II SA/Rz 738/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Sędziowie NSA Stanisław Śliwa WSA Krystyna Józefczyk Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 4 marca 2009 r. sprawy ze skargi M. i J. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki budowli I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących M. i J. K. solidarnie kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzja z dnia [...] października 2008 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego /dalej: WINB / uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Rz z dnia [...] lipca 2008 r., [...] nakazującą P4 Spółka z o.o. z/w w W. ul. P. 63 wykonanie rozbiórki stacji bazowej telefonii UMTS na budynku zlokalizowanym na działkach nr 6/1 i nr 6/2 położonych w obr. 216 przy ul. W. w Rz. Uchylając decyzję organ II instancji przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W podstawie prawnej decyzji wskazał art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. nr 98, z 2000 r., poz. 1071 ze zm./. W uzasadnieniu decyzji WINB wskazał, że nie podziela stanowiska organu I instancji co do sposobu interpretacji przepisów materialnego prawa budowlanego, zgodnie z którym realizacja na istniejącym budynku stacji bazowej telefonii komórkowej jest robotą budowlaną wymagającą pozwolenia na budowę. W ocenie organu odwoławczego takie roboty nie wymagają pozwolenia, gdyż w zależności od wysokości masztu antenowego mogą być wykonywane bez zgłoszenia albo po dokonaniu takiej czynności. Jednak nigdy dla ich realizacji nie jest wymagane pozwolenie jak sugeruje Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta Rz. w kontrolowanej decyzji. Z rozstrzygnięciem WINB nie zgodzili się M. i J. K. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wskazali, że decyzją WINB w Rz. narusza prawo. Skarżący zarzucili decyzji naruszenie prawa materialnego w szczególności art. 7 ust. 2 pkt 2 prawa budowlanego i § 3 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie. Nadto, zdaniem skarżących decyzja WINB narusza art. 30, art. 29 ust. 2 pkt 15, art. 84 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego oraz art. 7, art. 77 i art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wnieśli o uchylenie skarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zwrot kosztów według przepisów prawa. Odpowiadając na skargę WINB wniósł o oddalenie skargi wskazując na argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. zgodnie z którym sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy. Dokonując merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że skarga podlega uwzględnieniu aczkolwiek z innych powodów niż w niej podniesione. Sąd nie mógł wypowiedzieć się na temat naruszeń prawa wskazanych w skardze, gdyż kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi Sąd do wniosku, że organ odwoławczy naruszył art. 138 § 2 k.p.a., przez jego błędne zastosowanie. Stwierdzenie tego naruszenia musi prowadzić do uchylenia decyzji WINB jako nie mającej oparcia w przepisie, który stanowi jej podstawę prawną, a to wyłącza możliwość dokonania oceny wskazanych w skardze naruszeń prawa materialnego, bo ocena taka byłaby przedwczesna. Zastosowanie przepisów materialnych jest obowiązkiem organów, zatem one muszą dokonać ich wykładni i subsumpcji. Sąd w tym zakresie organów nadzoru budowlanego nie może wyręczyć, gdyż nie jest organem merytorycznego orzekania, ale kontroli stosowania prawa. Analiza akt sprawy prowadzi Sąd do wniosku, że WINB ocenił sposób zastosowania prawa budowlanego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Rz. Ocenę tę zawiera uzasadnienie decyzji, w tej części, która odnosi się do sposobu rozumienia przepisów przez organ odwoławczy. Stwierdzenie, że WINB nie podziela zaproponowanego w decyzji I instancji sposobu rozumienia przepisów prawa budowlanego jest zakwestionowaniem poglądu tego organu. Konsekwencją tego powinno być wskazanie poprawnego rozstrzygnięcia decyzji w jej sentencji. Niewątpliwie w takiej sytuacji nie może to być uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Stosowanie tej podstawy prawnej możliwe jest tylko w sytuacji, gdy w sprawie istnieje konieczność przeprowadzenia postępowania odwoławczego w całości lub znacznej części. W realiach sprawy objętej kontrolą Sądu nie trzeba prowadzić postępowania dowodowego w tym zakresie, zatem wykluczone jest przekazywanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Z tego powodu Sąd uwzględnił skargę przyjmując, że WINB naruszył art. 138 § 2 k.p.a. W postępowaniu ponownym organ zobowiązany jest do dokonania wykładni prawa i zastosowania właściwych przepisów. Konsekwencją tego musi być stanowcza ocena podjętego rozstrzygnięcia przez organ I instancji. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.