II SA/Rz 740/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Sędziowie NSA Stanisław Śliwa NSA Małgorzata Wolska Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 31 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi M. B. i B. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej - postanawia – zawiesić postępowanie sądowe. II SA/Rz 740/11 U Z A S A D N I E N I E Przedmiotem skargi B.M.P. i M.B. jest decyzja Wojewody [..] w [...] z dnia [..] czerwca 2011 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [..] maja 2011 r., nr [..], znak: [...] zezwalającą na realizację inwestycji drogowej, zaś ich materialnoprawną podstawę stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz.U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 z późn.zm.). Z przepisów art. 11d ust. 5-8 i art. 11f ust. 3, 5 i 6 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. wynika, że właściwe w sprawie organy wysyłają zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy, właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości oraz zawiadamiają o tym pozostałe strony w drodze obwieszczeń. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne. W przypadku nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym zawiadomienie jest wysyłane jedynie wnioskodawcy, a przepis ten stosuje się odpowiednio, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nie żyją, a ich spadkobiercy nie wykazali prawa do spadku. Z kolei decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej doręcza się tylko wnioskodawcy, a pozostałe strony zawiadamia się w drodze obwieszczeń. Zawiadomienie o decyzji jest wysyłane również dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości, a doręczenie na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne. Zawiadomień tych nie wysyła w przypadku nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym oraz w sytuacji, gdy właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie żyją, a ich spadkobiercy nie wykazali prawa do spadku. Zasady te stosuje się odpowiednio do doręczania i zawiadamiania stron o decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wydanej przez organ drugiej instancji. Natomiast postępowanie sądowoadministracyjne ze skargi na decyzję mającą za przedmiot zezwolenie na realizację inwestycji drogowej realizowanej w trybie w/w ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. toczy się na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W postępowaniu sądowoadministracyjnym stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, a osoba która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Zagadnienie doręczeń w tym postępowaniu regulują przepisy art. 65 – art. 81 p.p.s.a., a w/w ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. nie przewiduje w tym zakresie odmiennych uregulowań. Zgodnie z art. 78 p.p.s.a. jeżeli stronie, której miejsce pobytu nie jest znane, ma być doręczona skarga lub inne pismo w postępowaniu sądowym albo orzeczenie wywołujące potrzebę podjęcia obrony jej praw, doręczenie może do chwili zgłoszenia się strony albo jej przedstawiciela lub pełnomocnika nastąpić tylko do rąk kuratora ustanowionego na wniosek osoby zainteresowanej przez sąd orzekający. Z mocy art. 79 § 1 i §1 p.p.s.a. Sąd ustanowi kuratora, jeżeli wnioskodawca uprawdopodobni, że miejsce pobytu strony nie jest znane. Z chwilą doręczenia pisma kuratorowi doręczenie staje się skuteczne. Sąd może jednak uzależnić skuteczność doręczenia od upływu oznaczonego terminu od dnia wywieszenia obwieszczenia w budynku sądowym. Mając na względzie powyższe Sąd stwierdza, że stronami postępowania sądowoadministracyjnego, w rozumieniu art. 12 w zw. z art. 33 §1-3 p.p.s.a., poza skarżącymi i organem administracji publicznej, są również inwestor oraz właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie kontrolowanej decyzji. Tymczasem w katastrze nieruchomości (ewidencji gruntów i budynków) nie ujawniono adresów wszystkich osób, które powinny zostać zawiadomione o toczącym się postępowaniu, zgodnie z powołanymi przepisami. O ile jednak w toku postępowania wewnątrzadministracyjnego sytuacja ta została w sposób szczególny uregulowana w ustawie z dnia 10 kwietnia 2003 r., o tyle unormowania te nie mogą znaleźć zastosowania w postępowaniu przed sądem administracyjnym, gdzie doręczeń należy dokonywać z zachowaniem art. 65 – art. 81 p.p.s.a. Skoro zatem krąg właścicieli nieruchomości objętych przedmiotową inwestycją determinowany jest przede wszystkim obszarem lokalizacji inwestycji drogowej i określony został w oparciu o wypis z rejestru gruntów działek objętych inwestycją, a nieznane są adresy niektórych z nich przyjąć należy, że zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 78 p.p.s.a. Brak adresów niektórych stron niniejszego postępowania uniemożliwia nadanie sprawie prawidłowego biegu, ponieważ osobom tym należy doręczyć odpis skargi i zawiadomić o terminie rozprawy. W tych okolicznościach wobec wniosku pełnomocnika Wojewody [...] o ustanowienie dla tych stron kuratora dla doręczeń w trybie art. 78 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia. Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 §1 pkt 3 p.p.s.a. jest uzasadnione powyższą okolicznością, a jego podjęcie nastąpi po ustanowieniu kuratorów dla doręczeń, zgodnie z powołanym przepisem. Pismo uprawdopodabniające, że miejsce pobytu strony nie jest znane zalega w aktach sprawy (k.90). Stanowi ono odpowiedź na wezwanie tut. Sądu mające na celu przygotowanie sprawy do rozpoznania na rozprawie. Zbędne zatem było ponowne wykazywanie tej okoliczności przez osobę zainteresowaną (wnioskodawcę), skoro ustalono w toku czynności mających na celu przygotowanie sprawy do rozpatrzenia na rozprawie. Z powyższych względów, na podstawie art. 125 §1 pkt 3 w zw., z art. 78 i art. 79 §1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.