II SA/Rz 722/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. W. o ustanowienie adwokata w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy w formie zasiłku celowego postanawia przyznać skarżącej prawo pomocy obejmujące ustanowienie adwokata. J. W. w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. Nr [...] zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata; wniosek w tym zakresie podtrzymała w złożonym na wezwanie Sądu urzędowym formularzu PPF, obowiązującym w postępowaniu sądowoadministracyjnym osoby fizyczne ubiegające się o przyznanie prawa pomocy. Wg zawartych w nim informacji, jest osobą samotną, bezrobotną, utrzymującą się wyłącznie z zasiłku okresowego z pomocy społecznej w wysokości 275 zł., korzystając przy tym z posiłków w "kuchni dla ubogich". Nie posiada żadnych wartościowych przedmiotów majątkowych. Rozpoznając złożony wniosek stwierdzono, co następuje: Ponieważ wnioskodawczyni z uwagi na przedmiot sprawy (tj. z zakresu pomocy i opieki społecznej) korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych (art. 239 pkt 1 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), jej wniosek podlega merytorycznemu rozpoznaniu wyłącznie w części odnoszącej się do żądania ustanowienia adwokata. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., dotyczy to przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, czego warunkiem jest wykazanie braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Analiza uzasadnienia wniosku oraz zawartego w nim oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach J. W. przekonuje o uznaniu go za zasadny. Decydujące znaczenie w tym zakresie należy przypisać sytuacji materialno – bytowej skarżącej, która jako osoba bezrobotna i nie posiadająca żadnego wartościowego majątku, utrzymuje się wyłącznie ze świadczeń pomocy społecznej. Pobierany przez nią aktualnie zasiłek okresowy jest na tyle niski, że bez wątpienia nie pozwala na zaspokojenie w wystarczającym stopniu wszystkich niezbędnych potrzeb życiowych, o czym świadczy chociażby konieczność korzystania z darmowych posiłków. Tym bardziej obiektywnie niemożliwe jest wygospodarowanie przez nią we własnym zakresie jakichkolwiek dodatkowych środków finansowych na ustanowienie w sprawie pełnomocnika z wyboru. Skoro zatem celem prawa pomocy jest zapewnienie osobie wnioskującej możliwości skorzystania z wszystkich przysługujących jej jako stronie postępowania uprawnień a wniosek J. W. wskazuje na spełnienie warunkującej go przesłanki, uzasadnione jest pozytywne ustosunkowanie się do niego. Decydujące znaczenie w tym zakresie ma faktyczny brak możliwości poniesienia przez nią związanych z tym wydatków bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania, co w opisanej sytuacji nie budzi wątpliwości wobec braku zdolności do samodzielnego utrzymania się. Odnosząc się do tej części uzasadnienia wniosku, w której skarżąca wnioskuje o ustanowienie adwokata w osobie I. J. należy wskazać, że wyłącznie właściwa do wyznaczenia konkretnego pełnomocnika spośród osób uprawnionych jest właściwa miejscowo okręgowa rada adwokacka (w niniejszej sprawie ORA [...]), a na sądowym etapie rozpoznawania wniosku o przyznanie prawa pomocy decyduje się wyłącznie, czy będzie on ustanowiony, czy nie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.