II SA/Rz 726/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Maciej Kobak Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk /spr./ WSA Elżbieta Mazur - Selwa Protokolant sekretarz sądowy Filip Róg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej -skargę oddala- Przedmiotem skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej "Spółka") jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "GITD") z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej wydana w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne. W dniu 19 października 2015 r. inspektorzy [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...], dalej "WITD" przeprowadzili kontrolę drogową zespołu pojazdów złożonego z ciągnika samochodowego marki Man o nr rej. [...] i naczepy ciężarowej marki KEGEL o nr rej. [...], którym kierował W.K., wykonując na rzecz Spółki międzynarodowy transport drogowy rzeczy na trasie Miejscowości W. do R. na podstawie licencji [...]. W następstwie stwierdzonego naruszenia polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi WITD, decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] nałożył na Spółkę karę pieniężną w kwocie 5 000, 00 zł z tytułu stwierdzenia naruszenia określonego w: lp. 6.2.1. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm., dalej "u.t.d."). Spółka w odwołaniu od opisanej wyżej decyzji zarzuciła naruszenie art. 92a u.t.d., lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d., naruszenie art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 32, art. 35 § 1, § 2, § 3, art. 40 § 1, § 2, 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej "k.p.a."), naruszenie art. 7 Konstytucji RP. W ocenie odwołującej organ nie w pełni ocenił zgromadzony materiał dowodowy. Kierowca nie dopuszczał się nierejestrowania swojej aktywności, natomiast przyczyną zaistniałego stanu rzeczy była awaria tachografu w dniu kontroli. Zaraz po przeprowadzeniu kontroli kierowca dokonał jego kalibracji, a następnie w wyniku naprawy usunięto awarię. Po rozpatrzeniu odwołania opisaną na wstępie decyzją GITD utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji w podstawie prawnej powołując art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 22 lit. a, art. 92 a ust. 1 — 6, art. 92 c u.t.d., lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 56172006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1). Organ II instancji podzielił ustalenia faktyczne i ich ocenę prawną dokonaną przez organ I instancji uznając, że organ zasadnie nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną za stwierdzone naruszenie. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli, danych z cyfrowego urządzenia rejestrującego wykazała bowiem, że kierowca W.K. w dniu [...] października 2015 r. prowadził pojazd nie rejestrując na swojej karcie kierowcy wymaganych aktywności. Zgodnie z protokołem przesłuchania świadka wyjechał on pojazdem z bazy przedsiębiorstwa w miejscowości W. o godzinie 10:57 i udał się w stronę R., do momentu kontroli nigdzie się nie zatrzymywał. Inspektorzy podczas kontroli ustalili iż trasa pomiędzy tymi dwoma miejscowościami wynosi 76,6 km natomiast dane na urządzeniu rejestrującym wskazują, iż przejechano trasę o długości 45,2 km. WITD pismem z dnia [...] października 2015 r. wystąpił do A. S.A. z prośbą o ustalenie daty wjazdu i wyjazdu kontrolowanego zespołu pojazdów. W piśmie z dnia 30 października 2015 r. poinformowano organ, iż kontrolowany zespół pojazdów wjechał na teren zakładu o 06:36 dnia 19 października 2015 r. oraz opuścił teren zakładu o godzinie 08:30. Podważa to wiarygodność oświadczeń kierowcy złożonych do protokołu przesłuchania świadka odnośnie rejestrowania wszystkich swoich aktywności. Ponadto na podstawie danych dostarczonych przez GDDKiA oraz danych cyfrowych z tachografu zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] ustalono iż w dniach 28 września 2015 r. oraz w dniu 12 października 2015 r. pojazd poruszał się bez włożonej karty kierowcy do tachografu. Oznacza to, że prowadzenie pojazdu bez włożonej karty kierowcy do tachografu w dniu 19 października 2015 r. nie miało charakteru incydentalnego. W reakcji na argument o wadliwej pracy tachografu w dniu kontroli organ wyjaśnił, że z oświadczenia R.Z. - zakład [...] wynika, iż tachograf pojeździe marki MAN o nr rej. [...] działał prawidłowo. Organ odwoławczy po przeanalizowaniu materiału dowodowego nie znalazł również podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. ze względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. W skardze na opisaną na wstępie decyzję Spółka wniosła o uchylenie decyzji obu instancji i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sadowego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - rażące naruszenie art. 107 ust. 3 k.p.a. poprzez stwierdzenie w uzasadnieniu decyzji, iż naruszenie dotyczy prowadzenia pojazdu bez włożonej karty kierowcy w dniu 12 października 2015r. podczas gry kontrola odbyła się 19 października 2015r., co daje powody sadzić, iż organ II instancji analizował całkiem inna sprawę, - rażące naruszenie art. 107 ust. 3 k.p.a. poprzez pominięcie opinii serwisu w zakresie czyszczenia styków, co mogło mieć wpływ na pracę tachografu - rażące naruszenie art. 92a ust. 1 i ust. 6 i lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d. w związku z art. 15 ust. 2 i art. 15 ust. 8 Rozporządzenia Rady (EWG) NR 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz. WE L370 z 31.12.1985 r. P. 0008 - 0021 z późn. zm.) oraz art. 10 rozporządzenia nr 561/2006, poprzez ich bezpodstawne zastosowanie; - naruszenie art. 7 oraz art. 8 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ I instancji działań niezbędnych do dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego mogącego dać podstawy do uznania braku odpowiedzialności Spółki za nieprawidłowości stwierdzone w protokole kontroli nr [...], oraz oparcie wydanego rozstrzygnięcia w głównej mierze na domysłach i poszlakach, a nie na udowodnionych okolicznościach; - naruszenie art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie ustaleń i oceny stanu faktycznego na podstawie wybiórczo potraktowanego materiału dowodowego; - naruszenie art. 32, 35 § 1, § 2, § 3 oraz art. 40 § 1 i § 2 k.p.a.; - naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji podczas gdy stan faktyczny niniejszej sprawy budził wątpliwości i nie został ustalony przez organ należycie i nie wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały przez niego wyjaśnione; - naruszenie wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, prowadzenie postępowania w sposób zakładający dokonanie przez stronę zarzucanych jej naruszeń, bez wykazania w sposób niebudzący wątpliwości okoliczności popełnienia stwierdzonych naruszeń; - naruszenie art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów mających wpływ na wynik sprawy i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, w szczególności nie przeprowadzenia oględzin tachografu; - naruszenie art. 7, art. 8 k.p.a., art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, poprzez brak staranności organu w podejmowaniu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli; - naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego określonej w art. 7 Konstytucji RP poprzez złamanie generalnych zasad kodeksu postępowania administracyjnego; - naruszenie art. 8 k.p.a., tj. zasady zaufania do organów Państwa poprzez prowadzenie postępowania w sposób zakładający dokonanie przez stronę zarzucanych jej naruszeń, poprzez arbitralne nieuznawanie dowodów i wyjaśnień, bez oceny okoliczności branych pod uwagę podczas analizy przesłanek, a w szczególności z pominięciem możliwego zastosowania art. 92a i 92b u.t.d. W uzasadnieniu skarżący podtrzymał stanowisko o tym, że karta kierowcy cały czas znajdowała się w tachografie, co potwierdza protokół z kontroli i dane z tachografu. Przyczyną nierejestrowania na karcie kierowcy jego aktywności była awaria tachografu, a organ winien był przeprowadzić jego oględziny celem wyjaśnienia okoliczności wskazanych przez kierowcę oraz sporządzić z nich protokół. Nieprawidłowość została wyregulowana podczas kalibracji, na potwierdzenie której przedłożono fakturę. Nie ma znaczenia, iż brak jest w niej informacji o czyszczeniu styków, bo to wynika wyraźnie z pisma R.Z.. Dopiero po przeczyszczeniu i sprawdzeniu styków w tachografie wykonano jego kalibrację. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga została oddalona, bowiem nie okazała się zasadna. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1660). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja GITD utrzymująca w mocy decyzję WITD w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 4 pkt 22 lit. a i art. 92a ust. 1 – 6, art. 92 c u.t.d. oraz Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do tej ustawy. Z art. 92a ust. 1 i ust. 6 u.t.d. wynika, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10 000 zł za każde naruszenie, stosownie do załącznika nr 3 ustawy. Określenie "obowiązki lub warunki przewozu drogowego" zostało zdefiniowane w art. 4 pkt 22 a ustawy o transporcie drogowym, przez które rozumieć należy obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21), przy czym rozporządzenie to zostało uchylone z dniem 2 marca 2016 r. Z tym dniem w jego miejsce obowiązuje rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L.2014.60.1 z dnia 2014.02.28). Art. 34 tego rozporządzenia reguluje użytkowanie kart kierowcy i wykresówek i stanowi, że kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona (ust. 1). Kierowcy: a) zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z czasem urzędowym/oficjalnym kraju rejestracji pojazdu; b) obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów: (i) pod symbolem grafika : czas prowadzenia pojazdu; (ii) pod symbolem grafika: "inna praca", która oznacza wszelkie czynności inne niż prowadzenie pojazdu, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 lit. a) dyrektywy 2002/15/WE, a także wszelkie prace wykonywane dla tego samego lub innego pracodawcy w sektorze transportowym lub poza nim; (iii) pod symbolem grafika: "okresy gotowości" zgodnie z definicją w art. 3 lit. b) dyrektywy 2002/15/WE; (iv) pod symbolem grafika: przerwy lub odpoczynek (ust. 5). Każdy kierowca pojazdu wyposażonego w analogowy tachograf nanosi na swoją wykresówkę następujące informacje: a) na początku używania wykresówki - swoje nazwisko i imię; b) datę i miejsce rozpoczęcia używania wykresówki oraz datę i miejsce zakończenia jej używania; c) numer rejestracyjny każdego pojazdu, do którego został przydzielony kierowca, zarówno na początku pierwszej jazdy zapisanej na wykresówce, jak i następnych, w przypadku zmiany pojazdu, w czasie używania tej samej wykresówki; d) wskazania licznika długości drogi: (i) przy rozpoczęciu pierwszej jazdy zarejestrowanej na wykresówce; (ii) przy zakończeniu ostatniej jazdy zarejestrowanej na wykresówce; (iii) w razie zmiany pojazdu w ciągu dnia pracy - wskazanie licznika w pierwszym pojeździe, do którego kierowca był przydzielony oraz wskazanie licznika w kolejnym pojeździe; e) czas, kiedy miała miejsce zmiana pojazdu (ust. 6). Podczas kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 19 października 2015 r., którą objęto zespół pojazdów złożony z ciągnika samochodowego marki Man o nr rej. [...] i naczepy ciężarowej marki KEGEL o nr rej. [...], którym kierował W.K., wykonujący na rzecz Spółki międzynarodowy transport drogowy stwierdzono, że kierowca nie rejestrował prawidłowo wskazań w zakresie prędkości, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Bezpośrednio przed zatrzymaniem pojazdu o godz. 12. 49 na karcie kierowcy (karta 12 akt administracyjnych) oraz w zapisach tachografu (karta 13 akt administracyjnych) odnotowano 52 minuty odpoczynku mimo że prowadził pojazd, jak sam zeznał nieprzerwanie od godziny wyjazdu z bazy w W., tj. od godz. 10:57. Ponadto kierowca słuchany w charakterze świadka do protokołu (karta 15 akt administracyjnych) zeznał, że nie zauważył w ciągu ostatniego miesiąca żadnych nieprawidłowości związanych w pracą tachografu cyfrowego. Działanie to zakwalifikowano jako naruszenie przewidziane w lp. 6.2.1. zał. nr 3 do ustawy polegające na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi podlegające karze pieniężnej w wysokości 5. 000, 00 zł. W ocenie Sądu postępowanie administracyjne prowadzone było z poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego i reguł gromadzenia materiału dowodowego i ich oceny. Organy orzekające w sprawie prawidłowo ustaliły stan faktyczny, a ustalenia te znalazły pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji obu instancji. Sąd stwierdza, że ustalenia organów były wystarczającą podstawą do nałożenie na Spółkę kary z tytułu stwierdzonego naruszenia, a podniesione przez skarżącego zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego uznać należy za chybione. Brak jest podstaw do przyjęcia, jak usiłuje dowodzić skarżący, że nieprawidłowe zapisy na tachografie i na karcie kierowcy były wynikiem awarii tachografu. Taki wniosek po pierwsze potwierdza fakt, że w pierwotnie złożonym zeznaniu kierowca oświadczył, że nie zauważył w ciągu ostatniego miesiąca nieprawidłowości w działaniu tachografu, a po drugie pisemna informacja z dnia [...] listopada 2015 r. uzyskana od R.Z. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] w R. - serwisanta tachografu potwierdzająca jego prawidłowe działanie w dniu 19 października 2015 r. Z pisemnych wyjaśnień przedsiębiorcy serwisującego tachograf wynika, że kierowca przyjechał do serwisu w dniu 19 października 2015 r. z prośbą o wykonanie kalibracji tachografu oraz z prośbą o sprawdzenia poprawności "działania okresów czasu pracy". Z treści pisma wynika także, że serwisant nie miał zastrzeżeń co do pracy urządzenia rejestrującego, a sprawdzenia styków w tachografie i ich konserwacji dokonano celem wykluczenia ewentualnych niepoprawności działania tachografu "zgłoszonych przez kierowcę". Z dołączonej do pisma faktury oraz karty rejestrowej zlecenia badania spornego tachografu wynikało, że dokonano jedynie jego kalibracji, a nie naprawy. Zatem podniesione w skardze zarzuty dotyczące wybiórczej oceny materiału dowodowego należy uznać za całkowicie chybione. Nie wynika z niego bowiem, wbrew twierdzeniom skarżącego, jakoby tachograf działał wadliwe w chwili przyjazdu kierowcy do warsztatu, a sam fakt dokonania jego kalibracji, zresztą przeprowadzonej na życzenie kierowcy nie dowodzi jeszcze jego nieprawidłowemu działaniu. Brak jest podstaw do zakwestionowania prawdziwości zapisów tachografu oraz na karcie kierowcy, tym bardziej, że analiza zeznań świadka od początku postępowania prowadzi do konkluzji, że ulegają one modyfikacji na potrzeby uzyskania korzystnego dla skarżącego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących pominięcia przepisów art. 92 a i 92 b u.t.d. będących podstawą do wyłączenia odpowiedzialności skarżącego za stwierdzone naruszenia Sąd naprowadza, że przedsiębiorca jest zobowiązany i odpowiedzialny za prawidłową organizację pracy kierowcy, łącznie ze sprawdzaniem urządzeń rejestrujących. Odpowiedzialność za stan urządzenia w pojeździe jest odpowiedzialnością za skutek, ma charakter obiektywny i nie jest oparta na zasadzie winy, zaistnienie więc samej okoliczności wymienionej w załączniku nr 3 skutkuje wymierzeniem wskazanej tam kary pieniężnej /tak wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 października 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 1100/12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Ke 668/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu w Krakowie z dnia 6 listopada 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 12/12 http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. Ta konstatacja znajduje uzasadnienie w ugruntowanym orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak również w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt SK 75/06 /30/2/A/2008/, wypowiadając się w przedmiocie obowiązków przewoźnika podkreślił, że regulacje te zmierzają do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy, zaś sankcje administracyjne, stosowane z mocy ustawy automatycznie, mają przede wszystkim zadanie prewencyjne. Istotą bowiem kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Proces zatem wymierzania kary pieniężną należy postrzegać w kontekście stosowania instrumentów władztwa administracyjnego. Kara ta nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem co sprawia, że ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej /tak też TK między innymi w wyroku z dnia 15 stycznia 2007 r., P 19/06 OTK-A-2007/1/2/. W tym stanie rzeczy nie znajduje uzasadnienia zarzut skarżącego o wyłączeniu jego odpowiedzialności za naruszenie określone art. 92 a u.t.d. z tego wyłącznie powodu, że to pracownik dopuścił się naruszeń, na powstanie których przedsiębiorca nie miał wpływu. Jak wyżej bowiem naprowadzono, powinnością przedsiębiorcy jest nie tylko zorganizowanie pracy kierowców w taki sposób, aby mogli przestrzegać obowiązujących przepisów, ale również kontrolowanie wykonania powierzonych obowiązków. Z akt sprawy nie wynika aby skarżący w sposób dostateczny organizował pod tym kątem pracę kierowców i dokonywał stosownych kontroli w tym zakresie, tym bardziej, że jak naprowadzono wyżej naruszenie stwierdzone w niniejszym postępowaniu nie miało charakteru jednorazowego, a nieprawidłowości powtarzały się wielokrotnie. Przepis art. 92 c u.t.d. dopuszcza możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej ale jedynie wówczas, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć /pkt 1/, lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ /pkt 2/ to jednak, żadna z tych okoliczności nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Z przyczyn wyżej naprowadzonych, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.