II SA/Rz 736/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Piórkowska /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę -skargę oddala- Przedmiotem skargi K. S. jest decyzja Wojewody z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Nr [...] z dnia [...] marca 2011r., znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą B. i B. B. pozwolenia na budowę na zamierzenie budowlane p.n.: Budowa budynku gospodarczego na działkach nr ewid. 1831/1, 1831/2 położonych w K. W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwana dalej w skrócie k.p.a. Z akt administracyjnych sprawy i uzasadnienia wynika, że Starosta decyzją nr [...] z dnia [...] października 2010r. znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku B. i B. B. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę na wyżej opisane zamierzenie budowlane. Po rozpatrzeniu odwołania K. S. Wojewoda decyzją z dnia [...] grudnia 2010r., Nr [...] uchylił decyzję Starosty z dnia [...] października 2010 r. i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Starosta postanowieniem z dnia [...] lutego 2011r., znak: [...] wezwał B. B. i B. B. do usunięcia w terminie do dnia [...] lutego 2011 r. wskazanych tym postanowieniem nieprawidłowości, które zawierał przedłożony wraz z wnioskiem projekt budowlany. Następnie, po przedłożeniu przez wnioskodawców poprawionego projektu budowlanego, Starosta, działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. nr 156, poz. 1118 ze zm.) zwana dalej w skrócie P.b. oraz art. 104 k.p.a., decyzją Nr [...] z dnia [...] z dnia [...] marca 2011r., znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił B. i B. B. pozwolenia na budowę na zamierzenie budowlane p.n.: Budowa budynku gospodarczego na działkach nr ewid. 1831/1, 1831/2 położonych w K. W uzasadnieniu organ wskazał na dotychczasowy przebieg postępowania i podał, że wnioskodawcy spełnili wszystkie wymagania określone w art. 32 ust. 4 P.b. Odwołanie od tej decyzji wniosła K. S. i zarzuciła jej: - naruszenie art. 35 ust. 1 P.b. nakazujące zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; - naruszenia przepisów zawartych w rozdziale XII rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2.03.1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie; - naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; - nieuwzględnienie w postępowaniu zatwierdzającym projekt budowlany i udzielający pozwolenia na budowę budynku gospodarczego zastrzeżeń do projektu wpływających bezpośrednio na decyzję w sprawie; - brak możliwości czynnego udziału strony w trwającym postępowaniu - naruszenie przepisów k.p.a. W uzasadnieniu K. S. wskazała, że przed wydaniem decyzji złożyła do organu I instancji zastrzeżenia do projektowanej inwestycji. Dotyczyły one planowanego i zaznaczonego dojazdu do budynku gospodarczego, który nie spełnia wymagań prawidłowego dojazdu do inwestycji. Przedłożony projekt nie uwzględnia warunków użytkowania terenu, jest rozbieżny z opisem technicznym inwestycji. W opisie technicznym dojazd na teren działki wskazano z drogi krajowej nr 9 poprzez drogę wewnętrzną - działki nr 1832, 1845, natomiast w projekcie zaznaczony jest dojazd przez "swoją posesję na działce nr 1831/1 i 1831/2". Zarzuciła, że organ odmówił jej wglądu do projektu zagospodarowania działki, tłumacząc powyższe dłuższym urlopem kierownika wydziału. W jej ocenie takie działanie narusza art. 10 § 1 k.p.a. Projektowany budynek gospodarczy pogorszy warunki użytkowania na sąsiedniej działce, wręcz ograniczy sposób zagospodarowania jej działki, zakwestionowała sposób odprowadzania wód opadowych. Wojewoda decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., Nr [...], utrzymał w mocy wymienioną wyżej decyzję Starosty. W uzasadnieniu organ wskazał, że inwestorzy do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę dołączyli wymagane art. 33 ust. 2 P.b. dokumenty tj. projekt budowlany sporządzony zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3.07.2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego /Dz.U. Nr 120, poz. 1133/, posiadający wymagane opinie i uzgodnienia, ostateczną decyzję Burmistrza z dnia [...].06.2008 r., nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji pod nazwą: budynek gospodarczy na działce nr 1831/1 i części działki nr 1831/2 położonych w miejscowości K. gm. [...] oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany został sporządzony przez osoby legitymujące się stosownymi uprawnieniami budowlanymi oraz aktualnymi zaświadczeniami o wpisie na listę członków izby samorządu zawodowego. Wojewoda odpowiadając na zarzuty skargi podniósł, że z przedłożonego projektu budowlanego wynika, że budynek gospodarczy został usytuowany na działkach inwestora w odległości 1,5m od granicy z działką nr 1830, ścianą pełną bez otworów okiennych i drzwiowych. Takie usytuowanie jest dopuszczone przepisem § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm./. Z projektu zagospodarowania działki nr ewid. 1831/1 i 1831/2 wynika, że działka inwestora ma 14m. Nadto projekt ten opracowany został na mapie do celów projektowych, aktualnej na dzień 23.12.2010r., a przyjętej do zasobów Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w K. w dniu [...].12.2010r. Odnośnie zarzutu dotyczącego dojazdu do planowanej inwestycji, usytuowanej na działce nr 1831/1 i 1831/2 organ podniósł, że został on zaprojektowany z drogi krajowej nr 9 istniejącym zjazdem poprzez drogę wewnętrzną wspólną usytuowaną na działkach nr 1832, 1945 na dotychczasowych warunkach. Taki dojazd wykazany został również w decyzji z dnia [...].06.2008r. o warunkach zabudowy. Wskazano, że dojazd został wykazany również do nieruchomości inwestora od jej północno-wschodniej granicy. Organ podniósł, że zapewnienie dojazdu do działki inwestora i do budynku gospodarczego istniejącymi wjazdami zarówno z drogi wspólnej (usytuowanej na działce nr 1832) jak i od północno-zachodniej granicy nieruchomości stanowi spełnienie wymogu z § 14 rozporządzenia z dnia 12.04.2002r. W dalszej części uzasadnienia organ odnosząc się do pozostałych zarzutów podał, że wody opadowe odprowadzane będą powierzchniowo na teren własnej działki, nie powodując zanieczyszczeń wód gruntowych i zmiany stanu wód na sąsiedniej działce. Obawy odwołującej, a dotyczące niezgodnego z przeznaczeniem użytkowania budynku uznano za przedwczesne i niezasadne. Lokalizacja przedmiotowego budynku gospodarczego nie spowoduje braku możliwości zagospodarowania jej działki. Sama inwestycja nie pozbawi jej dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplej oraz środków łączności i dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych dla ludzi. Wojewoda podał, że K. S. brała udział na każdym etapie prowadzonego postępowania, o czym świadczą zwrotne potwierdzenia odbioru pism i prowadzona ze Starostwem [...] korespondencja. Na decyzję tę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożyła K. S. i wniosła o rozstrzygnięcie wskazanych zarzutów. Zaskarżonej decyzji, ponawiając w całości zarzuty podniesione w odwołaniu, zarzuciła: - naruszenie art. 35 ust. 1 P.b. nakazujące zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; - naruszenia przepisów zawartych w rozdziale XII rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2.03.1999r.; - naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; - nieuwzględnienie w postępowaniu zatwierdzającym projekt budowlany i udzielający pozwolenia na budowę budynku gospodarczego zastrzeżeń do projektu wpływających bezpośrednio na decyzję w sprawie; - brak możliwości czynnego udziału strony w trwającym postępowaniu - naruszenie przepisów k.p.a. W uzasadnieniu podniosła, że planowany i zaznaczony dojazd do budynku gospodarczego nie spełnia wymagań prawidłowego dojazdu do nieruchomości, istnieje rozbieżność w przebiegu i wyznaczeniu drogi między mapą do celów projektowych i mapą załączoną do warunków zabudowy. Mapa do celów projektowych nie odzwierciedla stanu rzeczywistego (w terenie) i nie uwzględnia warunków użytkowania terenu. Dane w opisie technicznym do projektu zagospodarowania działki budowlanej tj. zestawienie powierzchni i kubatury budynku gospodarczego nie są zgodne z podanymi danymi w opisie technicznym projektu architektoniczno - budowlanego. W postępowaniu nie został uwzględniony obszar oddziaływania działki nr ewid. 1832, stanowiącej drogę dojazdową do nieruchomości, na której zaprojektowana została zamierzona inwestycja. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 11 sierpnia 2011r. K. S. podtrzymała w całości zarzuty i stanowisko zawarte w złożonej do tut. Sądu skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje, postanowienia i akty lub czynności zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna z uwagi na to że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia [...] czerwca 2011 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia [...] marca 2011 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na działkach nr ew. 1831/ i 1831/2 w K. stanowiących własność inwestora. Zaskarżona decyzja wydana została na wniosek inwestorów po przedłożeniu przez nich dokumentów określonych art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. Z 2010r Nr 343, poz. 1623 ze zm./, a to; projekt budowlany sporządzony zgodnie z wymogami art. 34 ustawy Prawo budowlane oraz przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego /Dz. U. Nr 120, poz. 1133/, posiadający wymagane opinie i uzgodnienia. Do wniosku inwestorzy dołączyli decyzję Burmistrza z dnia [...] czerwca 2008 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji pn. budynek gospodarczy oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w formie określonej przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzoru wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę /Dz. U. Nr 120, poz. 1127 ze zm./. Rodzaj przedłożonych dokumentów oraz oświadczenie inwestorów do prawa dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie są sporne między stronami. Przed wydaniem zaskarżonej decyzji, orzekający w sprawie organ dokonał badania zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy, a także jego zgodności z innymi przepisami, w tym również przepisami techniczno- budowlanymi zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm./. Z zestawienia bowiem tych przepisów /§ 12 ust. 3 pkt. 1, § 13, § 60 , § 271 - 273/ wynika, tak jak w rozpoznawanej sprawie, możliwość usytuowania budynku o szerokości mniejszej niż 16 m, ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 1,5 m od granicy z działką sąsiednią. Z ustaleń zaś organów orzekających w sprawie wynika, że szerokość działki inwestorów wynosi 14 metrów, co oznacza dopuszczalność usytuowania inwestycji w zaakceptowanej odległości 1,5 m od działki skarżącej. W realiach niniejszej sprawy, orzekający w sprawie organ był zobowiązany do wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, jak to słusznie podniósł, w oparciu o treść art. 4 ustawy Prawo budowlane. Z przepisu bowiem tego wynika, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Przepis ten więc kreuje wolność budowlaną jako zasadę prawa wypływającą z art. 21 ust.l i art. 64 ust.2 Konstytucji RP a stanowiących nakaz poszanowania wolności i własności. Zgodnie zaś z art. 31 ust.3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Z tych też przyczyn, Sąd nie podziela zarzutów skarżącej w zakresie naruszenia przez orzekające w sprawie organy przepisu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. albowiem, jak wyżej naprowadzono, organ dokonał pozytywnej analizy przedstawionego projektu budowlanego w świetle przesłanek tych właśnie przepisów. Wbrew twierdzeniom skarżącej, orzekający w sprawie organ nie mógł naruszyć przepisów Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie albowiem przepisy te odnoszą się, jak to stanowi przepis § 1 ust. 1 tego rozporządzenia, do określenia warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i związane z nimi urządzenia budowlane oraz ich usytuowanie. Z kolei przepis § 1 ust. 3 wyżej powołanego rozporządzenia uzależnia warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne od zachowania przepisów Prawa budowlanego, przepisów o drogach publicznych oraz przepisów odrębnych, a także ustaleń Polskich Norm. Przywołane tym przepisem kategorie zaś dróg publicznych określa art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz. U. z 2007 r. nr 19, poz. 115 ze zm./ zaliczając do nich drogi krajowe, drogi wojewódzkie, drogi powiatowe i drogi gminne. Jak natomiast wynika z ustaleń dokonanych przez organ oraz z akt sprawy działka nr 1832, ochrony której domaga się skarżąca, jest drogą polną stanowiąca współwłasność, w tym również skarżącej. W ocenie Sądu orzekający w sprawie organ nie naruszył w prowadzonej sprawie gwarancji procesowych przewidzianych kodeksem postępowania administracyjnego albowiem skarżąca brała czynny udział w tym postępowaniu składając liczne pisma. Otrzymała też kopię projektu zagospodarowania zgłaszając do niego, w dniu [...] marca 2011 r. zastrzeżenia do których, choć nie podzielając ich, odniósł się organ w piśmie z dnia [...] marca 2011 r., jak i w zaskarżonej decyzji. Z tych względów nie został zdaniem Sądu naruszony przepis art. 10 k.p.a. obligujący organ do zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium toczącego się postępowania. W toku postępowania, nie został też, zdaniem Sądu, naruszony przepis art. 131 k.p.a., a który nakłada na organ administracji publicznej wydający decyzję, zawiadomienia stron o wniesieniu odwołania. Z akt sprawy wynika bowiem, że organ I instancji — Starosta, złożone przez skarżącą odwołanie od jego decyzji pierwszoinstancyjnej, przesłał wszystkim stronom postępowania, a których zwrotne potwierdzenia odbioru zalegają w aktach sprawy. Wbrew twierdzeniom skarżącej, dojazd do działki inwestorów zaprojektowany został poprzez wspólną drogę wewnętrzną na działkach 1832 i 1945 a więc w sposób przewidziany decyzją Burmistrza o ustaleniu warunków zabudowy, a tym samym spełniona została przesłanka określona § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Projekt zaś zagospodarowania działek inwestorów oparty został o aktualne dane do celów projektowych. Nie jest natomiast uchybieniem w tej sprawie brak ustaleń obszaru oddziaływania działki nr 1832 albowiem planowana inwestycja dotyczy działek ewidencyjnych nr 1831/1 i 1831/2, a ustalone strony w tym postępowaniu brały w nim udział będąc powiadamiane o podejmowanych czynnościach. Z przyczyn wyżej naprowadzonych, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji.