II SA/Rz 722/04

PostanowienieWSA w Rzeszowie2006-10-26

Skład orzekający: AWSA Jolanta Ewa Wojtyna

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy w przypadku śmierci skarżącego w toku postępowania administracyjnego, jego następcy prawni, którzy nie popierają skargi, mogą skutecznie cofnąć skargę, co skutkuje umorzeniem postępowania?
Ratio decidendi
Sąd umorzył postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., ponieważ następcy prawni zmarłego skarżącego oświadczyli, że nie popierają złożonej przez niego skargi. Brak odpowiedzi na wezwanie sądu w tym zakresie został potraktowany jako cofnięcie skargi, co zgodnie z przepisami P.p.s.a. prowadzi do umorzenia postępowania.
Stan faktyczny
Skarżący Z. F. zaskarżył decyzję Wojewody odmawiającą jego wymeldowania. W trakcie postępowania sądowego skarżący zmarł. Po ustaleniu jego następców prawnych (K. F. i G. F.), którzy oświadczyli, że nie popierają skargi, sąd wezwał ich ponownie do złożenia oświadczenia w tej sprawie. Brak odpowiedzi w wyznaczonym terminie został potraktowany jako cofnięcie skargi.
Rozstrzygnięcie
Umorzono postępowanie.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: AWSA Jolanta Ewa Wojtyna po rozpoznaniu w dniu 26 października 2006r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. F. i G. F. - następców prawnych Z. F. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2004 roku, Nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania - postanawia - umorzyć postępowanie. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 roku, Nr [...] Wojewoda [...] uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2004 roku, Nr [...] o wymeldowaniu Z. F. z pobytu stałego z lokalu przy ul. O. [...] w P. i orzekł o odmowie jego wymeldowania. Z decyzją tą nie zgodził się Z. F. i zaskarżył ją do tutejszego sądu. W toku postępowania, w dniu 13 kwietnia 2005 roku, skarżący Z. F. zmarł (skrócony odpis aktu zgonu w aktach tutejszego sądu, sygn. akt [...]). Z uwagi na powyższą okoliczność sąd postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2005 roku zawiesił postępowanie do czasu ustalenia następców prawnych po skarżącym. W odpowiedzi na wezwanie sądu uczestnik postępowania Z. F., pismem z dnia 21 listopada 2005 roku, jako następców prawnych po skarżącym wskazał – K. F. i G. F. W konsekwencji sąd postanowieniem z dnia 16 lutego 2006 roku podjął zawieszone postępowanie. Pismem z dnia 11 maja 2006 roku sąd zwrócił się do wyżej wskazanych osób o oświadczenie czy popierają złożoną przez Z. F. skargę. W piśmie tym niewłaściwe podano datę i numer zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi obaj następcy prawni skarżącego oświadczyli, iż nie popierają przedmiotowej skargi. Z uwagi na wyżej wskazane uchybienie sąd pismem z dnia 27 czerwca 2006 roku ponownie zwrócił się od następców prawnych skarżącego o złożenie oświadczenia czy popierają wniesioną przez niego skargę. Do pisma dołączono stosowne pouczenie, iż brak odpowiedzi w terminie 7 dni skutkować będzie przyjęciem, iż skarga została cofniętą w odpowiedziach na pismo sądu z dnia 11 maja 2006 roku. Wezwanie zostało doręczone K. F. w dniu 5 lipca 2006 roku, a G. F. w dniu 4 lipca 2006 roku. Pomimo upływu zakreślonego terminu nie udzielono na nie odpowiedzi. Stosując się do wyżej wskazanego rygoru i jednocześnie nie znajdując przeciwwskazań wymienionych w art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) powoływana dalej jako P.p.s.a., sąd uznał, iż skarga została skutecznie cofnięta. Procesowym skutkiem rezygnacji skarżących z sądowej kontroli zaskarżonej decyzji jest umorzenie postępowania. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. umorzył postępowanie.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 25.07.2026. · Źródło