II SA/Rz 760/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk SO (del.) Ewa Partyka /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 28 października 2010 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych - postanawia – I. umorzyć postępowanie sądowe; II. zasądzić od Wojewody [...] na rzecz skarżącego M. C. kwotę 167 zł /słownie: sto sześćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. M. C. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 201 Or. znak: [...] utrzymującą w mocy - po rozpoznaniu odwołania wyżej wymienionego - decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lutego 201 Or. znak: [...] Nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych w zakresie tejże odmowy (bo w tym zakresie jedynie wniesiono odwołanie). W podstawie prawnej skarżonej decyzji powołano art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej następnie k.p.a. Przyczynę powyższego rozstrzygnięcia stanowiło ustalenie, iż w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy nastąpiło rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego z winy strony bez wypowiedzenia. Tym samym zgodnie z art. 75 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, określanej dalej także ustawą zasiłek przysługuje wówczas bezrobotnemu po upływie 180 dni od daty rejestracji. Wojewoda podniósł, że M. C. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna w dniu 8 lutego 2010r., przedkładając jednocześnie świadectwo służby wystawione w dniu 15 stycznia 2010r. przez Izbę Celną [...], w którym stwierdzono, że wyżej wymieniony pełnił służbę stałą m. in. w Izbie Celnej od dnia 18.09.2006r. do dnia 11.01.2010r., zaś stosunek służbowy ustał w wyniku zwolnienia ze służby na podstawie art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej. Organ podkreślił, iż z przedłożonego przez odwołującego się świadectwa służby wynikało jednoznacznie, iż stosunek służbowy wyżej wymienionego ustał w związku z faktem prowadzenia wobec niego postępowania karnego, co stanowiło przyczynę zawieszenia tego funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych. Zdaniem Wojewody, uzasadnionym jest przyjęcie, że składający odwołanie ze względu na niewypełnianie przez niego obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku i wynikające z tego niewłaściwe wykorzystywanie etatu oraz z uwagi na brak przyczyniania się do realizacji zadań postawionych przez Służbę Celną spowodował rozwiązanie stosunku służbowego z dniem doręczenia decyzji o zwolnieniu ze służby, a zatem rozwiązanie stosunku służbowego bez wypowiedzenia. Przyczynę zawieszenia odwołującego się w pełnieniu obowiązków służbowych stanowiło wszczęcie postępowania karnego ściganego z oskarżenia publicznego. Podstawę tego ostatniego stanowiło zaś określone działanie lub zaniechanie podjęcia określonego działania przez funkcjonariusza. Należy zatem przyjąć, iż winę za rozwiązanie stosunku służbowego w trybie art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej ponosi w takiej sytuacji funkcjonariusz. W skardze do tut. Sądu M. C. wniósł o uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 201 Or. wraz z poprzedzającą ją decyzją Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lutego 201 Or. w części odmowy przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Z kolei w piśmie z dnia 26 października 201 Or. Wojewoda zwrócił się o umorzenie przedmiotowego postępowania sądowego w związku z podjęciem przez niego w tym samym dniu decyzji znak: [...], którą w oparciu o art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części P.p.s.a. uchylił swoją decyzję z dnia [...] maja 201 Or. oraz decyzję Starosty Powiatu z dnia [...] lutego 201 Or. w części dotyczącej odmowy przyznania M. C. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 8 lutego 201 Or. i przyznał wyżej wymienionemu prawo do takiego zasiłku od dnia 16 lutego 201 Or. na okres 12 miesięcy, o ile wcześniej nie zajdą okoliczności powodujące jego utratę, w wysokości 717 zł brutto miesięcznie w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku oraz 563 zł brutto miesięcznie w okresie kolejnych miesięcy posiadania prawa do zasiłku. Na rozprawie w dniu 28 października 201 Or. pełnomocnik skarżącego po zapoznaniu się ze wskazanym wyżej pismem organu z dnia 26 października 201 Or. oraz treścią decyzji tego organu z tego samego dnia cofnął skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarżący jest uprawniony do cofnięcia złożonej przez siebie skargi, co wynika z art. 60 P.p.s.a. Oświadczenie w tym zakresie ma dla sądu co do zasady wiążący charakter. Jeśli jednak cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa bądź też spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności sąd obowiązany jest cofnięcie takie uznać za niedopuszczalne. Konsekwencją procesową skutecznego cofnięcia skargi jest konieczność umorzenia postępowania nią zainicjowanego - na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Biorąc zatem pod uwagę wskazane regulacje prawne, jak też okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż postępowanie w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 201 Or. podlega umorzeniu. Pełnomocnik skarżącego - działając jego imieniem - cofnął bowiem przedmiotową skargę. Sąd nie stwierdził zaś równocześnie istnienia okoliczności wskazanych w powołanym art. 60 P.p.s.a., które wyłączałyby skuteczność oświadczenia w tym przedmiocie. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji w myśl art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania sądowego obejmujących kwotę 167 zł z tytułu kosztów dojazdu do Sądu oparto o art. 200 w zw. z art. 205 P.p.s.a. Nie objęto nim kwoty 17 zł uiszczonej przez skarżącego tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa udzielonego ojcu J. C. Zgodnie bowiem z pkt IV ppkt 3 załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006r. o opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 225, poz. 1635) opłata taka nie jest wymagana jeśli pełnomocnictwa udziela się m. in. - jak w niniejszej sprawie - wstępnemu. Tym samym nie można jej zaliczyć do niezbędnych kosztów postępowania w rozumieniu art. 205 P.p.s.a.