II SA/Rz 740/11

z dnia 23 sierpnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2011 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi B.M.-P. i M.B. na decyzję Wojewody [...] w [...] z dnia [..] czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [..] maja 2011 r., nr [...], znak: [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania skarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [..] maja 2011 r., nr [..], znak: [...]. W skardze na decyzję Wojewody [...] w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [..] z dnia [..] maja 2011 r., nr [..], znak: [...], zezwalającej na realizację inwestycji drogowej, skarżący B.M.-P. i M.B. zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania obu w/w decyzji (s.2 skargi). W uzasadnieniu podali, że wykonanie skarżonej decyzji spowoduje wyrządzenie im znacznej szkody oraz trudne do odwrócenia skutki. Zasadność zgłoszonego wniosku oparli na pawie własności jako jednym z podstawowych praw przysługującym obywatelom. Na skutek decyzji skarżący zostali pozbawieni prawa własności nieruchomości. W ocenie skarżących wykonanie skarżonej decyzji i rozpoczęcie inwestycji spowoduje nieodwracalne skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1270, ze zm.; dalej "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej może być decyzja administracyjna wydana w sprawie indywidualnej, jeżeli podlega ona wykonaniu. Wstrzymaniu ulec może wyłącznie ta część skarżonego aktu, która cechuje się atrybutem wykonalności i wymaga wykonania. Nie jest natomiast możliwe udzielenie ochrony tymczasowej w przypadku, kiedy określony skutek nastąpił z mocy prawa w określonym czasie przed wniesieniem skargi z wnioskiem o wstrzymanie wykonania skarżonego aktu. Nie podlega on wówczas wykonaniu. Samą wykonalność rozumieć należy jako możliwość realizacji uprawnień lub obowiązków zawartych w treści rozstrzygnięcia. Konstrukcja wskazanej instytucji prawnej, oparta na zasadzie skargowości, nakłada na wnioskodawców obowiązek wykazania możliwości zaistnienia konkretnych okoliczności określonych w powołanym przepisie. Za niewystarczające uznać należy powtórzenie jedynie formuły ustawowej, bez jej konkretyzacji i indywidualizacji. Sąd administracyjny co do zasady nie prowadzi postępowania dowodowego i nie ma obowiązku doszukiwania się przyczyn zgłoszonego wniosku, lecz dokonuje oceny, czy w świetle uzasadnienia wniosku i charakteru aktu lub czynności spełnione zostały przesłanki do udzielenia ochrony tymczasowej na czas trwania postępowania w danej instancji. Rozpatrzenie wniosku następuje bez oceny zasadności skargi. Wskazane przesłanki dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności. Wnioskodawcy obowiązani są wykazać istnienie niebezpieczeństwa nastąpienia szkody oraz rozmiary tego uszczerbku, które muszą być znaczne, większe niż zwykłe konsekwencje wykonania aktu. Możliwe jest także wskazanie na możliwość wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków wymagających dużych nakładów sił i środków dla przywrócenia poprzedniego stanu rzeczywistości. W każdym jednak wypadku wnioskodawcy obowiązani są zindywidualizować te przewidywane negatywne skutki wykonania decyzji objętych wnioskiem. Zaniechanie uzasadnienia zgłoszonego wniosku albo brak konkretnego odniesienia się do opisanych powyżej przesłanek powoduje, że nie może on zostać uwzględniony, ponieważ nie jest możliwa jego merytoryczna ocena. Mając na względzie powyższe Sąd stwierdza, że wnioskodawcy nie wskazali okoliczności, które przemawiałyby za zasadnością zgłoszonego wniosku. Przede wszystkim skrótowe uzasadnienie wniosku odnosi się wyłącznie do decyzji Wojewody [...], pomimo że wnioskiem objęto również decyzję Prezydenta Miasta [...]. Brak w rozpoznawanym wniosku odniesienia się do konkretnych okoliczności mogących wyniknąć z wykonania w/w decyzji. Wnioskodawcy nie identyfikują, jaka szkoda może zostać im wykonana, a z całą pewnością nie może nią być pozbawienie prawa własności nieruchomości, ponieważ w przypadku skarżonej decyzji skutek materialnoprawny przejścia prawa własności już nastąpił. Podkreślenia wymaga, że przedmiotem skargi jest decyzja wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz.U. z 2008 r., nr 193, poz. 1194, z późn.zm.), a wskazany skutek materialnoprawny przejścia prawa własności nieruchomości został przewidziany w przepisie art. 12 ust. 4 pkt 2) tej ustawy. Wynika z niego, że określone w decyzji nieruchomości lub ich części stają się z mocy prawa własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Wniosek nie identyfikuje również trudnych do odwrócenia skutków mogących być następstwem realizacji inwestycji na nieruchomościach, które stały się własnością podmiotu publicznoprawnego. Ponadto atrybutu wykonalności nie posiada część decyzji Prezydenta Miasta [...] określająca warunki zabudowy. Uzasadniając wniosek przez pryzmat przesłanek zawartych w art. 61 §3 p.p.s.a. wnioskodawcy powinni dać wyraz woli ubiegania się o udzielenie przez sąd ochrony tymczasowej oraz określić, na czym polega po ich stronie interes (faktyczny lub prawny) w uzyskaniu ochrony przez wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Powinni przytoczyć konkretne okoliczności wskazujące na możliwość zaistnienia wyżej opisanych zdarzeń, których uzasadnienie skargi nie zawiera. Wymogu tego nie spełniają powołane na uzasadnienie wniosku formuły ustawowe. Od skarżącego, a tym bardziej zawodowego pełnomocnika, wymaga się staranności w sporządzeniu wniosku, skoro wniesienie skargi, na ostateczną w administracyjnym toku postępowania decyzję, nie wstrzymuje z mocy samego prawa jej wykonania. Z tych względów, orzekając na podstawie art. 61 §3 i §5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania wykonania obu decyzji objętych wnioskiem.