II SA/Rz 735/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Zarębska-Kobak Sędziowie NSA Ryszard Bryk WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 13 lutego 2008 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy inwestycji -skargę oddala- Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze /dalej: SKO / utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] maja 2007 r., [...] ustalającą warunki zabudowy dla przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej, położonego na działce nr 182/67 przy ul. Ch. w S.. W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, że odwołanie B. S. nie mogło być uwzględnione, gdyż decyzja Burmistrza Miasta ustalająca warunki zabudowy dla M. i J. P. nie narusza prawa. W szczególności organ odwoławczy podkreślił, że ustalenie warunków zabudowy wiąże się tylko z określeniem możliwości zabudowy działki. Rozstrzygnięcie takie nie odnosi się do zagadnień związanych z realizacją obiektu budowlanego, zatem zarzuty odwołania, które dotyczyły tej materii nie mogły być brane pod uwagę w postępowaniu odwoławczym. Dodatkowo organ odwoławczy w skazał, że ustalenie warunków zabudowy ma charakter związany, gdyż przepisy ustawy określają wszystkie niezbędne wymagania, których spełnienie obliguje organy do wydania decyzji. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie te warunki zostały spełnione, to nie było podstaw do odmowy wydania pozytywnej decyzji. Z rozstrzygnięciem SKO nie zgodziła się B. S.. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zarzuciła decyzji naruszenie prawa. Wskazała, że w sprawie objętej skarżoną decyzją wydawane już były wcześniej decyzje ustalające warunki zabudowy. Za każdym razem, ona jako strona tego postępowania domagała się wstrzymania postępowania o ustalenie warunków do czasu weryfikacji decyzji budowlanych, na podstawie których wybudowano budynek podlegający rozbudowie. Dokonanie tych robót nastąpiło z naruszeniem prawa zasad sztuki budowlanej. Z tego powodu jej budynek przylegając do budynku objętego skarżoną decyzją jest zagrożony. Stan taki prowadzić może do powstania po jej stronie szkód związanych z prowadzeniem rozbudowy. W piśmie uzupełniającym skargę z dnia 21 stycznia 2008 r. skarżąca podtrzymała swoją skargę dokonując jednocześnie sprecyzowania jej wniosków. Jednoznacznie wskazała, że wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie żąda cofnięcia skarżonej decyzji, dołączenia do akt sprawy dokumentacji budowlanej, w oparciu o którą wybudowano obecnie rozbudowywany budynek, włączenie do akt sprawy jako dowodów dokumentów dotyczących sprawy o ustalenie warunków zabudowy z 2005 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. SKO odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie z argumentacją jak w uzasadnieniu własnej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy rozpoznając skargi nie są związane podstawą prawną, zarzutami ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy. W rozpoznawanej przez Sąd sprawie skarga nie mogła być uwzględniona. Podnoszone przez skarżącą B. S. zarzuty przeciw decyzji SKO nie znajdują potwierdzenia i oparcia w obowiązującym prawie. Skarżąca podnosi w skardze zarzuty związane z wykonaniem istniejącego budynku Państwa P., który ma być rozbudowany. Przedmiotem rozbudowy jest taras. Dla tej inwestycji ustalono warunki zabudowy. Kwestionowanie decyzji rozstrzygającej tę materię nie może następować z odwołaniem się do argumentacji związanej z wykonaniem obiektu budowlanego. Sąd podziela stanowisko organów obu instancji, z którego jednoznacznie wynika, że ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie przeznaczenia terenu, przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest etapem wstępnym postępowania związanego z realizacją inwestycji, Uzyskanie decyzji określającej warunki zabudowy pozwala inwestorowi wystąpić z wnioskiem o pozwolenie na budowę. Dopiero w postępowaniu w sprawie pozwolenia organ budowlany rozstrzyga konkretne kwestie techniczne związane z wykonaniem obiektu budowlanego. Skarżąca mając wątpliwości co do technicznych możliwości realizacji zamierzenia objętego skarżoną decyzją będzie mogła je podnosić w postępowaniu o udzielenie pozwolenia. Wówczas jest miejsce i czas na zgłoszenie takich zarzutów, a organ budowlany będzie zobowiązany odnieść się do nich merytorycznie. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie można kwestionować okoliczności związanych z technicznym określeniem warunków wykonania lub prowadzenia robót budowlanych. Z tego powodu skarga jest niezasadna, gdyż jej zarzuty koncentrują się właśnie na tych kwestiach. Sąd oddalając skargę brał pod uwagę charakter prawny postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Poza sporem pozostaje, że obowiązujące prawo przyjmuje związany charakter dla decyzji ustalającej warunki. Oznacza to, że organ nie ma możliwości odmówienia żądaniu wnioskodawcy, jeżeli ten spełni prawem przewidziane warunki. W sprawie rozpoznawanej przez Sąd, takie warunki zostały spełnione, zatem ustalenie zawarte w rozstrzygnięciu skarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta Sanoka nie naruszają prawa. Akta sprawy nie potwierdzają również zarzutu skargi wskazującego na rozstrzyganie przez skarżoną decyzję sprawy już wcześniej zakończonej ostateczną decyzją. Brak ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy dla uczestników postępowania sądowego toczącego się ze skargi B. S. prowadzi do wniosku, że także w tym zakresie organy prawa nie naruszyły. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.