II SA/Rz 745/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Zdrzałka /spr./ Sędziowie NSA Stanisław Śliwa NSA Maria Zarębska-Kobak Protokolant st. sekr. sąd. Paweł Kozik po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 25 marca 2009 r. sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenie terminu do wznowienia postępowania - postanawia - I. umorzyć postępowanie sądowe; II. zwrócić skarżącemu M. W. połowę uiszczonego wpisu w wysokości 50,- zł /pięćdziesiąt/. W dniu [...].03.2008 r. M. W. zwrócił się do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego o wznowienie postępowania zakończonego decyzją tegoż organu z dnia [...]września 2006 r. Nr [...] nakazującą rozbiórkę oczka wodnego (poprzez zasypanie) wykonanego bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce nr ewid. 1946 w Z. oraz o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Jako podstawę wznowienia postępowania wskazał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 grudnia 2007 r., który umożliwia mu ubieganie się o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją o rozbiórce oczka wodnego – na podstawie art. 145 a k.p.a. O wyroku tym dowiedział się w Urzędzie Gminy w Z. [...].03.2008 r. i w tym dniu ustała przeszkoda, która spowodowała uchybienie terminu. Wcześniej sprawa była rozpatrywana przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wraz z odwołaniem od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji o rozbiórce oczka wodnego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w wydanej przez siebie w dniu [...].01.2008 r. decyzji nie poinformował, że od [...].01.2008 r. obowiązuje wyrok Trybunału Konstytucyjnego, a taki obowiązek wynika z art. 9 k.p.a. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008 r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w oparciu o art. 59 § 1 k.p.a. odmówił przywrócenia terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania administracyjnego, wskazując, że 1-miesięczny termin z art. 145 a § 2 k.p.a., liczony od daty wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, jest nieprzywracalny. Po jego upływie następuje wygaśnięcie uprawnienia przysługującemu danemu podmiotowi. Jednocześnie organ wskazał, że okolicznością uprawdopodobniającą brak winy strony w uchybieniu terminu może być jedynie zdarzenie losowe o szczególnym charakterze, np. długotrwała choroba. W wyniku złożonego zażalenia na to postanowienie, w którym M. W. powołał się na zły stan zdrowia psychicznego w okresie styczeń – marzec 2008 r., przedkładając zaświadczenia lekarskie, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem z dnia [...] września 2008 r. Nr [...], utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W jego motywach wskazał, że zgodnie z art. 145 a k.p.a. żądanie wznowienia postępowania wnosi się w terminie 1 miesiąca od daty wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Warunkiem przywrócenia terminu do wniesienia skargi jest, aby przyczyna uchybienia terminu zaistniała w terminie wskazanym w art. 145 a § 2 k.p.a., tj. pomiędzy dniem wejścia w życie orzeczenia a ostatnim dniem terminu do wniesienia skargi. W przedmiotowej chodzi o wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r. sygn. akt P 37/06, opublikowany w Dzienniku Ustaw Nr 247 poz. 1844 z dnia 29.12.2007, a więc przyczyna uchybienia terminu zaistnieć by musiała w okresie od 29.12.2007 r. do 29.01.2008 r. Przedłożone przez składającego zażalenie zaświadczenia lekarskie dotyczą faktu leczenia w Poradni Zdrowia Psychicznego od 8.10.2004 r. oraz odbycia wizyty lekarskiej w tej Poradni w dniu 8.02.2008 r. i 17.03.2008 r., dlatego też nie mogą stanowić podstawy do przywrócenia uchybionego terminu. Postanowienie to M. W. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o jego uchylenie i zarzucając naruszenie art. 58 § 1 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. Skarżący wskazał, że organ przyznając fakt długotrwałego leczenia w Poradni Zdrowia Psychicznego i przyjmowania leków psychotropowych nie wyjaśnił jednoznacznie, czy skarżący mógł w tym czasie pokierować swoim postępowaniem i jaki to mogło mieć wpływ na uchybienie przez niego terminu. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej uchylenie, z przyczyn, które były podstawą wydania zaskarżonego postanowienia. Pismem z dnia 19 marca 2009 r., M. W. wycofał swoją skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2008 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia termu do wznowienia postępowania. Wskazał, że organ ten decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. Nr [...] stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2006 r. orzekającej rozbiórkę oczka wodnego na działce nr 1946 w Z. W tej sytuacji, skoro wniosek skarżącego o przywrócenie terminu zmierzał ostatecznie do uchylenia decyzji nakazującej rozbiórkę, postępowanie w przedmiocie przywrócenia terminu do wznowienia postępowania stało się bezprzedmiotowe, a tym samym brak jest potrzeby dalszego popierania skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Postępowanie przed Sądem inicjuje skarga złożona przez uprawniony podmiot. Cofnięcie skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego. Kwestię tę reguluje art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowiący, że skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. Sąd uznaje je za niedopuszczalne tylko wówczas jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Taka okoliczność nie zaistniała w niniejszej sprawie. Cofnięcie skargi jest zatem skuteczne, a w takiej sytuacji art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przewiduje umorzenie postępowania. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a. umorzył postępowanie. O zwrocie połowy uiszczonego wpisu od skargi Sąd orzekł w oparciu o art. 232 § 1 pkt 2 P.p.s.a.