II SA/Rz 726/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. D. o ustanowienie radcy prawnego lub adwokata w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia części świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy obejmujące ustanowienie radcy prawnego. Wyrokiem z dnia 13 października 2014 r. sygn. akt j.w. WSA w Rzeszowie oddalił skargę A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...]. Po doręczeniu uzasadnienia wyroku, wnioskiem o przyznanie prawa pomocy złożonym na obowiązującym formularzu PPF A. D. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego lub adwokata, wskazując w nim na zamiar wniesienia skargi kasacyjnej od niesłusznego – w jego ocenie – wyroku Sądu I instancji. Nie stać go na ustanowienie pełnomocnika, gdyż utrzymuje się ze świadczeń z MOPS, tj. zasiłków: stałego – 529 zł., celowego – 120 zł. i okresowego – 156 zł. Prowadzi 1-osobowe gospodarstwo domowe, nie posiada żadnego majątku. Ze względu na stan zdrowia pozostaje w stałym leczeniu (cukrzyca, przewlekłe zapalenie trzustki, kamica nerkowa, choroba zwyrodnieniowa stawów i kręgosłupa). Do wniosku dołączył kserokopię zaświadczenia o stanie zdrowia z dnia 7 kwietnia 2014 r. oraz dwie decyzje Burmistrza Miasta [...] z dnia 24 października 2014 r. o przyznaniu zasiłku celowego z przeznaczeniem na częściowe pokrycie opłat mieszkaniowych, zakup bielizny i obuwia (120 zł.) i przyznaniu zasiłku okresowego z powodu niepełnosprawności na okres 1- 31 października 2014 r. (156 zł.). Rozpoznając złożony wniosek stwierdzono, co następuje: Ponieważ wnioskodawca z uwagi na przedmiot sprawy (tj. z zakresu pomocy i opieki społecznej) korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych (art. 239 pkt 1 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), jego wniosek podlega merytorycznemu rozpoznaniu wyłącznie w części odnoszącej się do żądania ustanowienia zastępcy prawnego w osobie radcy prawnego lub adwokata. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., dotyczy to przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, czego warunkiem jest wykazanie braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Analiza uzasadnienia wniosku oraz zawartego w nim oświadczenia skarżącego przekonuje o uznaniu jego zasadności. Decydujące znaczenie w tym zakresie należy przypisać jego sytuacji materialno – bytowej. Jako osoba nie posiadająca żadnego wartościowego majątku i własnych źródeł dochodu, utrzymuje się wyłącznie ze świadczeń pomocy społecznej, w tym stanowiącego podstawę utrzymania zasiłku stałego. O tym, że jego kwota nie jest wystarczająca do zaspokojenia w niezbędnym zakresie podstawowych potrzeb życiowych skarżącego, świadczy fakt doraźnego przyznawania mu dodatkowo zasiłku celowego i okresowego. W tej sytuacji nie budzi wątpliwości, że wnioskodawca nie jest w stanie we własnym zakresie wygospodarować jakichkolwiek środków finansowych z przeznaczeniem na ustanowienie pełnomocnika z wyboru w celu ewentualnego wniesienia skargi kasacyjnej. Istotnym elementem w tym względzie jest jego zły stan zdrowia, który niezależnie od pozbawienia go możliwości zarobkowania, bez wątpienia generuje określone wydatki na leczenie. Skoro zatem celem prawa pomocy jest zapewnienie osobie wnioskującej możliwości skorzystania z wszystkich przysługujących jej jako stronie postępowania uprawnień a wniosek skarżącego wskazuje na spełnienie warunkującej go przesłanki, uzasadnione jest pozytywne ustosunkowanie się do niego. Decydujące znaczenie w tym zakresie ma faktyczny brak możliwości poniesienia przez niego związanych z tym wydatków bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania, co w opisanej sytuacji nie budzi zastrzeżeń, także ze względu na obciążające go zadłużenie alimentacyjne. Stosownie do powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.