II SA/Rz 733/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Jolanta Ewa Wojtyna /spr./ Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 24 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie naliczenia części nagrody rocznej -skargę oddala- Przedmiotem skargi M. P. do tut. Sądu jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2007r. znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] maja 2007r. Nr [...], która odmawiała wyżej wymienionemu naliczenia 1/12 nagrody rocznej za 2005r. Przyczyną odmownej decyzji było ustalenie przez organ I instancji, że M. P. w dniu 13 grudnia 2004r. w miejscowości R. kierował po drodze publicznej samochodem osobowym marki Audi ([...]) będąc w stanie nietrzeźwości (2,4 ‰). Prawomocnym wyrokiem z dnia 7 marca 2005r. Sąd Rejonowy w J. (sygn. akt [...]) uznał M. P. winnego popełnienia tego czynu (Sąd Okręgowy w P. wyrokiem [...] utrzymał ten wyrok w mocy). W podstawie prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazano § 5 pkt 3d Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 86, poz. 789 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. W uzasadnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny. Zgodnie z rozkazem personalnym Nr [...] M. P. – zatrudniony w Komendzie Powiatowej Policji - został zwolniony ze służby w Policji z dniem 15 lutego 2005r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji tzn. wobec oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa uniemożliwiającego pozostanie policjanta w służbie. W rozkazie tym nie uregulowano uprawnień M. P. do nagrody rocznej za 2005r. Powyższe rozstrzygnięcie nie zostało przez wyżej wymienionego zaskarżone. W dniu 1 lutego 2007r. M. P. złożył do Komendanta Powiatowego Policji wniosek o naliczenie 1/12 nagrody rocznej za 2005r. W odniesieniu do meritum sprawy, Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że wobec faktu zwolnienia wnioskodawcy ze służby w Policji w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji tj. w związku z oczywistością popełnienia przez wnioskodawcę czynu o znamionach przestępstwa, który uniemożliwia jego pozostanie w służbie, zastosowanie znajduje § 5 pkt 3d cytowanego wyżej Rozporządzenia z dnia 20 czerwca 2002r., w świetle którego w powyższej sytuacji nagroda roczna nie przysługuje. Organ wskazał, iż dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma znaczenia prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w P. z dnia 31 maja 2005r., sygn. akt [...] ([...]) uznający M. P. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 231 § 2 kk, art. 271 § 3 kk w zw. z art. 271 § 1 kk i art. 18 § 3 kk w zw. z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, tj. winnego popełnienia czynów, które stanowiły podstawę zwolnienia wyżej wymienionego ze służby w Policji. Zdaniem organu, wydając powyższy wyrok Sąd orzekł o winie M. P. jako osoby nie będącej już funkcjonariuszem Policji. Dlatego też nie może mieć w takiej sytuacji zastosowania przytoczony przez M. P. (w odwołaniu od decyzji I instancji) § 4 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia z dnia 20 czerwca 2002r., który stanowi, że nagrodę roczną obniża się od 20 do 50 % w przypadku popełnienia przez policjanta przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, stwierdzonego prawomocnym wyrokiem sądu, ponieważ treść powołanego przepisu dotyczy policjanta a więc osoby pozostającej w stosunku służbowym. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organ II instancji zarzucił jednak Komendantowi Powiatowemu Policji, iż w rozstrzygnięciu o zwolnieniu M. P. ze służby w Policji brak jest uregulowania prawa do wszystkich należnych zwalnianemu świadczeń bądź też postanowienia o braku prawa do tychże świadczeń. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skardze na decyzję Wojewódzkiego Komendanta Policji z dnia [...] lipca 2007r., M. P. wniósł o jej uwzględnienie poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] maja 2007r., ewentualnie przez uchylenie tylko zaskarżonej decyzji, zarzucając obydwu organom naruszenie następujących przepisów: - § 5 pkt 3d Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 20 czerwca 2002r. poprzez niesłuszne zastosowanie tego przepisu, - § 4 ust. 1 pkt 1 powyższego Rozporządzenia przez brak uwzględnienia jego treści. Natomiast dodatkowo organowi II instancji zarzucił naruszenie poniższych przepisów: - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez niesłuszne utrzymanie w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej, - art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. przez brak uwzględnienia odwołania i brak uchylenia decyzji I instancji, - art. 138 § 2 k.p.a. przez brak uchylenia decyzji I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W ocenie skarżącego niezastosowany przez organy § 4 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia z 20 czerwca 2002r. nie odnosi się jedynie do policjanta pozostającego w stosunku służbowym, ale również do sytuacji, gdy policjant w stosunku służbowym już nie pozostaje. Uchylenie tak zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej uzasadnione jest, według niego, choćby okolicznością, iż w rozstrzygnięciu o zwolnieniu go ze służby w Policji brak było jakichkolwiek postanowień odnoszących się do prawa zwalnianej osoby do wszystkich określonych przepisami prawa świadczeń. Odpowiadając na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko i motywy zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. nr 153 poz. 1269 z 2002 roku / sądy te sprawują w zakresie swej działalności kontrolę pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153 poz.1270 z 2002 roku / zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy , których dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. W myśl przepisu art. 145 P.p.s.a. Sąd obowiązany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej nieważności ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub jeśli zachodzą przyczyny określone w przepisie art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Przedmiotem sprawy administracyjnej zakończonej zaskarżoną decyzją jest odmowa naliczenia skarżącemu 1/12 nagrody rocznej za 2005 rok. Stan sprawy niezbędny do orzekania przedstawia się następująco. Aspirant M. P. , z dniem 15 lutego 2005 roku, zwolniony został ze służby w Policji rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji, nr [...] z dnia [...] stycznia 2005 roku. Podstawą materialnoprawną zwolnienia stanowił przepis art. 41 ust.2 pkt.8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji ( Dz. U. Nr 7 poz. 58 z 2002 r.) zwanej dalej ustawą. Zgodnie z tym przepisem policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego , jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. W chwili zwolnienia, od 16 maja 2002 roku M. P. był zawieszony w czynnościach służbowych w związku z postawionym mu przez Prokuraturę Rejonową w P. zarzutem popełnienia przestępstwa z art. 231 § 2 k.k. , 271 § 3 k.k. w zw. z art. 271 § 1 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Nadto – w chwili zwolnienia ze służby , przeciwko skarżącemu toczyło się postępowanie karne o to ,że w dniu 13 grudnia 2004 roku kierował samochodem osobowym m-ki Audi po drodze publicznej będąc w stanie nietrzeźwości /2,4 promila/ , tj. o czyn z art. 178a §1 k.k. Wyroki skazujące w obu sprawach zapadły po zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji . Wnioskiem z dnia 1 lutego 2007 / data wpływu 20.02.2007 / M. P. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji o wydanie decyzji naliczającej 1/12 części nagrody rocznej z wyrównaniem od 15 lutego 2005 roku. Odmawiając naliczenia nagrody Komendant powołał w podstawie prawnej p 5 pkt. 3d Rozporządzenia MSWiA z dnia 20 czerwca 2002 roku w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg / Dz. U. Nr 86 poz. 789 z 2002 roku / zwane dalej rozporządzeniem. Stosownie do tego przepisu ,nagroda roczna nie przysługuje w przypadku zwolnienia policjanta ze służby z powodu popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego , jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Sąd nie podziela zarzutu skargi, że zaskarżona decyzja narusza przepis art. 4 ust.1 pkt. 1 rozporządzenia. Przepis ten stanowi , że nagrodę roczną obniża się o 20 % - 50% w przypadku popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego ,stwierdzonego prawomocnym wyrokiem sądu. Jak wskazano wyżej, w chwili zwolnienia skarżącego ze służby był on zawieszony w czynnościach służbowych z powodu toczących się przeciwko niemu postępowań karnych, natomiast prawomocne wyroki zapadły później. W sprawie [...] wyrok skazujący Sądu Rejonowego J. z 7 marca 2005 roku, utrzymany został w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego P. z 31 maja 2005 roku , sygn. [...] ([...]). W sprawie [...] wyrok skazujący Sądu Rejonowego w J. z dnia 4 pażdziernika 2005 roku utrzymany został w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z 20 grudnia 2005 roku sygn. [...]. Wszystkie wskazane wyroki zapadły po zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji, zatem przepis § 4 ust.1 pkt.1 rozporządzenia , wymagający, by przestępstwo stwierdzone było prawomocnym wyrokiem ,nie ma w tym wypadku zastosowania. Wskazując na powyższe, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa przez organy orzekające w sprawie , dlatego uznał skargę za bezzasadną i orzekł , jak w sentencji wyroku na podstawie przepisu art.151 P.p.s.a.