II SA/Rz 743/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Elżbieta Mazur-Selwa WSA Paweł Zaborniak /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 listopada 2020 r. sprawy ze skargi E. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu odtworzenia rowu ziemnego - skargę oddala - Przedmiotem skargi E.W. (dalej: "Skarżąca") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: "SKO" lub "Kolegium") z dnia [...] kwietnia 2020 r., nr [...], nakazująca wyżej wymienionej odtworzenie rowu ziemnego, wydana w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne: Wnioskiem z 5 lutego 2019 r. A.S. zwrócił się do Burmistrza o podjęcie stosownych działań i wydanie decyzji przewidzianej w art. 234 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017r. Prawo wodne, w związku z zasypaniem rowu istniejącego na działce sąsiedniej własności E.W. Po przeprowadzeniu oględzin w terenie i przesłuchaniu świadków postanowieniem z [...] czerwca 2019 r. Burmistrz powołał biegłego – specjalistę z zakresu hydrologii, a następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] nakazał E.W. odtworzenie na działce nr ew. [...], położonej w W., rowu ziemnego na odcinku od wylotu w granicy dz. [...] i [...] rowu zakrytego wzdłuż ogrodzenia w granicy działek do krawędzi brzegu koryta potoku [...] tj. miejsca pierwotnego wylotu rowu. Nie zgadzając się z powyższą decyzją E.W. złożyła odwołanie, uzupełnione pismem z 5 marca 2020 r., żądając jej uchylenia i umorzenia postępowania, ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. W ocenie skarżącej wydana decyzja bezpodstawnie nakłada na właścicieli działki nr [...] obowiązek odtworzenia rowu melioracyjnego w sytuacji, gdy brak jest dowodów by taki rów kiedykolwiek na tej działce istniał. Odwołująca zarzuciła, że organ nie podjął wszelkich niezbędnych kroków w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nie poczynił wszelkich możliwych czynności dowodowych pozwalających na zebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a w szczególności dokonania odpowiednich czynności zmierzających do ustalenia czy w rzeczywistości przepust znajdujący się na działce nr ew. [...] położonej w W.G. spełnia funkcję rowu melioracyjnego, czym naruszył art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. Zarzuciła nadto, że organ nie podjął czynności zmierzających do wyjaśnienia czy w ogóle doszło do zasypania jakiegokolwiek rowu melioracyjnego na działce nr ew. [...] położonej w W. w sytuacji, gdy na działce znajduje się przekop, którego nie można zakwalifikować jako rów melioracyjny. Odwołująca wskazała, że organ uznał, że najlepszym rozwiązaniem jest odtworzenie rowu ziemnego podczas gdy nie zbadał czy istnieje inny techniczny sposób przeprowadzenia odwodnienia i poprzestał na wskazaniach biegłego sygnalizujących, że jedynym rozwiązaniem niniejszej sytuacji jest przywrócenie stanu pierwotnego. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r. Kolegium, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 104 § 1 k.p.a. oraz art. 234 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2020 r., poz. 310 ze zm. – zwana dalej "P.w.") utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, podzielając w całości stanowisko organu I instancji. W uzasadnieniu podało, że z analizy akt sprawy, w tym z ekspertyzy hydrologicznej sporządzonej przez biegłego wynika, że w wyniku zasypania gruzem budowlanym rowu ziemnego na odcinku od granicy dz. [...] i [...] doszło do zmiany stosunków wodnych, a zmiana ta powoduje negatywne oddziaływanie na działkę nr ewid. [...]. W ekspertyzie wskazano rodzaje szkód jakie zmiana ta wywołuje i wykazano związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy zaistniałą zmianą stosunków wodnych a szkodami urzeczywistniającymi się na gruncie sąsiednim. SKO wskazało, że biegły określił 2 warianty uregulowania stosunków wodnych, tj. wariant I - polegający na przywróceniu pierwotnych stosunków wodnych obejmujący odtworzenie rowu ziemnego na odcinku od wlotu w granicy dz. [...] i [...] wzdłuż ogrodzenia w granicy działek do krawędzi brzegu koryta potoku [...] oraz wariant II - polegający na wykonaniu zakrytego kolektora wód deszczowych o średnicy ø 0,60m na odcinku od wlotu przepustu PD-1 pod drogą powiatową, wzdłuż granicy dz. [...] i [...] w miejscu dotychczasowego rowu odkrytego i zakrytego na dz. [...] i zasypanego na dz. [...], do koryta potoku [...]. Kolegium wskazało, że organ I instancji w sposób prawidłowy dokonał analizy powyższych wariantów i uzasadnił dokonany wybór. Podzielając te ustalenia zauważyło, że zastosowanie zobowiązania zawartego w wariancie drugim wiązałoby się z nałożeniem określonego obowiązku również na właściciela działki nr ew. [...], w tym uzyskania stosownego pozwolenia wodnoprawnego na przykrycie przedmiotowego rowu. Wobec tego, że właściciel działki nr [...] nie dopuścił się czynności mających negatywny wpływ na środowisko wodne na tym obszarze nieuzasadnionym jest nakładanie na niego obostrzeń administracyjnych. W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy został zebrany w sposób pełny i prawidłowy. Wbrew zarzutom odwołania, które stanowią jedynie polemikę z podjętym rozstrzygnięciem, organ I instancji podjął szereg czynności wyjaśniających, w trakcie których dokonano oględzin terenu, odebrano wyjaśnienia od stron postępowania, przesłuchano świadków i pełnomocników oraz uzyskano opinię biegłego. Jako niezasadne Kolegium oceniło zarzut naruszenia art. 7, art. 77 k.p.a. i zarzut dotyczący braku podjęcia przez organ czynności zmierzających do ustalenia czy w rzeczywistości przepust znajdujący się na działce nr [...] spełnia funkcję rowu melioracyjnego. SKO wyjaśniło, że stwierdzona przez organ pierwszej instancji zmiana stanu wody na gruncie, wykazana w ekspertyzie biegłego, nie dotyczy urządzenia melioracyjnego w postaci rowu, ale istniejącego wcześniej i zasypanego zagłębienia podłużnego w terenie, które biegły określa jako rów ziemny będący wyerodowanym obniżeniem w pierwotnej powierzchni działki. Dodatkowo sama odwołująca w złożonym środku zaskarżenia przyznała, że istniał na działce ne [...] rów ziemny odprowadzający wodę opadową. Kolegium stwierdziło zatem, że jego zasypanie stanowi zmianę stanu wody na gruncie w rozumieniu art. 234 ust. 1 P.w. i bezprzedmiotowym jest argument, że rów ten nie stanowił urządzenia melioracji wodnej. Jako niezasadny oceniło także zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA), E.W. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W jej ocenie decyzja nie rozpoznaje istoty sprawy i bezpodstawnie nakłada obowiązek odtworzenia rowu melioracyjnego w sytuacji braku dowodów potwierdzających, że na działce nr [...] istniał kiedykolwiek rów melioracyjny. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, brak zebrania materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, w szczególności ustalenia czy w rzeczywistości przepust znajdujący się na działce nr ew. [...] położonej w W. spełnia funkcję rowu melioracyjnego. Zarzuciła brak wyjaśnienia czy doszło do zasypania jakiegokolwiek rowu melioracyjnego na działce nr ew. [...], w sytuacji, gdy na działce znajduje się przekop, którego nie można zakwalifikować jako rów melioracyjny. Wskazała na brak rozważenia przez organ czy istnieje inny techniczny sposób przeprowadzenia odwodnienia niż odtworzenie rowu ziemnego. Zarzuciła organowi poprzestanie jedynie na wskazaniach biegłego sygnalizujących, że jedynym rozwiązaniem jest przywrócenie stanu pierwotnego. W uzasadnieniu Skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty podkreślając, że rów znajdujący się na działce nr [...] nigdy nie był rowem melioracyjnym, nie był zaliczany do urządzeń melioracji wodnych i nie spełniał warunków dla sprawnego odwodnienia działek. Woda spływając przedmiotowym przekopem drążyła swój przebieg, a zaniżenie to przekopywane było motyką. W tych okolicznościach postępowanie winno zostać umorzone. Natomiast w sytuacji uznania, że przedmiotowy przepust spełnia warunki rowu melioracyjnego, zdaniem Skarżącej brak było podstaw do przymuszania do odtworzenia całego przepustu, tym bardziej w sytuacji, gdy przekop ten nie spełnia w pełni regulacji wód opadowych. Uzasadnione byłoby powołanie biegłego, który wytyczyłby inny sposób odprowadzenia wody. Organ nie uzasadnił dlaczego drugi z zaproponowanych w ekspertyzie wariantów nie mógłby być rozwiązaniem bardziej funkcjonalnym i korzystnym. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Uczestnik postępowania A.S. w piśmie z dnia 21 października 2020 r. wniósł o oddalenie skargi, jako pozbawionej podstaw faktycznych i prawnych. Zawnioskował o dołączenie do materiału dowodowego dokumentacji fotograficznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga, jako zupełnie niezasadna została przez Sąd oddalona w całości. Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej P.p.s.a.). Należy też dodać, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto Sąd na podstawie art. 135 p.p.s.a. uprawniony jest stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przedmiotem kontroli Sądu skarżąca strona uczyniła decyzję wydaną m.in. w oparciu o przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (Dz.U. z 2020 r. poz. 310, ze zm.; zwana dalej u.P.w.). Otóż w myśl art. 234 ust. 3 u.P.w. jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, z urzędu lub na wniosek, w drodze decyzji, nakazuje właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom, ustalając termin wykonania tych czynności. Powyższy przepis określa konsekwencje administracyjnoprawne naruszenia przez właściciela gruntu zakazu dokonywania zmiany stanu wody i odprowadzania wód, który wynika z art. 234 ust. 1 w/w ustawy. Natomiast sankcje karne za naruszenie powyższego zakazu w postaci kary grzywny wyraża art. 478 pkt 1 u.P.w. W świetle utrwalonego stanowiska sądów administracyjnych, wyrażonego jeszcze na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy – Prawo wodne z 2001 r., w postępowaniu prowadzonym w trybie powołanego wyżej art. 234 ust. 3 u.P.w. organ ma obowiązek ustalić, czy nastąpiła zmiana stosunków wodnych na gruncie i czy szkodliwie wpływa ona na grunty sąsiednie. Innymi słowami, organ musi ustalić oraz wykazać istnienie związku przyczynowo - skutkowego między dokonaną zmianą stanu wody na gruncie, a wynikłą z powodu tej zmiany szkodą na gruncie sąsiednim (tak słusznie WSA w Lublinie w wyroku z dnia 30 kwietnia 2020 r., o sygn. II SA/Lu 45/20, LEX). Dodać również warto, iż ustalenie wskazanego wyżej związku przyczynowo - skutkowego wymaga odpowiedniej wiedzy z zakresu gospodarki wodnej, hydrologii, postępowań wodnoprawnych i melioracji wodnych, tj. wiedzy specjalistycznej, wykraczającej poza wiedzę pracowników organu. Z tego powodu w postępowaniu takim przeprowadzany jest zazwyczaj dowód z opinii biegłego z zakresu postępowania wodno-prawnego, a treść opinii stanowi materiał dowodowy pozwalający organowi na poczynienie prawidłowych dla sprawy ustaleń (zob. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 14 maja 2020 r., o sygn. II SA/Sz 177/20, CBOSA). Sąd po przeanalizowaniu zgromadzonych przez Organy obu instancji dowodów oraz treści skontrolowanych decyzji, nie miał wątpliwości, co do tego, że w niniejszej sprawie dokonano prawidłowych ustaleń stanu faktycznego (art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a.), jak również w sposób właściwy zastosowano prawidłowo dobrane normy prawa materialnego w postaci przepisów u.P.w. Ponieważ stan faktyczny sprawy został ustalony przez SKO zgodnie z wymogami prawdy obiektywnej, nie było potrzeby uzupełnienia dowodów przez Sąd w oparciu o art. 106 § 3 P.p.s.a. Decyzja Kolegium właściwie relacjonuje najistotniejsze w sprawie okoliczności faktyczne, jak również przedstawia logiczny i spójny wywód na temat zastosowanych w sprawie przepisów prawa procesowego i materialnego. Co również istotne, Organ odwoławczy wyjaśnia niezasadność wszystkich zawartych w odwołaniu zarzutów skarżącej, wypełniając tym samym podstawowe zadanie Organu odwoławczego. Kolegium trafnie zauważa, iż Organ I instancji uchwycił w swej decyzji wszystkie istotne dla sprawy okoliczności prawne oraz faktyczne, które wpłynęły na ocenę i wynik sprawy. Dowodem kluczowym w zakończonym postępowaniu była opinia biegłego sporządzona w miesiącu sierpniu 2019 r. Nie można mieć jakichkolwiek wątpliwości, co do rzetelności owej ekspertyzy, którą sporządził na zlecenie Burmistrza biegły o potwierdzonych uprawnieniach dotyczących postępowań wodnoprawnych oraz potwierdzonych uprawnieniach do wykonywania prac geologicznych. Celem sporządzonej przez biegłego ekspertyzy było wyjaśnienie czy dokonane zasypanie gruzem odcinka rowu odprowadzającego wody opadowe z przepustu drogowego PD – 1, do koryta potoku [...] w obrębie działki nr [...], spowodowało naruszenie pierwotnych stosunków wodnych ze szkodą dla działki o nr. [...]. Dokument opinii jest pełny, bowiem zawiera przedstawienie metodologii badań, opis stanu pierwotnej gospodarki wodnej, ocenę zmiany pierwotnych stosunków wodnych, w tym zmianę stosunków wodnych w obrębie ww. działek skutkiem zasypania gruzem betonowym rowu ziemnego oraz proponowane sposoby uregulowania stosunków wodnych w obrębie działek o nr [...] i [...], wynikające z naruszenia pierwotnych stosunków wodnych. Biegły we wnioskach końcowych swej opinii stwierdza w sposób jednoznaczny, iż nastąpiła zmiana warunków odpływu wód opadowych w obrębie działki o nr [...], za sprawą zasypania gruzem budowlanym pierwotnego rowu ziemnego odprowadzającego wody opadowe spływające na działkę o nr [...], rowem otwartym o długości 18 m, a następnie rowem zakrytym o długości około 25 m w obszar działki nr [...]. Wskazany dokument potwierdza także to, że zasypanie gruzem nastąpiło przez właściciela działki nr [...], czyli skarżącą. Zmiana stosunków wodnych spowodowała zablokowanie odpływu wód i ich stagnację w rowie odkrytym na terenie działki należącej do uczestnika postępowania o nr. [...]. Biegły stwierdza również, iż stagnacja w okresach wzmożonych opadów atmosferycznych powoduje duże zawilgocenie działki o nr. [...], co prowadzi w konsekwencji do zawilgocenia fundamentów budynku mieszkalnego. Biegły stwierdza, iż stanowi to naruszenie pierwotnych stosunków wodnych w obrębie działki o nr [...], ze szkodą dla tejże działki (str. 14 opinii biegłego). Z treści przedmiotowej opinii wynikają dwa warianty rozwiązania zaistniałego problemu. Do dokumentu opinii załączono czytelne zdjęcia terenu oraz jego mapy z zaznaczonym wyraźnie usytuowaniem działek, rowu, kierunkiem spływu wód. Słusznie zatem Organy na zasadzie art. 75 § 1 i art. 84 § 1 K.p.a. oparły swe rozstrzygnięcia na opisanym stanowisku biegłego. Organ I instancji po przeanalizowaniu przedstawionych w opinii wariantów nałożył na skarżącą, tj. właścicielkę działki nr [...], obowiązek przywrócenia stanu pierwotnego działki poprzez odtworzenie na niej rowu wodnego. Uzasadnienie tego wyboru umotywowano tym, że zastosowanie rozwiązania zawartego w wariancie drugim wiązałoby się z nałożeniem określonego obowiązku również na właściciela działki o nr [...], a w tym uzyskania stosownego pozwolenia wodnoprawnego na przykrycie przedmiotu rowu. Z uwagi na fakt, iż właściciel działki o nr [...], nie dopuścił się czynności mających negatywny wpływ na środowisko wodne, Organ prawidłowo i zgodnie z treścią art. 234 ust. 1, 2, 3 u.P.w. uznał, iż nieuzasadnionym jest nakładanie na niego nakazów administracyjnych. Organ uzasadnił więc dokonany wybór wariantów rozwiązania problemu wygenerowanego na skutek naruszenia stosunków wodnych. Potwierdzić trzeba stanowisko, że skoro istnieje zaproponowany przez specjalistę wybór rodzaju nakładanego na właścicieli nieruchomości obowiązku w sprawie o naruszenie stosunków wodnych, to dokonując tego wyboru właściwy organ powinien uzasadnić przyczyny, dla których wybrał takie, a nie inne proponowane przez biegłego rozwiązanie (zob. wyrok WSA w Kielcach z dnia 10 lipca 2019 r., sygn. II SA/Ke 233/19, LEX). Burmistrz trafnie stwierdza w uzasadnieniu swej decyzji, iż zasadnym jest wezwanie Skarżącej do odtworzenia rowu ziemnego na odcinku od wylotu w granicy działek o nr [...] i nr [...], rowu zakrytego wzdłuż ogrodzenia w granicy działek do krawędzi brzegu koryta potoku [...], tj. miejsca pierwotnego wylotu. Wskazuje również, że wykonanie nałożonego obowiązku powinno oznaczać usunięcie zdeponowanych nasypów gruzu budowlanego o miąższości około 0,8 m w miejscu pierwotnego położenia rowu i uformowanie ze spadkiem umożliwiającym swobodny spływ wody do koryta potoku [...]. Organ dostatecznie jasno sprecyzował więc sposób realizacji nałożonego obowiązku administracyjnego, nie pozostawiając pola dla ewentualnych wątpliwości dla adresatów decyzji. Należy dodać, iż w prowadzonym postępowaniu oparto się nie tylko na sporządzonej ekspertyzie biegłego, ale także na oględzinach działek przeprowadzonych w dniach 5 marca 2019 r. i 9 lipca 2019 r., jak również zeznaniach świadków, zdjęciach terenu w/w działek. W tym względzie należy podkreślić, że D.K. przesłuchana w charakterze świadka i będąca osobą obcą dla stron postępowania zeznała dnia 13 maja 2019 r., iż proces zasypywania rowu na działce skarżącej o nr [...], rozpoczęto około 1 - 2 lat temu. Rów był przysypywany gruzem budowlanym, prawdopodobnie pochodzącym z rozbiórki dwóch budynków stajni oraz szopy znajdujących się na działce o nr [...]. Świadek jasno zeznała, że zasypywania rowu dopuścił się mąż E.W., w czym pomagał mu ktoś z rodziny. W treści protokołu zapisano również, iż według w/w świadka woda opadowa nie mając przepływu przez działkę o nr [...] do potoku [...] zatrzymuje się na działce o nr [...], powodując na niej wylewy. Warto dodać, że zdjęcia zasypanego gruzem rowu wraz z innymi zdjęciami terenu w/w działek znajdują się w postaci załączników w opinii biegłego. Zeznanie w/w świadka jest więc spójne z opinią biegłego. W tych okolicznościach Organy wykazały zaistnienie koniecznego do zastosowania normy prawa materialnego związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy stwierdzoną szkodą, a dokonaną przez skarżącą zmianą stosunków wodnych - art. 234 ust. 3 u.P.w. Kolegium odniosło się do podniesionych w odwołaniu zarzutów, w tym do zarzutu naruszenia przepisów o postępowaniu wyjaśniającym, tj. art. 7, 77, 80 K.p.a. Prawidłowo Organ ten stwierdza, iż zmiana stanu wody na gruncie nie dotyczyła urządzenia melioracyjnego, ale istniejącego wcześniej zasypanego podłużnego zagłębienia w terenie, które zarówno biegły jak również Organ I instancji nazywa rowem ziemnym. Biegły precyzyjnie wyjaśnia na stronie 12 swej opinii, że rów ziemny jest wyerodowanym obniżeniem w pierwotnej powierzchni działek. Fakt ten potwierdza odwołująca się strona, pisząc w treści środka odwoławczego, iż znajdujący się na działce rów jest przekopem, który nie był urządzeniem melioracyjnym. Prawidłowość wydanych decyzji potwierdza także treść wniesionej do Sądu skargi, gdzie napisano m.in., iż rów jest przekopem pogłębionym siłą spływającej wody, zaniżenie to przekopywane było motyka. Zatem sama skarżąca przyznaje, iż na jej działce znajdowało się zagłębienie, które nie było rowem melioracyjnym. W tych okolicznościach, różnice w nazewnictwie istniejącego zagłębienia w ziemi, którym wody spływały swobodnie do potoku [...] nie mają większego znaczenia dla prawidłowości zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego i procesowego. Nie można zgodzić się ze stwierdzeniami skarżącej, że Organ I instancji nie uzasadnił dokonanego wyboru w zakresie nałożenia na nią obowiązku odtworzenia stanu sprzed naruszenia stosunków wodnych, poprzez usunięcie nasypanego do zagłębienia gruzu budowlanego. Uzasadnienie to znajduje się w treści wydanej przez Burmistrza decyzji i pokrywa się z zebranym materiałem dowodowym, w tym przede wszystkim treścią specjalistycznej opinii biegłego. Sąd zgadza się z twierdzeniem Organu I instancji, że skoro to właścicielka działki o nr. [...] zmieniła utrwalone stosunki wodne na gruncie, to do jej obowiązków powinno należeć przywrócenie stanu sprzed naruszenia, i to ona powinna ponieść związane z tym obowiązkiem konsekwencję prawne. Z treści art. 234 ust. 1, 2 i 3 u.P.w. wynika jednoznaczna konkluzja, iż oparty na tych regulacjach nakaz odpowiedniego działania restytucyjnego, powinien być kierowany do tego kto naruszył ustawowy zakaz zmiany stanu wody na gruncie. Strona skarżąca nie ma też racji, twierdząc że Organy nie zapewniły jej czynnego udziału w postępowaniu. Decyzja Organu I i II instancji została prawidłowo doręczona stronie. Burmistrz przed zakończeniem postępowania zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z zebranymi w sprawie dokumentami i materiałami oraz możliwością zgłoszenia ewentualnych żądań. SKO nie powiadomiło stron o możliwości zapoznania się z zebranymi w sprawie dowodami, jednakże uchybienie to nie miało jakiegokolwiek wpływu na ustalony wynik sprawy, bowiem Organ odwoławczy nie przeprowadzał postępowania dowodowego w jakimkolwiek zakresie, co mogłoby powodować konieczność poinformowania stron o dokonaniu nowych ustaleń faktycznych. Strona skarżąca tymczasem nie wskazała w skardze na takie dowody czy takie żądania, których nie złożenie z winy SKO spowodowało naruszenie jej praw procesowych, mogące mieć jednocześnie istotny wpływ na utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji. Sąd, orzekając poza granicami zarzutów skargi nie dopatrzył się w działaniach Organów obu instancji jakichkolwiek naruszeń przepisów znajdujących zastosowanie w sprawie – art. 134 P.p.s.a. Tak więc, decyzje Burmistrza i SKO jako w pełni legalne oparte na prawidłowo zebranym i rozpatrzonym materiale dowodowym, powinny pozostać w obrocie prawnym i wywoływać określone w nich skutki prawne. Z tych powodów orzeczono jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Natomiast o kosztach postępowania przed WSA nie orzekano z uwagi na treść art. 200 P.p.s.a. Sąd wyjaśnia stronom, że w myśl tej regulacji koszty postępowania sądowego mogą być zasądzone od organu, tylko w przypadku uwzględnienia wniesionej skargi i tylko na rzecz strony skarżącej, nie zaś na rzecz uczestnika postępowania.