II SA/Rz 757/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Sędziowie NSA Maria Piórkowska WSA Robert Sawuła Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 listopada 2012 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego -skargę oddala- II SA/Rz 757/12 U Z A S A D N I E N I E Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] postanowił przyznać Z. K. pomoc w formie zasiłku okresowego od dnia 1 maja 2012 r. do 31 sierpnia 2012 r. na okres czterech miesięcy w wysokości 238,5 zł. Organ przyjął w zakresie ustaleń faktycznych, że Z. K. prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku i ofert pracy. Dlatego mając na uwadze trudną sytuację materialno – bytową Dyrektor Ośrodka Pomocy Rodzinie przyznał wymienionej zasiłek okresowy, celem zaspokojenia jej niezbędnych potrzeb życiowych. Organ pierwszej instancji nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Natomiast decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], Dyrektor postanowił przyznać wymienionej świadczenie pieniężne w postaci zasiłku celowego w kwocie 150 zł. Z. K. zaskarżyła obie decyzje Dyrektora Ośrodka Pomocy Rodzinie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej SKO). Jej zdaniem decyzje te nie spełniają jej żądań oraz nie zaspokajają oczekiwań. Organ nie wyjaśnił powodów dla których nie zrealizowano w całości żądań wnioskodawczyni. Przy zerowych dochodach należało przyznać zasiłek okresowy w kwocie 418 zł. W przypadku zasiłku celowego kwota tego zasiłku powinna zostać przyznana w granicach 565 zł. Strona zakwestionowała także nadanie decyzjom rygoru natychmiastowej wykonalności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania Z. K. decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], postanowiło utrzymać w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie o przyznaniu zasiłku okresowego. Według Kolegium nie można mieć wątpliwości, że u skarżącej Z. K. występuje bezrobocie oraz, że wymieniona nie posiada żadnych stałych dochodów. Przyznana Jej kwota zasiłku 238,5 zł została wyliczona prawidłowo i mieści się w granicach kwot określonych przepisami art. 38 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. Kolegium zauważyło, że w aktach sprawy znajduje się dokument potwierdzający brak współpracy Z. K. z pracownikiem socjalnym. Ten fakt w ocenie organu jest wystarczającą przesłanką wydania decyzji o odmowie przyznania świadczeń. Według SKO, jest oczywistym, że podnoszone przez odwołującą się zarzuty dotyczące nieprawidłowości proceduralnych, nie mają istotnego wpływu na wynik postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA), Z. K. zarzuciła decyzji SKO z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], iż zawiera ona w sentencji adresu strony której dotyczy. Według strony uzasadnienie rozstrzygnięcia jest zbyt ogólnikowe i lakoniczne. Nie wyjaśniono wszystkich ważnych dla sprawy aspektów. Skarżąca przytoczyła stanowiska sądów administracyjnych dotyczące wymogów stawianych uzasadnieniom decyzji uznaniowych. Postępowanie przed Kolegium i zawarte w decyzji uzasadnienie zaprzeczają ustawowej roli tego organu. W szczególności wiele do życzenia pozostawia polityka edukacyjna SKO. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę zaskarżonych aktów lub czynności pod względem zgodności z prawem. Usunięcie z obrotu prawnego aktu objętego skargą może nastąpić tylko wówczas, gdy przy jego wydawaniu organy naruszyły prawo materialne lub procesowe w sposób określony w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270). Stan faktyczny nie budzi żadnych wątpliwości. Skarżąca jest osobą długotrwale bezrobotną bez prawa do zasiłku. Jest osobą, która prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. W dniu 30 kwietnia 2012 r. złożyła wniosek o przyznanie jej zasiłku okresowego. Kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej w tym czasie wynosiło 475 zł. Zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie. Zasady przyznawania zasiłku okresowego, dla osoby samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego określonego dla niej określa przepis art. 38 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 175, poz. 1362). Wysokość zasiłku okresowego ustala się dla osoby samotnie gospodarującej do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, a kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie. Kwota zasiłku nie może być niższa niż 50 % różnicy między dochodem tej osoby a kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej – art. 38 ust. 2 pkt 1, ust. 3 pkt 1 tej ustawy. Przyznany skarżącej zasiłek okresowy w kwocie 238,50 zł mieści się w granicach określonych przez przepisy cytowane wyżej. Zarzuty skargi dotyczą uzasadnienia rozstrzygnięć obu instytucji. Zdaniem skarżącej organ nie wykazał wystarczająco wyczerpująco dlaczego nie przyznano jej zasiłku okresowego w kwocie 418 zł, o której mówią przepisy cytowanej ustawy. Zdaniem Sądu rozstrzygającego w tej sprawie, uzasadnienia rozstrzygnięć organów obu instancji faktycznie nie spełniają wymogów, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a., a wady uzasadnienia rozstrzygnięcia mogą również stanowić podstawę uwzględnienia skargi. W przedmiotowej sprawie ze względu na fakt, że decyzją organu pierwszej instancji przyznano skarżącej zasiłek okresowy, a ona kwestionuje jedynie jego wysokość, uwzględnienie skargi byłoby niekorzystne dla niej. Sąd może, w takiej sytuacji uwzględnić skargę wyłącznie wówczas gdyby decyzja wykazywała wady uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Decyzje organów obu instancji nie zawierają naruszeń uzasadniających stwierdzenia ich nieważności. Pozostałe zarzuty skargi są nieuzasadnione. Z tych względów na zasadzie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) Sąd skargę oddalił.