II SA/Rz 751/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik Sędziowie NSA Maria Piórkowska /spr./ SO (del.) Anna Bembenek Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 16 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi K. U. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby -skargę oddala- Przedmiotem skargi K. U. jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] utrzymująca w mocy rozkaz personalny Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w sprawie zwolnienia ze służby w Policji. Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej w skrócie k.p.a.). Na podstawie akt administracyjnych Sąd ustalił, że K. U. został przyjęty do służby w Policji w dniu [...] maja 1991 r. i od dnia [...] styczna 2004 r. zajmuje stanowisko Dzielnicowego Zespołu do spraw Prewencji Posterunku Policji w D. Od 23 lutego 2009 r. do 19 lutego 2010 r. K. U. przebywał na ciągłym zwolnieniu lekarskim i nie podjął służby w związku z chorobą. Został więc skierowany na komisję lekarską w celu orzeczenia jego przydatności do dalszej służby w Policji. W okresie od 22 lutego do 24 lutego 2010 r. nie zgłosił się do służby - mimo takiego obowiązku. Następnie do Komendy Policji w J. wpłynęło kolejne zwolnienie lekarskie trwające od 25 lutego 2010 r. d 26 marca 2010 r. W dniu [...] marca 2010 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne z urzędu w sprawie zwolnienia K. U. ze służby w Policji z dniem 8 kwietnia 2010 r. na podstawie art. 41 ust 2 pkt 7 ustawy z dna 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.). Zawiadomienie odebrał osobiście K. U. w dniu 11 marca 2010 r. W dniach od 27 marca 2010 r. do 25 kwietnia 2010 r., przebywał on na kolejnym zwolnieniu lekarskim. W związku z tym organ wyznaczył nowy termin zakończenia sprawy. Rozkazem Personalnym z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] Komendant Powiatowy Policji zwolnił K. U. ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2010 r., decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności, na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu wskazał, że K.U w dniu [...] kwietnia 2010 r. przedłożył raport o treści " informuje, że z dniem 25 marca 2010 r. zaprzestałem pełnienia służby z powodu choroby". Organ wyjaśnił, że złożenie tego raportu miało na celu wykazanie, że okres 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby został przerwany i rozpoczyna się nowy taki sam 12 miesięczny okres. Nadmienił ,że przesłanie tego przepisu w założeniu ustawodawcy jest inne, gdyż brak jest jakichkolwiek informacji o jego stanie zdrowia, czy też powrocie do służby. Nie można przewidzieć terminu jego powrotu do służby. Organ wyjaśnił, że nadał rygoru natychmiastowej wykonalności gdyż w.w. funkcjonariusz zajmuje stanowisko dzielnicowego Zespołu ds. Prewencji Posterunku Policji w D., swoją absencją chorobową udowodnił, że nie może realizować żadnego z powierzonych mu zadań. Wskazał, że w 2007 r. przebywał on na zwolnieniach lekarskich łącznie 79 dni, w 2008 r. 125, w 2009 r. 310 dni oraz w 2010 r. 110 dni. Był informowany o potrzebie spotkania się z Komendantem Policji w celu wyjaśnienia dalszego postępowania i przypuszczalnego terminu powrotu do służby oraz innych aspektach służby. Prośby te były jednak zdecydowanie ignorowane przez Policjanta. Organ zwrócił uwagę na ważny interes społeczny w postaci właściwego funkcjonowania Posterunku Policji w D., wyrażający się potrzebą zapewnienia ciągłości służby oraz prawidłową realizacją nałożonych zadań służbowych. Nadmienił, że Posterunek Policji w D. obejmuje swoim działaniem dwie gminy i dysponuje tylko jednym etatem dzielnicowego. Nieobecność K. U. zmusza do powierzenia jego obowiązków innym policjantom, przez co dezorganizuje funkcjonowanie posterunku. Organ określił jakie są obowiązki dzielnicowego, wskazując, że K. U. tych czynności nie realizuje od dłuższego czasu z uwagi na ciągłe przebywanie na zwolnieniu. Reasumując wskazał że funkcjonariusz pełniący służbę na powyższym stanowisku winien wzbudzać zaufanie wśród lokalnego społeczeństwa i uczestniczyć w życiu publicznym, a nadto jako policjant winien wykonywać wszystkie czynności służbowe według najlepszej woli i wiedzy, z należytą uczciwością, rzetelnością i odpowiedzialnością. Odwołanie od tej rozkazu personalnego wniósł K. U. wnosząc o jego uchylenie. Nie zgodził się z wydanym rozkazem personalnym. Zarzucił organowi zastosowanie niewłaściwej podstawy prawnej. Podniósł, że nie jest prawdą, że przebywał na zwolnieniu lekarskim przez okres 12 miesięcy. Wskazał, że w dniu 25 lutego 2010 r. zaprzestał pełnienia służby z powodu choroby i do chwili obecnej przebywa na zwolnieniu lekarskim. Dodał, że otrzymał orzeczenie komisji lekarskiej stwierdzające niezdolność do służby z powodu III grupy w związku ze służbą w Policji. Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] maja 2010 r., opisaną na wstępie utrzymał w mocy decyzję I instancji. W uzasadnieniu Komendant ocenił, że organ I instancji prawidłowo wydał rozkaz personalny i właściwie ocenił, że zachodzi w tej sprawie przesłanka do zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji - jako podstawa zwolnienia K. U. ze służby w Policji. Stwierdził, że w przypadku tego funkcjonariusza nie upłynął 12 miesięczny okres przebywania na zwolnieniu lekarskim, jednakże upłynęło 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Podniosło, że w.w. policjant przebywał na ciągłym zwolnieniu lekarskim od dnia 23 lutego 2009 r. do 19 lutego 2010 r., zaś w okresie od dnia 22 lutego 2010 r. do dnia 24 lutego 2010 r. nie przedstawił zwolnienia lekarskiego i nie stawił się do służby, gdyż w tych dniach stawił się w Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w celu ustalenia stanu zdrowia i przydatności do dalszej służby w Policji. Następnie od dnia 25 lutego 2010 r. do dnia zwolnienia ze służby w Policji tj. 12 kwietnia 2010 r. przebywał na ciągłym zwolnieniu lekarskim. Organ uznał, że w tej sprawie doszło wprawdzie do przerwania ciągłości zwolnienia lekarskiego, jednakże nie nastąpiło przerwanie okresu nieświadczenia służby od czasu jej zaprzestania z powodu choroby, gdyż faktyczne podjęcie służby przez policjanta nie miało miejsca. W okresie bowiem który nie obejmuje zwolnienia lekarskiego nie został on dopuszczony do wykonywania obowiązków służbowych, nie zostały mu przydzielony żadne czynności, które wskazywałby na dopuszczenie do pełnia służby. Organ ocenił, że wyjazdy służbowe do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA, że nie stanowią wykonywania służby. Odnosząc się do zarzutów strony wyjaśnił, że pobranie delegacji służbowych, celem poddania się badaniom lekarskim, nie stanowi przerwania "zaprzestania służby z powodu choroby, gdyż funkcjonariusz nie mógł być zaplanowany do odbycia służby. Nadto podniósł, że na dzień wydania rozkazu personalnego organ nie posiadał informacji dotyczącej orzeczenia strony za całkowicie niezdolnego do służby w Policji. Konkludując organ wskazał, że w niniejszej sprawie spełniona został przesłanka zwolnienia ze służby w Policji - określona w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. Nadmienił, że w przepisie tym nie chodzi o nieprzerwany okres trwania zwolnienia lekarskiego, ale o nieprzerwany okres zaprzestania służby z powodu choroby, co w niniejszej sprawie miało miejsce. Na poparcie takiego stanowiska powołał się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 marca 2007 r., sygn. akt II SA/Ol 1008/06. Organ ocenił Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności za słuszne i zgodne z prawem, gdyż nieobecność policjanta w służbie przez okres ponad 12 miesięcy zdezorganizowała pracę Posterunku Policji w D. do tego stopnia, że Komendant Powiatowy Policji musiał dokonać przesunięć kadrowych i powierzyć jego obowiązki innemu funkcjonariuszowi Policji. Skargę na tę decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie K. U. wnosząc o jej uchylenie w całości - jako naruszającej prawo oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił decyzji objętej skargą wydanie jej z rażącym naruszeniem przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 § 1 oraz art. 61 § 4 i art. 67 § 1, art. 108 § 1 k.p.a. Nadto zarzucił w rażący sposób przepisy prawa materialnego przez niewłaściwe ich zastosowanie oraz błędną interpretację art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji może dojść do zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby tylko wtedy gdy upłynął 12 miesięczny okres od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. W jego ocenie zwolnić policjanta można, jeżeli choroba będąca przyczyną zaprzestania służby istnieje nieprzerwanie przez okres 12 miesięcy, a w.w. przepis stanowi ochronę trwałości stosunków służbowych policjanta w okresie choroby. Zarzucił organowi I instancji nienależyty sposób informowania o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Zarzucił nadto, że przed wydaniem decyzji nie umożliwiono mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Skarżący uznał za niesłuszne nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności. W końcowej części uzasadnienia wskazał, że organ I instancji nie wykazał wnikliwości, nie dążąc do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego, nie mając na względzie słusznego interesu strony. Zarzucił organowi, że nie zapoznając się z przebiegiem jego służby, działał na jego niekorzyść. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skarżącego wskazał, że nie znajdują one uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna. W rozpoznawanej sprawie bezspornym między stronami jest, że skarżący od dnia 23 lutego 2009 r. do 19 lutego 2010 r., a następnie w okresie od 25 lutego 2010 r. do 26 marca 2010 r. korzystał ze zwolnienia lekarskiego, zaś w dniach od 22 lutego 2010 r. do 24 lutego 2010 r. nie stawił się do służby na stanowisku dzielnicowego. Bezspornym również jest, że pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. poinformował przełożonego o zaprzestaniu pełnienia służby z powodu choroby. W tym stanie faktycznym , orzekający w sprawie organ był uprawniony na podstawie art. 41 ust. 2 pkt. 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r o Policji /Dz. U. z 2007r Nr 43, poz. 277 ze zm./ do zwolnienia skarżącego ze służby. Z przepisu tego bowiem wynika, że policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Nie ulega wątpliwości, że skarżący od dnia 23 lutego 2009 r. służby nie podjął, ostatecznie zawiadamiając pismem z dnia [...] kwietnia 2010r o zaprzestaniu pełnienia służby z dniem 25 marca 2010r z powodu choroby. Podjęciem służby nie jest odebranie skierowania do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA celem ustalenia przydatności do dalszej służby w Policji. W ocenie Sądu , takie ustalenia dawały podstawę orzekającemu organowi do podjęcia decyzji, w oparciu o przywołany wyżej przepis art. 41 ust. 2 pkt. 7 ustawy o Policji - o zwolnieniu skarżącego ze służby. Odnosząc się do zarzutu nadania przez orzekający w sprawie organ zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności wskazać należy podstawę prawną tej instytucji jakim jest przepis art. 108 § 1 k.p.a., a z którego wynika, że decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Tak sformułowany przepis oznacza, że stosując go organ działa w granicach uznania administracyjnego stanowiącego wyjątek od zasady niewykonalności decyzji ostatecznych. Konsekwencją takiej konstatacji jest więc że organ,stosujący przepis art. 108 § 1 k.p.a. winien poczynić w tym zakresie dokładne ustalenia pod kątem tej sprawy i należycie uzasadnić swoje stanowisko mając na uwadze również to, że przepis ten zawiera zwroty niedookreślone. W rozpoznawanej sprawie, orzekający w sprawie organ uzasadniając zastosowanie powołanego wyżej przepisu art. 108 § 1 k.p.a. przywołał, że skarżący, pełniąc obowiązki dzielnicowego w Posterunku Policji w D. zobowiązany był do systematycznego i stałego interesowania się osobami przebywającym w tym rejonie, utrzymywanie kontaktów z osobami które mają wpływ na funkcjonowanie środowiska lokalnego a także rozpoznanie tego terenu pod względem osobowym oraz udzielania pomocy innym organom. Absencja chorobowa skarżącego dezorganizowała pracę jednostki zważywszy również fakt, że zajmowany przez niego jedyny etat dzielnicowego nie gwarantował zapewnienia prawidłowej pracy Posterunku w D. obsługującego obszarowo dwie gminy, bez dezorganizacji pracy innych funkcjonariuszy. W ocenie Sądu uzasadnienie to jest wystarczające dla zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności wydanego rozkazu personalnego, a w związku z czym zarzut skarżącego w tym zakresie nie można uznać za zasadny. Sąd nie podzielił również zarzutu skarżącego w zakresie naruszenia przez orzekający organ przepisów prawa procesowego bowiem skarżący został skutecznie zawiadomiony o wszczęciu postępowania. W zawiadomieniu tym został również pouczony o przysługujących mu uprawnieniach w zakresie czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiały dowodowego, przeglądania akt sprawy i sporządzania notatek, żądania przeprowadzenia wskazanego przez siebie dowodu oraz brania udziału w przeprowadzeniu tego dowodu. Celem umożliwienia skarżącemu skorzystania z przysługujących mu uprawnień organ przedłużył termin postępowania skutecznie o tym funkcjonariusza powiadamiając. W świetle powyższego Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez orzekający w sprawie organ naruszenia wskazanych przez skarżącego przepisów art. 6, art. 7, art. 8 , art. 10 § 1, art. 61 § 4 , art. 67 § 1 oraz art. 108 § 1 k.p.a. Z przyczyn wyżej naprowadzonych, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa zarówno materialnego jak i procesowego Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ skargę oddalił.