II SA/Rz 725/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2010 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku M. W. o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu Do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] września 2008r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania - postanawia - odmówić przyznania M. W. prawa pomocy Wyrokiem z dnia 13 lutego 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu Do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] września 2008r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Orzeczenie powyższe uprawomocniło się w dniu 21 kwietnia 2009r., co tut. Sąd stwierdził postanowieniem z dnia 20 maja 2009r. W dniu 9 sierpnia 2010r. M. W. złożył w tut. Sądzie wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej dalej P.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Takimi szczególnymi regulacjami są unormowania zawarte w oddziale 2 (zatytułowanym: Prawo pomocy) rozdziału 3 (noszącego tytuł: Zwolnienie od kosztów sądowych) wskazanej wyżej ustawy. Umożliwiają one mianowicie zwolnienie strony od kosztów sądowych oraz ustanowienie dla niej profesjonalnego pełnomocnika w osobie – co do zasady - adwokata bądź radcy prawnego. Jak stanowi jednak art. 243 § 1 zawarty w powołanym oddziale 2 powyższej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Tymczasem niniejszy wniosek złożony został przez skarżącego w ponad rok po prawomocnym zakończeniu postępowania w jego sprawie. Oznacza to zatem, iż nie może podlegać uwzględnieniu. Stwierdzenie prawomocności orzeczenia kończącego postępowanie oznacza bowiem, że sprawa sądowoadministracyjna nie jest już sprawą rozpoznawaną przez sąd, a w rezultacie nie jest już sprawą w toku. Skoro zatem przedmiotowy wniosek M. W. złożył po znacznym upływie czasu od daty uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w jego sprawie należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 243 § 1 P.p.s.a.