II SA/Rz 747/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Mazur - Selwa po rozpoznaniu w dniu 10 września 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu A. W. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 26 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 747/18 w przedmiocie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i o ustanowienie adwokata w sprawie ze sprzeciwu na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia powalenia na budowę postanawia utrzymać zaskarżone postanowienie w mocy. Postanowieniem z dnia 26 lipca 2018 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie odmówił wnioskowi A.W. w zakresie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Podstawą odmowy wnioskowanej pomocy było, jak wynika z uzasadnienia postanowienia, nie wykazanie przez wnioskodawczynię sytuacji dochodowej i majątkowej. Jak podano wnioskodawczyni jako adres zamieszkania wskazała mieszczący się pod innym adresem niż zadeklarowany przez nią w oświadczeniu majątkowym dom, poza tym nie podała chociażby przybliżanej wysokości ponoszonych przez nią wydatków. W sprzeciwie podniosła, że nie stać ją na pokrycie kosztów postępowania sądowego i wynagrodzenie pełnomocnika ponieważ ma niską emeryturę, która "ledwo wystarcza na utrzymanie domu, wyżywienie i leki". Podniosła, że od II 2018 r. wykazała swoją trudną sytuację materialną. Zawnioskowała o zwolnienie jej przynajmniej z samych opłat sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."): rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których w art 258 § 2 pkt 6-8, sąd wdaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Na podstawie art 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania; w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania - art 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Sąd zgadza się ze stanowiskiem referendarza, że wnioskodawczyni nie wykazała spełnienia przesłanek do przyznania wnioskowanej pomocy. Zadeklarowana przez nią sytuacja przedstawia się następująco: prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, utrzymuje się z emerytury, której łączna wysokość wynosi 1075 zł, posiada dom o powierzchni 85 m2 wartości ok. 80.000- 100.000 zł, nieruchomość rolną o powierzchni 3,27 ha, budynek gospodarczy z 1955 r., stodołę, garaż, ciągnik, garaż na samochód i wiatę. Sąd zgadza się ze stanowiskiem referendarza, że przedstawiona sytuacja nie uprawnia do skorzystania z prawa pomocy. Odmiennego stanowiska nie może uzasadniać oświadczenie, że dochód nie wystarcza na pokrycie bieżących wydatków. Wnioskodawczyni nie przedstawiła choćby przybliżonej wysokości wydatków, nie wskazała również okoliczności, które świadczyłyby o ponoszeniu nadzwyczajnych kosztów, których zaspokojenie mogłoby zostać zagrożone wydatkami związanymi z toczącym się postępowaniem sądowoadministracyjnym. Również we wniesionym przez siebie sprzeciwie nie podała żadnych informacji, które mogłyby wpłynąć na zmianę dotychczasowego stanowiska. Nie wyjaśniła, podnoszonej przez referendarza kwestii stanu majątkowego tj. wskazania jako adresu zamieszkania innego lokalu aniżeli zadeklarowany przez nią w oświadczeniu majątkowym. Wszystkie te okoliczności stanowią wystarczającą podstawę do odmowy przyznania wnioskowanej pomocy. Niesłuszne są przy tym obawy wnioskodawczyni dotyczące wysokości wpisu od wniesionego przez nią sprzeciwu. Wysokość tego wpisu wynosi nie, jak wskazuje wnioskodawczyni 500 zł, lecz 100 zł. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art 260 § 1 w zw. z art 246 §1 pkt 1 i 2 P.p.s.a.