II SA/Rz 751/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Józefczyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w D. działającego z upoważnienia Starosty Powiatu D. o dokonanie wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 751/16 w sprawie ze skargi A.S. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu jednorazowych środków na podjęcie działalności gospodarczej - postanawia - odmówić dokonania wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 751/16 Wyrokiem z 25 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 751/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą jej wydanie decyzję Starosty D. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu jednorazowych środków na podjęcie działalności gospodarczej. Wnioskiem z dnia 5 września 2017 r. Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w D. działając z upoważnienia Starosty Powiatu D. wystąpił o dokonanie wykładni ww. wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści i takie postanowienie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Cytowany przepis określa sposób dokonywania wykładni wyroków, której podlega zarówno sentencja wyroku, jak i jego uzasadnienie. Mimo, że art. 158 p.p.s.a. nie zawiera w tej kwestii wyraźnego postanowienia, należy przyjąć, że wykładnia orzeczenia może być dokonana zarówno z urzędu, jak i na wniosek strony oraz uczestnika postępowania sądowoadministracyjnego, chociaż w praktyce niewątpliwie dokonywanie wykładni orzeczenia z urzędu nie jest częste [T.Woś (red.) w (H. Knysiak – Surdyka, M. Romańska, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 158, WK 2016]. Zatem uprawnienia do wystąpienia z takim wnioskiem z nie przysługuje podmiotom nie będącym stronami ani uczestnikami postępowania sądowoaministracyjnego. W postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, co wynika z treści art. 32 p.p.s.a. Osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony (art. 33 § 1 p.p.s.a.) Z utrwalonego w tym zakresie orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że stroną w postępowaniu administracyjnym nie może być organ administracji publicznej, który na mocy przepisów prawa został w sprawie powołany do wydania decyzji administracyjnej, a powierzenie mu do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego czy nastąpiło to z mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego (postanowienie NSA z dnia 2 marca 2006 r., sygn. akt II GSK 387/05, Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach, uchwała NSA z dnia 9 października 2000 r., sygn. OPK 14/00, Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach). Przekładając powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że powierzenie Dyrektorowi Powiatowego Urzędu Pracy w D. działającego z upoważnienia Starosty Powiatu D. kompetencji do rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej w formie decyzji administracyjnej I instancji wyłącza korzystanie przez ten organ z przymiotu strony czy też uczestnika postępowania korzystającego z uprawnień strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Bez względu na przedmiot sprawy i jej rzeczywisty związek z interesem prawnym tego organu nie jest on stroną postępowania administracyjnego w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej, dotyczącej osoby trzeciej, w której wydaje decyzję administracyjną. Dopuszczenie możliwości działania ww. organu w charakterze strony czy tez uczestnika postępowania sądowego oznaczałoby, że organ ten "występuje" w podwójnej roli, w zależności od etapu załatwiania sprawy indywidualnej – w roli organu, który wydał akt administracyjny oraz strony postępowania. Stronami tak wszczętego postępowania sądowego byłyby dwa organy administracji publicznej orzekające w sprawie: organ I instancji) i autor decyzji odwoławczej (organ II instancji). Rola starosty jako organu administracji publicznej, który wydał decyzję w I instancji kończy się z chwilą wydania aktu administracyjnego skierowanego do podmiotu znajdującego się na zewnątrz administracji publicznej, a dyrektorowi powiatowego urzędu pracy działa jedynie w granicach i na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji, nie zaś jako podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy postępowanie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozstrzygając na podstawie art. 158 p.p.s.a. w związku z art. 160 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.