II SA/Rz 732/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Ewa Partyka NSA Stanisław Śliwa Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi P. O. na decyzję Dowódcy Brygady [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie korekty uposażenia żołnierza zawodowego -skargę oddala- Decyzją z dnia [...] maja 2012 r. Nr [...] Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] - po rozpatrzeniu wniosku emerytowanego żołnierza P. O. pełniącego zawodową służbę wojskową do dnia 1 stycznia 1999 r. - na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 ze zm.), art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r., Nr 90 poz. 593 ze zm.) – dalej s.w.ż.z., § 7 i § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 141, poz. 1497) oraz art. 118 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) - odmówił mu wyrażenia zgody na korektę uposażenia. W jej uzasadnieniu wskazał, że w dniu przeniesienia wnioskodawcy do rezerwy obowiązywało zarządzenie Ministra ON z dnia 10 kwietnia 1990 r. w sprawie dodatków do uposażenia żołnierzy zawodowych, którego przepisy nie przewidywały możliwości odtworzenia dodatku w ostatnim miesiącu pełnienia służby, lecz zgodnie z § 44 jego zachowanie. Wobec tego pobierany przez wnioskodawcę dodatek dla bezpośredniej obsługi samolotów nie podlegał odtworzeniu. Po dniu 1 stycznia 1999 r. weszły w życie przepisy dotyczące dodatków do uposażenia żołnierzy zawodowych (rozporządzenie MON z dnia 10 października 2000 r.), który to akt również dotyczył żołnierzy zawodowych w służbie czynnej, a nie żołnierzy rezerwy. Obecnie warunki do otrzymywania przez żołnierzy zawodowych dodatków do uposażenia normuje powołane wyżej rozporządzenie MON z dnia 8 czerwca 2004 r. Zgodnie z nim, wnioskowana korekta byłaby możliwa, ale jedynie wobec żołnierzy zawodowych w służbie czynnej. Dodatkowo, nawet gdyby roszczenie dotyczące korekty uposażenia było zasadne, przedawniłoby się z upływem 3 lat od dnia wykonalności, tj. 1 lipca 2004 r., kiedy rozporządzenie to weszło w życie. Odwołanie od decyzji z dnia [...] maja 2012 r. wniósł P. O. powołując się na przysługujący mu w latach 1980 – 1998 status żołnierza zawodowego wykonującego obowiązki technika samolotu i pobierającego dodatek za bezpośrednią obsługę sprzętu. Na emeryturę przeszedł z dniem 1 stycznia 1999 r. W jego ocenie, rozporządzenie MON z dnia 8 czerwca 2004 r. przywróciło dodatek wszystkim żołnierzom zawodowym, którzy nabyli uprawnienia przed 30 czerwca 2004 r., a więc żołnierza zawodowego który przed tą datą pobierał dodatek traktuje się jak żołnierza otrzymującego ten dodatek w ostatnim miesiącu pełnienia służby. Wskazał, że przepisy nie precyzują, że dotyczą tylko żołnierzy w służbie czynnej, lub że nie dotyczą żołnierzy rezerwy. Ponadto w kwestiach płacowych nie można mówić o przedawnieniu. Rozpatrujący odwołanie Dowódca Brygady [...] działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 Kpa w związku z art. 80 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 7 i 8 rozporządzenia MON z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] maja 2012 r., uznając ją za zgodną z obowiązującymi w tej materii przepisami prawa. Jak wskazano w jej uzasadnieniu, art. 80 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych jednoznacznie określa, że dodatki (specjalny, służbowy, za długoletnią służbę wojskową, motywacyjny i wyrównawczy) otrzymują wyłącznie żołnierze zawodowi do uposażenia zasadniczego. Również § 7 i 8 rozporządzenia z dnia 8 czerwca 2004 r. określające sposób wyliczenia dodatków dotyczą wyłącznie żołnierzy zawodowych, którymi są żołnierze pełniący stałą lub kontraktową służbę wojskową. W tym zakresie definicja ta nie pozostawia żadnych wątpliwości, a w rozporządzeniu brak jest przepisów odnoszących się do byłych żołnierzy zawodowych. W dniu przeniesienia wnioskodawcy do rezerwy obowiązywało zarządzenie MON z dnia 10 kwietnia 1990 r. Nr 30/MON w sprawie dodatków do uposażenia żołnierzy zawodowych, którego przepisy nie przewidywały możliwości odtworzenia dodatku w ostatnim miesiącu pełnienia służby. Z tego względu brak jest podstaw do uchylenia decyzji organu niższego szczebla. Decyzję Dowódcy Brygady [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zaskarżył P. O. Ponowił w niej argumentację odwołania, twierdząc iż rozporządzenie MON z dnia 8 czerwca 2004 r. przywróciło dodatek wszystkim żołnierzom zawodowym (a nie tylko w służbie czynnej), którzy w dniu 30 czerwca 2004 r. spełniali warunki do jego przywrócenia, tj. pobierali dodatek przed tą datą (wskazał, że żołnierzom zawodowym w służbie czynnej nie mogło ich przywracać, ponieważ oni – jeżeli są uprawnieni – otrzymują dodatek przez cały okres pełnienia służby). Skarżący podniósł również, że w zaskarżonej przez niego decyzji organ podał nieprawidłową datę ubiegania się przez niego o jej wydanie /20.04.2012 r./, gdyż o korektę uposażenia pierwszy raz wystąpił 9 maja 2011 r., a decyzję otrzymał dopiero za piątym stanowczym żądaniem jej wydania. W odpowiedzi na skargę Dowódca Brygady [...] wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Podtrzymując argumentację i ustalenia zawarte w wydanej przez siebie decyzji wskazał, że skarga ma charakter polemiki nie mającej wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie, a cytowanie w niej przepisów które nie mają w sprawie zastosowania nie może być podstawą do przyznania świadczenia w postaci korekty uposażenia (swojego stanowiska o odrzuceni skargi organ nie uzasadnił). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – określanej dalej jako P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż Sąd z urzędu bierze pod uwagę wszystkie naruszenia prawa, a nie tylko te wymienione w skardze. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy zaskarżony akt narusza prawo w sposób określony w ostatniej ze wskazanych ustaw. W przypadku zaskarżenia decyzji Sąd zobowiązany jest zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. do jej uchylenia - jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy - lub do stwierdzenia nieważności takiej decyzji, jeśli zachodzą przesłanki przewidziane w art. 156 Kpa lub innych przepisach. W rozpatrywanej sprawie Sąd opisanych powyżej wad i uchybień względem zaskarżonej decyzji nie stwierdził. Przedmiotem sądowej kontroli pozostaje decyzja Dowódcy Brygady [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. Nr [...], odmawiającą P. O. jako emerytowanemu żołnierzowi wyrażenia zgody na korektę pobieranego przez niego uposażenia, obejmującego dodatki do wynagrodzenia zasadniczego przysługujące mu w ostatnim miesiącu pełnienia służby. W ocenie Sądu ustalony w sprawie stan faktyczny nie budzi wątpliwości, a u podstaw skargi leży niewłaściwa zdaniem skarżącego interpretacja przepisów stanowiących podstawę wydanych decyzji, skutkująca odmową uwzględnienia złożonego przez niego wniosku. Materialnoprawną podstawą wydanych rozstrzygnięć stanowi art. 80 ustawy s.w.ż.z oraz wydane na podstawie ust. 6 tego artykułu rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, normujące kwestię dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych i warunków ich przyznawania. Sąd w niniejszym składzie podziela stanowisko orzekających w sprawie organów, że w związku z przejściem przez skarżącego z dniem 1 stycznia 1999 r. na emeryturę, nie przysługuje mu prawo do korekty pobieranego przez niego uposażenia. Wbrew twierdzeniu skarżącego nie można uznać, że za okres przypadający po zaprzestaniu pełnienia przez niego zawodowej służby wojskowej przysługuje mu prawo do uposażenia oraz innych należności pieniężnych przysługujących żołnierzom zawodowym. Prawo do tych świadczeń przysługuje bowiem wyłącznie żołnierzom pełniącym służbę. Ani tytuł ustawy s.w.ż.z. ani żaden jej przepis nie wskazuje, że na równi z żołnierzami zawodowymi należy traktować emerytów wojskowych. Zgodnie z art. 3 ust. 1 i 1a tej ustawy, żołnierze zawodowi są żołnierzami w czynnej służbie wojskowej, pełniąc ją jako służbę stałą albo służbę kontraktową. Wg art. 19 ust. 1 ustawy, żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej (z zastrzeżeniem art. 22 ust. 1 i art. 24 ust. 1 które w niniejszej sprawie nie mają zastosowania), w rezerwie kadrowej lub Art. 1w dyspozycji. Żołnierz zawodowy pobierający świadczenia emerytalne nie należy zatem w rozumieniu tych przepisów do kręgu żołnierzy pełniących zawodową służbę wojskową. Przyznanie zatem skarżącemu wnioskowanego przez niego dodatku za bezpośrednią obsługę sprzętu za okres w którym nie pełnił on już zawodowej służby wojskowej nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa. W tym zakresie w ocenie Sądu organy prawidłowo wywiodły, że zgodnie z przepisami ustawy s.w.ż.z., prawo do uposażenia oraz innych należności pieniężnych przysługujących żołnierzom zawodowym jest ściśle powiązane z pełnieniem przez nich służby. W tej sytuacji, skoro skarżący tej służby nie pełni od 1 stycznia 1999 r., zatem nie odnoszą się do niego zasady przyznawania dodatków określone wspomnianym rozporządzeniem z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych. W związku z tym podniesione przez niego w skardze zarzuty względem decyzji Dowódcy Brygady [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. i poprzedzającej ją decyzji organu I należy uznać za całkowicie bezzasadne. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.