieszenia cywilnych sądów i prokuratur. Kolegium stwierdziło, że wszelkie powołane przez stronę okoliczności były znane organom I i II instancji w niniejszej spawie. Okoliczności podnoszone w postepowaniu pierwotnym, nie mogą zatem, w świetle art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. stanowić podstawy uchylenia decyzji ostatecznej, gdyż nie stanowią okoliczności nie znanych organowi w dacie wydania rozstrzygnięcia. S. Ś. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej w/w decyzją SKO z dnia [...] kwietnia 2013 r. Ponowił wniosek o wznowienie postępowania i uchylenie rozstrzygnięcia o pozbawieniu go uprawnień do prowadzenia pojazdów. Złożył wniosek o włączenie do akt sprawy i dopuszczenie jego zeznań wyszczególnionych w jego piśmie do naczelnych władz RP z dnia 26 maja 2012 r. SKO ponownie rozpoznając sprawę decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], utrzymało w mocy własna decyzję z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...]. Uznano za bezsporne, że S. Ś. nie wykonał obowiązku poddania się badaniu lekarskiemu nałożonemu na niego prawomocną decyzją Prezydenta z dnia [...] grudnia 2004 r. o skierowaniu na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy. Wobec powyższego Prezydent, obowiązany był do cofnięcia stronie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Podobnie jak we wcześniejszej decyzji SKO stwierdziło, że wnioskodawca nie przedłożył nowego dowodu ani nie wskazał na nowe okoliczności istniejące w dacie wydania decyzji, nieznane organowi wydajającemu decyzję, które mogłyby mieć wpływ na odmienne rozstrzygniecie sprawy. W szczególności strona nie przedłożyła zaświadczenia z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy o poddaniu się badaniu lekarskiemu kierowców, w wykonaniu decyzji Prezydenta z dnia [...] grudnia 2004 r. o skierowaniu na sprawdzające badanie lekarskie. Natomiast wnioskowane przez stronę zeznania i oświadczenia składane w innych postępowaniach, w tym sądowych, a także krytyczna ocena działalności organów Państwa przedstawione w pismach zgromadzonych w sprawie, nie stanowią przesłanek o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., mogących mieć wpływ na zmianę decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi, wobec nie poddania się przez stronę obligatoryjnemu badaniu lekarskiemu na żądanie uprawnionego organu. Skargę na powyższą decyzję złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie S. Ś. wnosząc o jej uchylenie i nakazanie Prezydentowi Miasta uchylenie decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami oraz decyzji o skierowaniu na badania lekarskie. Skarżący stwierdził, że "wszystkie te decyzje są przestępstwami, a dowody na to wskazał w swoich wnioskach dowodowych do organów I i II instancji". W jego ocenie dowody te wskazują, że "decyzje o skierowaniu na badania i wynikające z niej dalsze decyzje są przestępstwami". Nadto wynika z nich, że wcześniej nie mógł ich ujawnić gdyż groziło to ponownym umieszczeniem go w szpitalu psychiatrycznym. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie z przyczyn, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Skarga S. Ś., jako niezasadna, podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności wypada podnieść, iż istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zakres tej kontroli natomiast wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Stosownie to tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja SKO o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji SKO wydanej w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii A B, C, D, E, do czasu przedłożenia orzeczenie lekarskiego stwierdzającego istnienie lub brak przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi. Objęta skargą decyzja SKO została wydana w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 oraz art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. Kolegium odmowę uchylenia w trybie wznowienia postępowania decyzji własnej uzasadniło tym, że wnioskodawca nie wskazał nowych okoliczności lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który ją wydał. Analiza art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. prowadzi do wniosku, że zawarta w nim podstawa wznowienia postępowania zaistnieje wówczas gdy pojawią dowody lub okoliczności dla sprawy istotne, a jednocześnie będą one nowymi dotąd nieznanymi organowi dowodami lub okolicznościami, dodatkowo istniejącymi w dniu wydania kwestionowanej w tym trybie decyzji ostatecznej. SKO prawidłowo zastosowało w sprawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. albowiem wskazane przez S. Ś. dowody i okoliczności nie były dla sprawy istotne. Podawane przez niego fakty oraz dowody nie wnoszą niczego, co mogłyby wpłynąć na odmienną interpretację oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego, które zadecydowały o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.). Należy przypomnieć, iż w myśl tej regulacji materialno - prawnej, starosta w razie niepoddania się badaniu lekarskiemu w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 3-5, obowiązany był wydać decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi. W toku postępowania skarżący zwracał uwagę na zeznania świadków, stron w postępowaniach karnych, nagrania telewizyjne, dokumentację zebraną w trakcie prowadzonych śledztw. Żadna przywołanych przez niego okoliczności jak i żaden z dowodów nie wskazuje aby w dniu wydawania przez SKO ostatecznej decyzji, istniało orzeczenie lekarskie stwierdzające brak przeciwskazań do kierowania pojazdami jak również, że wnioskodawca poddał się wymaganym od niego badaniom lekarskim. Innymi słowy, Skarżący nie wskazał na nowe i nieznane organowi dowody, które potwierdzałyby, że nie istniał w dniu wydawania kwestionowanej decyzji SKO, obowiązek poddania się badaniom lekarskim wynikający z ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. o skierowaniu S. Ś. na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy. Wypada także dodać, iż WSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 czerwca 2012 r. o sygn. akt II SA/Rz 1142/11, a więc orzeczeniu kontrolującym ostateczną decyzję SKO wydaną w przedmiocie cofnięcia uprawnień, pozytywnie ocenił zebrany przez organy materiał dowodowy. Ponieważ SKO nie mogło w oparciu o przedstawione przez wnioskodawcę dowody i okoliczności stwierdzić zaistnienia podstaw wznowienia podstępowania, to decyzja o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej jest wobec treści art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. aktem prawidłowym. Organ związany treścią tej regulacji odmawia wznowienia postępowania gdy stwierdzi brak podstaw określonych w art. 145 § 1, art. 145a § 1, art. 145b § 1 k.p.a. Sąd rozpatrując skargę w niniejszej sprawie nie dostrzegł innych niż podniesione w jej treści naruszeń prawa materialnego i procesowego, a to obligowało do jej oddalenia na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach zastępstwa udzielonego w ramach prawa pomocy orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a.