II SA/Rz 735/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Wolska Sędziowie: WSA Paweł Zaborniak WSA Marcin Kamiński /sprawozdawca/ Protokolant sekretarz sądowy Filip Róg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi A.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie: W skardze z dnia 12 maja 2016 r. skarżący złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu. Skarżący dodatkowo wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd na wypadek gdyby skarżony organ nie uwzględnił powyższego wniosku. Skarżący nie wskazał we wniosku żadnych okoliczności uzasadniających udzielenie w postępowaniu sądowoadministracyjnym ochrony tymczasowej. Do dnia przekazania akt Sądowi wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został rozpoznany przez skarżony organ. Na rozprawie w dniu 17 stycznia 2017 r. skarżący nie uzupełnił przedmiotowego wniosku poprzez wskazanie okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został oddalony jako pozbawiony uzasadnionych podstaw. Instytucja ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wykonalności ostatecznych orzeczeń administracyjnych (art. 61 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno ponadto odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy lub innego podmiotu wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Na stronie skarżącej ciąży zatem obowiązek wykazania, iż w razie wykonania zaskarżonej decyzji grozi jej lub innemu podmiotowi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony o możliwości wystąpienia tych przesłanek. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Konieczne jest zatem nie tylko powołanie się na konkretne (ściśle określone i skonkretyzowane) fakty związane z sytuacją danego podmiotu, lecz dodatkowo nieodzowne jest co najmniej uprawdopodobnienie istnienia tych okoliczności i ich znaczenia dla realizacji przesłanek uzasadniających udzielenie przez sąd administracyjny ochrony tymczasowej. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawierał wskazania jakichkolwiek okoliczności faktycznych, które mogły stanowić konkretyzację przesłanek ustawowych, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W związku z powyższym wniosek skarżącego jako pozbawiony podstaw faktycznych musiał został oddalony na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Niezależnie od negatywnego rozstrzygnięcia wniosku skarżącego należy stwierdzić, że z chwilą wydania przez tut. Sąd w dniu 17 stycznia 2017 r. wyroku uwzględniającego skargę w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stał się bezprzedmiotowy, albowiem zgodnie z art. 152 § 1 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi na zaskarżony akt nie wywołuje on skutków prawnych do chwili uprawomocnienia wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej.