II SA/Rz 749/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski /spr./ Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa AWSA Karina Gniewek - Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 lutego 2022 r. sprawy ze skargi B. G. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia - skargę oddala - II SA/Rz 749/21 U z a s a d n i e n i e Przedmiotem skargi B.G. jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB) z [...] marca 2021 r. nr [...] dotyczące nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Jak wynika z uzasadnienia tego postanowienia i akt administracyjnych sprawy, decyzją z [...] marca 2015 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: PINB) nakazał B.G. rozbiórkę okapu dachu budynku mieszkalno - usługowego usytuowanego przy ul. [...] w [...] na działkach nr 3093/2 i 3094, nad ścianą szczytową od strony działki nr 3078. Decyzją z [...] sierpnia 2015 r. nr [...] WINB utrzymał w mocy w/w decyzję. Po rozpatrzeniu skargi B.G. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 13 lipca 2016 r. II SA/Rz 1545/15 uchylił w/w decyzje. Po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 12 grudnia 2018 r. II OSK 146/17 uchylił wyrok WSA i oddalił skargę. Z uwagi na niewykonanie przez B.G. obowiązku określonego w powyższej decyzji, PINB podjął czynności mające na celu wyegzekwowanie wykonania rozbiórki okapu dachu. Upomnieniem z [...] lipca 2020 r. nr [...] wezwał B.G. do wykonania rozbiórki okapu i pouczył zobowiązaną, że niewykonanie obowiązku spowoduje wszczęcie postępowania egzekucyjnego. [...] listopada 2020 r. PINB przeprowadził kontrolę podczas której ustalił, że obowiązek rozbiórki okapu dachu nie został wykonany, w następstwie czego [...] listopada 2020 r. wystawił tytuł wykonawczy nr [...] i postanowieniem z tego samego dnia nr [...] nałożył na B.G. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 3000 zł oraz wezwał inwestorkę do wykonania ciążącego na niej obowiązku w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia. Postanowieniem z [...] stycznia 2021 r. nr [...] WINB uchylił w/w postanowienie w całości i umorzył postępowanie organu I instancji z uwagi na nieprawidłowości wystawionego tytułu wykonawczego. W ponownie prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym PINB [...] stycznia 2021 r. wystawił tytuł wykonawczy nr [...] oraz wydał postanowienie nr [...] którym nałożył na B.G. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 3000 zł oraz wezwał inwestorkę do wykonania ciążącego na niej obowiązku w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła B.G. zarzucając naruszenie art. 6 § 1b w zw. z art. 7 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm., dalej: u.p.e.a.), ponieważ organ nałożył na stronę grzywnę w celu przymusowego wykonania obowiązku wynikającego z decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Zarzuciła również naruszenie art. 121 § 5 u.p.e.a. wskazując, że obliczenie wysokości grzywny na podstawie tego przepisu wskazuje na inną kwotę. W przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, kwota ta stanowi iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części objętego nakazem rozbiórki i 1/5 ceny m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Tym samym jej potencjalna wysokość jest niższa niż nałożona przez organ. Zdaniem skarżącej grzywna została nałożona na podstawie kolejnego tytułu wykonawczego, podczas gdy tytuł wystawiony [...] listopada 2020 r. funkcjonuje dalej w obrocie i nie został uchylony lub uzupełniony. Wg skarżącej, w obrocie prawnym funkcjonują zatem dwa tytuły wykonawcze wydane w oparciu o tę samą decyzję. Ponadto przeprowadzona [...] listopada 2020 r. kontrola została dokonana bez zawiadomienia strony i bez obecności osób trzecich. Organ nadzoru budowlanego błędnie zastosował w sprawie przepis § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, odnoszący się do odległości w zakresie działki budowlanej, za jaką błędnie uznał działkę nr 3078. Zdaniem skarżącej, działka nr 3078 w [...] zarówno w dacie wydania decyzji jak i obecnie nie jest działką budowlaną, lecz stanowi pastwiska klasy IV. Skarżąca wskazała ponadto, że złożyła do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji WINB z [...] sierpnia 2015 r. znak: [...]. Tym samym istnieją realne przesłanki do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwie wydanej decyzji. WINB działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.) - utrzymał w mocy postanowienie PINB z [...] stycznia 2021 r.. Za prawidłowe uznał działanie organu I instancji. Zobowiązana nie wykonała nałożonego na nią obowiązku, zatem PINB prawidłowo przystąpił do czynności mających na celu wyegzekwowanie wykonania rozbiórki okapu. Przypomniał o ciążącym na zobowiązanej obowiązku, po czym wystawił tytuł wykonawczy i nałożył na zobowiązaną grzywnę w celu przymuszenia i wezwał do wykonania określonego w tytule wykonawczym obowiązku w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia. W postanowieniu tym organ I instancji pouczył B.G., że w przypadku niewykonania obowiązku zostanie orzeczone wykonanie zastępcze. Zatem zaskarżone postanowienie nakładające na B.G. grzywnę w celu przymuszenia zostało wydane w oparciu o prawidłowo wystawiony tytuł wykonawczy. Zgodnie z art. 7 § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny powinien stosować środki egzekucyjne które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, ale środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. W przedmiotowej sprawie organ miał do wyboru dwa środki: grzywnę w celu przymuszenia albo wykonanie zastępcze przewidziane w art. 127 u.p.e.a. polegające na zleceniu innej osobie egzekwowanego obowiązku na koszt zobowiązanej. W myśl art. 121 § 2 u.p.e.a., każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10 000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50 000 zł. Organ nakładając grzywnę powinien mieć na uwadze zasadę racjonalnego działania i zasadę niezbędności (art. 7 § 2 u.p.e.a.). Z powyższych przepisów wynika, że aby grzywna odniosła pożądany skutek w postaci realnego przymuszenia zobowiązanego do wykonania obowiązku, powinna być nałożona przez organ egzekucyjny w odpowiedniej wysokości, nie może być to kwota symboliczna. PINB wybierając środek egzekucyjny uznał, że oczekiwany skutek odniesie nałożenie na zobowiązaną grzywny w celu przymuszenia w wysokości 3 000 zł pomimo tego, że nie prowadzi on bezpośrednio do wykonania obowiązku. Nie ma podstaw aby uznać, że środek przymuszający zastosowano niewłaściwie. Wysokość grzywny nałożonej na podstawie art. 121 § 2 u.p.e.a. jest uznaniowa. W rozpatrywanym przypadku PINB w postanowieniu z 28 stycznia 2021 r. nie zastosował maksymalnej kwoty środka przymusu, ale uznał, że grzywna w wysokości 3000 zł powinna odnieść zamierzony skutek. W ocenie organu odwoławczego PINB zastosował optymalny środek, który powinien przymusić zobowiązaną do wykonania ciążącego na niej obowiązku. Słusznie wskazał organ I instancji, że grzywna w celu przymuszenia jest środkiem egzekucyjnym mniej uciążliwym niż wykonanie zastępcze, chociażby z uwagi na art. 125 § 1 u.p.e.a., który stanowi, że w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Natomiast zgodnie z art. 126 tej ustawy, na wniosek zobowiązanego który wykonał obowiązek, uiszczone lub ściągnięte grzywny w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w całości lub części. O zwrocie grzywny postanawia organ egzekucyjny. Państwowe organy egzekucyjne mogą zwrócić grzywnę po uzyskaniu zgody organu wyższego stopnia. Kontrola organu odwoławczego podjęta w wyniku złożenia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia obejmuje wyłącznie prawidłowość zastosowanego środka egzekucyjnego oraz przestrzeganie procedury postępowania w jego zastosowaniu. Fakt, że zobowiązana wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji WINB z [...] sierpnia 2015 r. nie zwalnia jej z obowiązku wykonania rozbiórki przedmiotowego okapu. Zarzuty skarżącej dotyczące meritum sprawy już rozstrzygniętej (tj. zasadności rozbiórki okapu) nie mają związku z niniejszym postępowaniem egzekucyjnym i nie mogą zostać uwzględnione. Zarzut dotyczący wysokości grzywny w celu przymuszenia nie jest uzasadniony, bowiem przepis art. 121 § 5 ma zastosowanie do obiektów budowlanych lub jego części, natomiast okap dachu stanowi element budynku którego powierzchni zabudowy nie sposób obliczyć, co oznacza, że przepis ten nie ma tu zastosowania. Zatem grzywna nałożona przez organ I instancji została ustalona w oparciu o właściwy przepis art. 121 § 2. Nie są zasadne zarzuty skarżącej, że w obrocie prawnym funkcjonują jednocześnie dwa tytuły wykonawcze wystawione w oparciu o tę samą decyzję. Postanowieniem z [...] stycznia 2021 r. nr [...] WINB uchylił postanowienie PINB z [...] listopada 2020 r. nr [...] w całości i umorzył postępowanie organu I instancji w całości. Tym samym tytuł wykonawczy z [...] listopada 2020 r. nr [...] został wyeliminowany z obrotu prawnego. Niniejsze postępowanie egzekucyjne jest "nowym" postępowaniem, nie mającym związku z umorzonym wówczas postępowaniem egzekucyjnym. W skardze do WSA w Rzeszowie na opisane wyżej postanowienie WINB B.G. - zaskarżając je w całości - zarzuciła: a) naruszenie art. 6 § 1b w zw. z art. 7 § 2 u.p.e.a. poprzez nałożenie na stronę grzywny w sytuacji, w której decyzja podlegająca wykonaniu wydana została z rażącym naruszeniem przepisów prawa w związku z nałożeniem grzywny na podstawie kolejnego tytułu wykonawczego, podczas gdy tytuł z 13 listopada 2020 r. funkcjonuje dalej w obrocie i nie został w żaden sposób uchylony lub uzupełniony, b) naruszenie art. 121 § 5 u.p.e.a. poprzez określenie wysokości grzywny na 3000 zł, podczas gdy jej obliczenie na podstawie wskazanego przepisu wskazuje na inną kwotę Mając powyższe na względzie wniosła o uchylenie zaskarżanego postanowienia jak i poprzedzającego go postanowienia PINB, a także o zasądzenie na jej rzecz od organu kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm taryfowych. Tytułem wyjaśnienia podniosła, że wydając decyzję z [...] marca 2015 r. PINB opierając się na § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., Nr 75. poz. 690 ze zm.) z niewiadomych przyczyn uznał, że działka sąsiednia nr 3078 stanowi działkę budowlaną, od granicy której odległość od okapu nie może być mniejsza niż 1,5 m. Działka ta stanowi pastwiska klasy IV, nie jest więc działką budowlaną i nigdy nią nie była. Mając to na względzie strona podjęła działania zmierzające do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwie wydanej decyzji. Pismem z [...] sierpnia 2020 r. wniosła do GINB o stwierdzenie nieważności decyzji WINB z [...] sierpnia 2015 r. Tym samym istnieją realne przesłanki do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwie wydanej decyzji, której przymusowe wykonanie prowadzić będzie do zaistnienia niepowetowanej straty. Organ prowadzący postępowanie naruszył tym samym art. 6 § 1b w zw. z art. 7 § 2 u.p.e.a. Dodatkowo zakładając hipotetycznie, iż organ mógł wydać postanowienie o nałożeniu grzywny, nie sposób zgodzić się z jej wysokością. Powyższe wyliczenie jest stricte arbitralne, bez jakiegokolwiek odniesienia się do obowiązujących w tej mierze regulacji. Zgodnie z nimi wysokość grzywny stanowi, w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części objętego nakazem przymusowej rozbiórki i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych. Tym samym jej potencjalna wysokość jest zdecydowanie mniejsza niż nałożona przez organ, a naruszenie art. 121 § 5 u.p.e.a. jawi się jako oczywiste. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w kpa lub innych przepisach). Stosownie natomiast do treści art. 151 P.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Ze względu na przedmiot sprawy, na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 P.p.s.a., Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Skarga podlega oddaleniu, bowiem zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji odpowiadają prawu, w szczególności nie naruszają zarzuconych w skardze przepisów. Przedmiotem skargi jest postanowienie wydane na podstawie art. 119 § 1, art. 120 § 1, art. 121 § 2 i 4 oraz art. 122 § 1 i 2 u.p.e.a., nakładające na skarżącą grzywnę w celu przymuszenia w związku z niewykonaniem obowiązku rozbiórki okapu dachu budynku mieszkalno - usługowego nakazanego decyzją PINB z [...] marca 2015 r. Stosownie do art. 119 u.p.e.a., grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Z akt sprawy wynika, że skarżąca nie wykonała obowiązku nakazanego ostateczną i prawomocną decyzją PINB, co skutkowało wszczęciem postępowania egzekucyjnego tytułem wykonawczym z [...] stycznia 2021 r. nr [...], wystawionym przez ten organ. Wysokość grzywny w celu przymuszenia, w zależności od charakteru egzekwowanego obowiązku, reguluje art. 121 u.p.e.a. Zgodnie z art. 122 tej ustawy, grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego oraz postanowienie o nałożeniu grzywny, które powinno zawierać: 1) wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, 2) wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie, będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub w wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, będzie orzeczone wykonanie zastępcze. Zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego - art. 33 i 34 u.p.e.a. Ponadto, zobowiązanemu służy prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny - art. 122 § 3 u.p.e.a. Grzywna w celu przymuszenia stanowi ustawowy środek egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym (art. 1a pkt 12b u.p.e.a.). Mając na uwadze uzasadnienie skargi i argumentację w niej przedstawioną Sąd stwierdza, że uwzględnienie zarzutu skarżącej podważającego istnienie obowiązku nakazującego rozbiórkę okapu jako wynikającego z rzekomego wydania obejmującej ją decyzji z rażącym naruszeniem prawa nie jest możliwe w niniejszym postępowaniu. Nawet jeżeli, w ocenie skarżącej, decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa i skarżąca podejmuje środki prawne w ramach trybów nadzwyczajnych zmierzające do jej wzruszenia, to decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym, jest ostateczna i prawomocna. Postępowanie w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia nie służy weryfikacji legalności decyzji administracyjnej nakładającej na dłużnika obowiązek podlegający wykonaniu, ale służy weryfikacji prawidłowości postępowania w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Składając zażalenie na postanowienie we wskazanym wyżej przedmiocie strona powinna wykazać istnienie takich okoliczności, które pozwalałyby na stwierdzenie, że do nałożenia grzywny w celu przymuszenia doszło z naruszeniem prawa (por. wyrok NSA z 17 października 2018 r. II OSK 2523/16; wyrok NSA z 15 stycznia 2019 r. II OSK 368/17, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem prawidłowość nałożonej grzywny nie może być kwestionowana poprzez podnoszenie okoliczności związanych z legalnością decyzji stanowiącej podstawę wydania tytułu wykonawczego. Dlatego też zarzut sformułowany w skardze dotyczący wydania decyzji nakazującej rozbiórkę z rażącym naruszeniem prawa nie mógł odnieść w niniejszej sprawie zamierzonego skutku. Brak jest również podstaw do stwiedzenia naruszenia w związku z tym zarzutem art. 6 § 1b u.p.e.a., bo przepis ten nie obliguje organu do podejmowania żadnych działań, a stanowi o jedynie, że przed podjęciem czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych wierzyciel może podejmować działania informacyjne wobec zobowiązanego zmierzające do dobrowolnego wykonania przez niego obowiązku. Nie sposób dopatrzeć się w działaniu organów naruszenia art. 7 § 2 u.p.e.a. stanowiącego, iż organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Dążąc do wykonania przez zobowiązanych egzekwowanego obowiązku organ egzekucyjny miał w kontrolowanej sprawie do wyboru dwa środki egzekucyjne. Poza grzywną nałożoną w celu przymuszenia, mógł jeszcze zastosować przewidziane w art. 127 ustawy wykonanie zastępcze, które stosuje się, gdy egzekucja dotyczy obowiązku wykonania czynności, którą można zlecić innej osobie do wykonania za zobowiązanego i na jego koszt. W ocenie Sądu, ten drugi środek egzekucyjny jest bardziej uciążliwy. Pociąga bowiem za sobą bardziej dolegliwe dla zobowiązanych skutki natury finansowej. Grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanych, poprzez dolegliwość finansową, do określonego zachowania się. Ustawodawca wprowadził tylko górne granice grzywien w celu przymuszenia, pozostawiając organowi egzekucyjnemu swobodę ustalania ich wysokości w konkretnym przypadku. Nie jest to uznanie dowolne, ponieważ organ ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia nie może przekroczyć granic wyznaczonych przez zasady ogólne postępowania egzekucyjnego w administracji, w szczególności zasady racjonalnego działania (art. 7 § 2 u.p.e.a.) i zasady niezbędności (art. 7 § 3 u.p.e.a.). Wynika z nich obowiązek organu egzekucyjnego zastosowania wobec zobowiązanych takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości, jeżeli obowiązek zostanie spełniony. Wobec niewykonania obowiązku, w ocenie Sądu, zasadnie organ egzekucyjny będący jednocześnie wierzycielem zastosował zatem środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia nie naruszając przytoczonych wyżej przepisów. Postanowienie zawiera wszystkie wymagane elementy, w tym uzasadnienie rozstrzygnięcia, a wysokość orzeczonej przez organ grzywny została uzasadniona zasadą celowości i skuteczności podjętych działań. W myśl przepisu art. 121 § 2 u.p.e.a., każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10 000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50 000 zł. Z powyższych przepisów wynika, że aby grzywna odniosła pożądany skutek w postaci realnego przymuszenia zobowiązanego do wykonania obowiązku, powinna być nałożona przez organ egzekucyjny w odpowiedniej wysokości, nie może być to kwota symboliczna. W ocenie Sądu grzywna w wysokości 3 000 zł pomimo tego, że nie prowadzi ona bezpośrednio do wykonania obowiązku, spełnia swoją rolę ekonomicznego zagrożenia, które ma zmotywować do wykonania zobowiązania. Tym też, jak wynika z postanowień wydanych w sprawie, kierowały się organy orzekając o zastosowaniu tego środka egzekucyjnego. Zdaniem Sądu, orzeczona grzywna (w zakresie jej wysokości) jest zgodna z art. 121 u.p.e.a., a wydane w tym przedmiocie przez organy obu instancji postanowienia nie naruszają przepisów prawa materialnego i procesowego dotyczących podstawy prawnej jej nałożenia i zachowania gwarancji procesowych skarżącego. W kontekście powyższego Sąd nie podziela również zarzutu skargi dotyczącego nałożenia na skarżącą grzywny w celu przymuszenia na podstawie kolejnego (drugiego) tytułu wykonawczego w sytuacji, gdy zdaniem skarżącej w obrocie prawnym nadal pozostaje (pierwotny) tytuł wykonawczy z [...] listopada 2020 r. wystawiony w oparciu o tę samą decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia WINB trafnie wskazał, iż mocą jego postanowienia z [...] stycznia 2021 r. tytuł wykonawczy z [...] listopada 2020 r. został wyeliminowany z obrotu prawnego poprzez uchylenie w całości postanowienia PINB z tego samego dnia o nałożeniu na B.G. grzywny w celu przymuszenia w wysokości 3000 zł (jak wynika z uzasadnienia postanowienia WINB z [...] stycznia 2021 r., u przyczyn uchylenia postanowienia organu I instancji znalazły się właśnie nieprawidłowości wystawionego [...] listopada 2020 r. tytułu wykonawczego). W konsekwencji na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł o oddaleniu skargi jako niezasadnej.