II SA/Rz 736/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Sędziowie NSA Ryszard Bryk AWSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym w dniu 24 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi E. D.-W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją z dnia [...] maja 2006 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze /dalej: Kolegium/ utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 2006 r. [...] w sprawie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego z tytułu niepełnosprawności za okres od 01.04.2006 r. do 30.11.2006 r. dla J. W.. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że decyzja organu I instancji odpowiada prawu zatem odwołanie nie mogło być uwzględnione. W szczególności zgodnie z treścią art. 24 ust. 3a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych /Dz.U. nr 228, z 2003 r., poz. 2255 ze zm./ w przypadku utraty ważności orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności, jeżeli osoba niepełnosprawna uzyska ponownie takie orzeczenie stanowiące kontynuację poprzedniego, prawo do świadczeń rodzinnych uzależnione od niepełnosprawności ustala się od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynął termin ważności poprzedniego orzeczenia, nie wcześniej jednak niż od miesiąca w którym osoba złożyła wniosek o kontynuację świadczenia rodzinnego. Taki stan prawa przesądza o tym, że odwołanie E. D.-W. nie mogło został uwzględnione. Z decyzją Kolegium nie zgodziła się E. D.-W. opiekun J. W. W skardze na decyzję wniosła o wypłacenie zaległego zasiłku pielęgnacyjnego dla syna J. za miesiące luty i marzec 2006 r., a więc za okres, kiedy będąc w postępowaniu o orzeczenie o stopniu niepełnosprawności syna nie mogła złożyć wniosku o kontynuację zasiłku pielęgnacyjnego. Zdaniem skarżącej zasiłek dla jej syna jest kontynuacją świadczenia wcześniej przyznanego, a to oznacza, że powinien być wypłacany bez żadnych przerw, zwłaszcza gdy przeszkody wynikające w terminowym orzekaniu o niepełnosprawności nie są skutkiem działań zainteresowanej ale opieszałości urzędników. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie wskazując na argumentację jak w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Sądy administracyjne zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a. sprawują kontrolę działań, administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. nie jest wyznaczony granicami skargi, jej podstawą prawną, ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy. Wychodząc z tak określonych podstaw kontroli Sąd stwierdza, że skarga E. D. – W. zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek z innych powodów niż w niej podniesione. W treści skargi skarżąca domaga się wypłaty zasiłku za dwa miesiące /luty – marzec 2006 r./, zatem jej żądanie wskazuje na naruszenie prawa materialnego ustawy o świadczeniach rodzinnych w części związanej z wniesieniem wniosku o kontynuację zasiłku pielęgnacyjnego dla osoby, której po raz kolejny orzeczono niepełnosprawność. Rozważenie tej kwestii, a więc odniesienie się do przyjętej przez organ wykładni, wymaga wstępnej oceny warunków formalnych orzeczenia będącego przedmiotem skargi. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania określające termin złożenia odwołania. Wydanie decyzji w takich warunkach skutkuje jej uchybieniem, gdyż wydana została z naruszeniem art. 129 § 2 k.p.a., który stanowi, że odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzję ogłoszono ustnie od dnia jej ogłoszenia. Z akt sprawy wynika, że skarżąca złożyła odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta w dniu 25 kwietnia 2006 r. W tym dniu zostało ono także sporządzone. Data złożenia odwołania uwidoczniona jest na pieczęci wpływowej Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R /K - 11 akt I instancji i k – 6 akt II instancji/. Decyzja Prezydenta Miasta, od której złożono odwołanie została doręczona odwołującej w dniu 27 kwietnia 2006 r. Taki dowód zalega w aktach sprawy, zatem odwołanie złożono dwa dni wcześniej zanim doręczono decyzję. Sąd zwraca uwagę, że czternastodniowy termin do wniesienia odwołania liczony jest zgodnie z art. 57 k.p.a., co oznacza, że termin rozpoczął bieg w dniu 28 kwietnia 2006 r. Złożenie odwołania wcześniej niż 28 kwietnia 2006 r. jest uchybieniem terminu do wniesienia odwołania, gdyż w ocenie Sądu terminy mogą być uchybione w ten sposób, że czynność wyznaczona terminem zostaje dokonana po jego upływie ale również wtedy, gdy jest dopełniona przed rozpoczęciem biegu terminu. Pojawienie się w sprawie odwołania złożonego przed czasem powinno być rozpoznane w ramach przywrócenia terminu, a dopiero później można byłoby rozpoznawać merytorycznie odwołanie. Ponieważ Kolegium takiego działania nie podjęło to uznać należy że naruszyło przepisy postępowania w sposób określony w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Jednocześnie Sąd zauważa, że w rozpoznawanej sprawie początek biegu terminu do odwołania nie został poprawnie ustalony, gdyż z akt sprawy nie wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że skarżoną decyzję doręczono stronie. Na zwrotnym potwierdzeniu jej odbioru widnieje podpis syna skarżącej – J.. Akta sprawy wskazują, że urodził się on 1990 r., zatem w chwili odbioru decyzji nie był osobą pełnoletnią, a tylko takiej można doręczać decyzję. Wskazując na te naruszenia Sąd przyjął, że nie są one wynikiem działania organu odwoławczego, a doręczyciela, jednak stanowią o tym, że organ ten powinien je usunąć w ramach swojego postępowania. Nie uczynienie tego i wydanie decyzji merytorycznej przy niewyjaśnieni takich okoliczności musi być potraktowane jako uchybienie prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy. Z tych powodów Sąd i mając na uwadze obowiązujące prawo orzekł jak na wstępie.