II SA/Rz 754/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 24 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi I. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia - skargę oddala - Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze /dalej: SKO / utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Rz. z dnia [...] czerwca 2008 r., [...] określającą środowiskowe uwarunkowania zgody na budowę budynku usługowo-handlowo-magazynowego na działkach nr 1848/2 i 1848/3 położonych w obr. 223 w Rz.-Z.. W uzasadnieniu decyzji SKO stwierdziło, że odwołanie I. K. nie mogło być uwzględnione, gdyż skarżona nim decyzja nie narusza prawa. Zdaniem organu odwoławczego uchylenie decyzji Prezydenta Miasta Rz. byłoby możliwe tylko wtedy gdy to rozstrzygnięcie naruszałoby prawo, zarzuty odwołania znajdowałyby oparcie w przepisach. Analiza wskazanych w odwołaniu uchybień nie pozwala kwalifikować ich jako naruszenie prawa, z tego też powodu SKO nie mogło załatwić odwołania zgodnie z żądaniem I. K. Organ odwoławczy podkreśli, że zarzut odwołania wskazujący na wadliwość raportu o oddziaływaniu projektowanej inwestycji na środowisko jest chybiony, gdyż zalegający w aktach sprawy dokument spełnia prawem nałożone wymagania. Kolegium podkreśliło, że obowiązujące przepisy nie nakładają na inwestora i osoby sporządzające raport obowiązku określenia zabezpieczeń inwestycji na wypadek awarii, czy usytuowania jej na działce inwestora ze względu na rolnicze wykorzystanie działki odwołującego. Z tych powodów SKO w R. uznało, że utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta R. spełnia warunki prawem oznaczone. Z rozstrzygnięciem SKO nie zgodził się I. K. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zarzucił decyzji naruszenie prawa. Wprawdzie skarżący nie formułuje wprost tej podstawy zaskarżenia, ale w uzasadnieniu skargi kwestionuje sposób i zgodność z prawem opracowania raportu oddziaływania inwestycji J. B. na środowisko. Skarżący wskazuje, że raport jest niekompletny, gdyż brakuje w nim określenia sposobu zabezpieczenia działki będącej jego własnością /nr 1849/ przez oddziaływaniem projektowanej inwestycji. Przyjęcie, że zakres tych oddziaływań nie przekroczy granic działki inwestora jest gołosłowne i nie poparte żadnymi ustaleniami. W tym dokumencie nie podjęto analizy co do zabezpieczeń na wypadek awarii urządzeń wykorzystywanych przez inwestora ani nie określono odległości i sposobu usytuowania obiektów, które niewątpliwie będą szkodzić obecnemu /rolniczemu/ i przyszłemu wykorzystaniu działki skarżącego. Z tych względów skarżący wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie spraw do ponownego rozpatrzenia przez właściwe organy. Odpowiadając na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, wskazując na argumentację jak w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną, ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że decyzja SKO oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta R. nie naruszają przepisów prawa, a to oznacza, że skarga nie mogła być uwzględniona. Główny zarzut skargi sprowadza się do zakwestionowania poprawności sporządzonego raportu oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko. W ocenie skarżącego ta wada prowadzi do wadliwości decyzji i z tego powodu Sąd powinien skargę uwzględnić. Jako konkretne naruszenie w zakresie zasad opracowania raportu skarżący wskazuje brak określenia sposobów zabezpieczenia działki inwestora przed szkodliwym oddziaływaniem przyszłej inwestycji. Zarzut ten jest chybiony. Treść raportu opisującego oddziaływanie inwestycji na środowisko wynika z przepisów prawa. Art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska /Dz.U. nr 25, z 2008 r., poz. 150 ze zm./ określa niezbędne elementy raportu, o ile organ właściwy w postanowieniu nakładającym obowiązek jego sporządzenia nie zmodyfikuje określonych w tym przepisie wymogów. W rozpoznawanej sprawie Wójt Gminy B. w postanowieniu nakładającym obowiązek sporządzenia raportu nie wprowadzał modyfikacji art. 51 prawa ochrony środowiska, zatem raport powinien spełniać wymogi z art. 52 tej ustawy. Pośród wymogów określonych w tym przepisie nie wskazano obowiązku określania sposobu zabezpieczania działek sąsiadujących z działką, na której ma być realizowana inwestycja mogąca pogorszyć stan środowiska. Raport ma odpowiadać na pytanie dotyczące wpływu projektowanej inwestycji na różne elementy środowiska /powietrze, wodę itp./, a nie na konkretną działkę. Z punktu widzenia tych wymagań raport należy ocenić pozytywnie, gdyż w swojej treści uwzględnia elementy ochrony środowiska wskazane w treści art. 52 ust. 1 prawa ochrony środowiska. Ich zamieszczenie w raporcie jest wyrazem formalnej poprawności tego dokumentu. Organy oraz Sąd zobowiązane są do jego oceny w tej właśnie płaszczyźnie, a nie polemiki z zawartymi w treści stwierdzeniami. W punktu widzenia tych wymogów raport odpowiada przepisom prawa. Sąd nie może również podzielić drugiego zarzutu skargi, wskazującego na brak w raporcie sposobu zabezpieczenia nieruchomości skarżącego na skutek zaistniałej awarii. Art. 52 ust. 1 pkt 4 prawa ochrony środowiska nakłada obowiązek określenia przewidywanego oddziaływania warunków przedsięwzięcia na środowisko, w tym awarii przemysłowej. Jednak w rozpoznawanej sprawie ten zakres opracowania raportu nie może odnosić się do awarii przemysłowej, bo inwestycja objęta postępowaniem nie jest instalacją przemysłową. Wreszcie Sąd nie może uznać za zasadny zarzut, który kwestionuje poprawność skarżonej decyzji brakiem wydania opinii w zakresie określenia odległości przyszłej inwestycji od działki skarżącego. Przepisy stanowiące podstawę sporządzenia raportu oddziaływania inwestycji na środowisko nie ustanawiają wymogu określania takich parametrów, zatem brak takich ustaleń w raporcie nie może być traktowany jako wada tego opracowania skutkująca wadliwością skarżonej decyzji. Określenie środowiskowych uwarunkowań w zakresie projektowanej inwestycji opiera się na wypełnieniu warunków wskazanych w przepisach prawa, a nie żądań stron tego postępowania. Z tego też względu nie może być skutecznym zarzutem skargi, stwierdzenie, że raport nie uwzględnia uwag i stanowiska skarżącego. Poza decyzją poddaną kontroli pozostają także kwestie związane z przyłączami oraz ewentualnie działania nazwane przez skarżącego "korupcyjnymi". Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.