II SA/Rz 760/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk NSA Małgorzata Wolska Protokolant Anna Zięba-Drymajło po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 listopada 2014 r. sprawy ze skargi Z. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia postanowienia I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz skarżącej Z. G. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi Z. G. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] (dalej SKO, lub Kolegium) z dnia [...] lutego 2014 r. o nr [...], wydane w przedmiocie odmowy uchylenia postanowienia negatywnie opiniującego wstępny projekt podziału działki. Organy obu instancji kierowały się następującymi okolicznościami prawnymi i faktycznymi: w dniu 20 lutego 2013 r. Z. G. złożyła do SKO wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostatecznym postanowieniem SKO z [...] lutego 2013 r., nr [...], którym Kolegium utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza [...] z [...] listopada 2012 r., nr [...], negatywnie opiniujące wstępny projekt podziału działki nr ewid. 5211/10 na nowe działki o nr ewid. 5211/13, 5211/14, 5211/15 i 5211/16. Na skutek wezwania SKO – Z. G. pismem z 3 czerwca 2013 r. wyjaśniła, że dowody na podstawie których zostały ustalone istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. W szczególności podniosła, że działka przeznaczona do podziału jest zgodna z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego, a nadto decyzja została wydana w wyniku przestępstwa, gdyż opiniuje się inne działki, a to nr 5211/13 i 5211/196, a wnioskodawczyni tych działek nie wydzieliła, gdyż powstają one po wydzieleniu działki o nr 5211/14 i 5211/15. Postanowieniem z [...] czerwca 2013 r. SKO wznowiło postępowanie administracyjnym zakończone ostatecznym postanowieniem SKO z [...] lutego 2013 r. Następnie SKO postanowieniem z [...] listopada 2013 r., nr [...] odmówiło uchylenia własnego postanowienia z [...] lutego 2013 r. W uzasadnieniu Kolegium podzieliło pogląd zaprezentowany we własnym postanowieniu z [...] lutego 2013 r. oraz postanowieniu Burmistrza [...] z [...] listopada 2012 r., że dzielona nieruchomość tj. działka o nr ewid. 5211/10 położona jest w przeważającej części (około ¾ jej powierzchni) na terenie, na którym obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr [...]. Kolegium mając na uwadze te ustalenia planu poddało, że z przedmiotowej działki powinny być wydzielone nowe działki budowlane z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w ramach konturu 6 MN, odcinek drogi dojazdowej – KD 1, o szerokości w liniach rozgraniczających 10 m oraz grunt niezbędny na poszerzenie pasa drogowego ul. S. – KL1, tak aby droga posiadała szerokość w liniach rozgraniczających 10 m. W ocenie Kolegium przedłożony do zaopiniowania wstępny projekt podziału działki o nr ewid. 5211/10 nie jest zgodny z ww. ustaleniami miejscowego planu w zakresie nowo wydzielonej działki o nr ewid. 5211/13, gdyż nie zawiera wydzielenia gruntu pod odcinek drogi dojazdowej KD1, wskazanej w tym planie. Droga dojazdowa (KD1) stanowi główny element układu komunikacyjnego nowo powstałego osiedla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, położonego między ul. S., ul. B. i ul. S., wyznaczonego w oparciu o plan miejscowy oraz prowadzone postępowania w sprawie scalenia i podziału nieruchomości (zakończone uchwałą Rady Miejskiej [...] z [...] sierpnia 2010 r.). Z tych względów zasadne jest wycięcie ostatniego odcinka ww. drogi dojazdowej KD1 będącego kontynuacją już wyznaczonej w wyniku scalenia i podziału nieruchomości drogi (działka nr ewid. 6783), stanowiącego wlot do ul. S., zgodnie z ustaleniami planu, w ramach podziału przedmiotowej działki (nr 5211/10). Przebieg ww. drogi został m.in. uwzględniony w opracowanym na zlecenie Z. G. projekcie zagospodarowania działki nr 5211/4, zatwierdzonym decyzją Starosty [...] z [...] września 2011 r. udzielającą Z. G. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na przedmiotowej działce. Aktualnie na wskazanym terenie stoi już budynek mieszkalny i trwa dalsze zagospodarowanie tej nieruchomości. Reasumując, Kolegium stwierdziło, że nie dopatrzyło się uchybień, na które powołała się Z. G. we wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, jak i w piśmie stanowiącym odpowiedź na wezwanie. Od tego postanowienia Z. G. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy domagając się umożliwienia jej podziału własnej działki. Postanowieniem z [...] lutego 2014 r. SKO utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium w całości podzieliło stanowisko wyrażone we własnym postanowieniu z [...] listopada 2013 r., że przedłożony do zaopiniowania wstępny projekt podziału działki o nr ewid. 5211/10 nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu w zakresie nowo wydzielanej działki nr ewid. 5211/13, gdyż wstępny projekt nie zawiera wydzielenia gruntu pod odcinek drogi dojazdowej KD1, wskazanej w tym planie. Kolegium nie stwierdziło aby postanowienie Burmistrza z [...] listopada 2012 r. zostało wydane na podstawie fałszywych dowodów lub w wyniku przestępstwa jak wskazuje wnioskodawczyni. Zdaniem Kolegium organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i wydał orzeczenie zgodne z prawem. Ustosunkowując się do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Kolegium podniosło, że jest on niezasadny, gdyż w sprawie, sprzeczność między treścią przepisu, a rozstrzygnięciem nie wystąpiła. Bezpodstawny jest więc zarzut, wskazany we wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, że dowody, na podstawie których zostały ustalone istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. Nadto niezasadne jest żądanie wnioskodawczyni o wyznaczenie rozprawy administracyjnej. Z. G. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) skargę na postanowienie SKO z [...] lutego 2014 r., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła niewyjaśnienie całokształtu okoliczności sprawy przez brak wyjaśnienia kwestii prawidłowego położenia działek, które skarżąca chce wydzielić. Podniosła, że wskazane przez nią działki we wstępnym projekcie podziału są zgodne z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego. Natomiast Kolegium nie rozpatrzyło sprawy z jej wniosku o wydanie opinii projektu podziału działki. Skarżąca podniosła, że Kolegium wydając zaskarżone postanowienie uwzględnia jedynie argumenty wskazane przez Burmistrza, tym samym pomijając w całości jej twierdzenia. Jednakże dane w oparciu o które zostało wydane postanowienie SKO, były rozpatrywane jednostronnie. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że Kolegium nie rozpatrzyło zarzutów podniesionych przez nią w pismach składanych w toku prowadzenia sprawy. Skarżąca zwróciła uwagę, że Burmistrz utrudnia jej władanie jej działką od ponad 20 lat, nie wyrażając zgody na podział jej działki przez wydawanie negatywnych opinii do wstępnych projektów podziału. Burmistrz uzależnia podział od dodatkowego wydzielenia z jej działki nr 5211/13 na jej koszt pasa gruntu o szerokości 10 m na drogę dojazdową do osiedla, które już posiada 3 inne drogi dojazdowe, a więc nie chodzi tu o drogę konieczną. Nadto skarżąca zarzuciła, że SKO utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza z [...] listopada 2012 r. bez podania podstawy prawnej, nie rozpatrując rzetelnie zebranych dokumentów. Podniosła, że jej zamiarem było odsprzedanie nieruchomości na dodatkową drogę, ale nie wyraża zgody na bezpłatne jej przekazanie na ten cel. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga została przez WSA uwzględniona, gdyż zaskarżone postanowienie jak i postanowienie je poprzedzające naruszają prawo w stopniu obligującym do ich usunięcia z porządku prawnego. Na wstępie wypada wyjaśnić, stronom że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Należy dodać, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Zdaniem składu orzekającego WSA, SKO wydając zaskarżone postanowienie jak również poprzedzające je postanowienie, naruszyło przepis art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 5 K.p.a. nie wyjaśniając tego czy zaistniały wadliwości stanowiące zdaniem wnioskodawczyni podstawy wznowienia postępowania zakończonego ostatecznym postanowieniem SKO z dnia [...] listopada 2013 r. nr. Akt [...]. Należy przypomnieć, iż SKO zastosowało w sprawie art. 151 § 1 pkt. 1 K.p.a., odmawiając uchylenia swego ostatecznego postanowienie wydanego w sprawie opinii o zgodności proponowanego podziału nieruchomości z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższy przepis Kodeksu stosuje się do postanowień ostatecznych, od których przysługuje zażalenie, na podstawie art. 126 K.p.a. Nie ulega wątpliwości, że do postanowień wyrażających opinie o zgodności proponowanego podziału nieruchomości z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, należy stosować przepisy K.p.a. o wznowieniu postępowania, przy czym jak stanowi art. 126 K.p.a. następuje to w sposób odpowiedni. Zamiast decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 K.p.a., organ wydaje postanowienie. O tym, że od postanowienia wyrażającego opinie o podziale nieruchomości przysługuje stronie zażalenie, przesądza art. 93 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2014 r. poz. 518 ze zm.; zwana dalej u.g.n.). Z tych przyczyn, SKO miało podstawy aby w sposób merytoryczny rozpoznać wniosek o wznowienie postępowania złożony przez Z. G. Z treści art. 151 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. wynika określona kolejność działań organu rozpoznającego wniosek. Otóż w sytuacji gdy organ nie doszuka się przyczyn wznowienia, to zobligowany jest odmówić uchylenia decyzji (postanowienia). Jeżeli zaś takie przyczyny dostrzeże, to wówczas uchyla swe ostateczne rozstrzygnięcie i wydaje w miejsce skasowanego aktu, decyzję lub postanowienie rozstrzygające sprawę co do jej istoty na podstawie przepisu art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. Innymi słowy, organ kontrolując w trybie wznowieniowym swe ostateczne rozstrzygnięcie powinien w pierwszej kolejności zbadać czy jest ono dotknięte wadą wymienioną w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. Nie może jednocześnie poza granice tej regulacji wykraczać. Przede wszystkim niedozwolone jest kontrolowanie przez organ, oczywiście bez stwierdzenia zaistnienia przyczyn wznowienia postępowania, czy zaskarżona decyzja (postanowienie), obarczone jest innymi rodzajami wadliwości a więc czy zgodne jest ono z przepisami prawa materialnego. Dlatego nie można bez stwierdzenia zaistnienia wad decydujących o wznowieniu wypowiadać się o istocie sprawy. Dopiero gdy przyczyny wznowienia zostaną potwierdzone, organ przechodzi do ponownego rozstrzygania sprawy co do istoty. Zostanie naruszona istota wznowienia postępowania jako postępowania nadzwyczajnego, jeżeli organ zbada sprawę z wniosku o wznowienie postępowania tak jakby rozpoznał podanie rozpoznane aktem ostatecznym. Nie sposób przy tym kwestionować, iż wykazanie, że kontrolowany w trybie wznowienia akt nie narusza prawa materialnego, nie stanowi w świetle art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. o niestwierdzeniu przez organ podstaw do uchylenia decyzji (postanowienia) na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145b k.p.a. Rozpatrzenie sprawy co do istoty jest dopuszczalne, pod warunkiem wykazania przesłanek wznowienia postępowania a więc wadliwości opisanych w art. 145 § 1 pkt 1, art. 145a, art. 145b k.p.a. Z tych przyczyn w postanowieniu wydawanym na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. o odmowie uchylenia dotychczasowego rozstrzygnięcia nie może znaleźć się argumentacja świadcząca o tym, że organ ponownie rozstrzygnął sprawę co do jej istoty. Według WSA, organ odmawiając uchylenia aktu ostatecznego winien skupić się na wykazaniu stronom postępowania, że wskazane we wniosku o wznowienie przyczyny nie obarczają tego aktu. Próba przekonania stron o braku podstaw uchylenia decyzji (postanowienia) z racji niewystąpienia w niej wad innych niż określone w art. 145 § 1, art. 145a, art. 145b k.p.a., narusza te przepisy jak również narusza art. 151 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a., a także art. 107 § 3 Kodeksu. Należy przypomnieć, że Z. G. w treści swego wniosku z dnia 19 lutego 2013 r., uzupełnionego pismem z dnia 3 czerwca 2013 r. podniosła, że dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy opinii okoliczności okazały się fałszywe, gdyż działka którą zamierza podzielić jest ujęta w MPZP i jej podział jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Tym samym, strona oparła swój wniosek na podstawie wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. Powyższy przepis stanowi : W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Nie może budzić wątpliwości, iż warunkiem niezbędnym dla zaistnienia tej przesłanki jest uprzednie stwierdzenie fałszywości danego dowodu przez sąd lub inny uprawniony do tego organ. Odstępstwo od tego wymogu ustanawia art. 145 § 2 i 3 K.p.a. Ponadto według skarżącej postanowienie SKO zostało wydane także w wyniku przestępstwa ponieważ opiniuje się inne działki, tj. działki 5211/13 i 5211/16, które nie zostają wydzielone powstają one po wydzieleniu działki 5211/14 i 5211/15. W ten sposób skarżąca wskazała na kolejną przesłankę z art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a., która nakazuje wznowić postępowanie jeżeli decyzja (postanowienie) zostało wydane w wyniku przestępstwa. Podobnie jak w przypadku oparcia rozstrzygnięcia na sfałszowanych dowodach, popełnienie przestępstwa winno zostać udowodnione przez stronę poprzez przedłożenie wyroku sądu karnego. Ponadto, według skarżącej wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności w postaci art. 95 ust. 2 u.g.n. Z jego treści strona wnioskująca o wznowienie wywodzi, że działka 5211/13 jako zabudowana nie wymagała opinii o podziale. O tej okoliczności skarżąca dowiedział się w ostatnim tygodniu stycznia 2013 r. Należy więc przypomnieć, że w myśl art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wznawia się postępowanie zakończone ostateczną decyzją (postanowieniem), jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Ta przesłanka wznowieniowa zaistniałaby wówczas gdy okoliczność wskazana przez stronę jest dla sprawy istotna, a po drugie istniała w dniu wydania kwestionowanego aktu i organ wydający ten akt nie miał o nich wiedzy. Warto w tym miejscu wskazać, iż okoliczności faktyczne w rozumieniu tego przepisu, to zdarzenia niezależne od treści przepisów prawa oraz wykładni prawa (zob. M. Pułło, Nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody jako podstawa wznowienia postępowania administracyjnego, Państwo i Prawo 2004 r., nr 8, s. 52) SKO badając zarzuty strony skierowane względem swego ostatecznego postanowienia w treści zaskarżonego do WSA postanowienia z dnia [...] lutego 2014 r. o nr [...], wyjaśniło, że przedłożony do zaopiniowania wstępny projekt podziału działki nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedstawiono także argumenty mające przekonywać za słusznością tego stanowiska. Na te potrzeby w postanowieniu poprzedzającym zaskarżone do WSA postanowienie przytaczane są obszerne fragmenty uzasadnienia postanowienia Burmistrza Miasta z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], a więc postanowienia opiniującego proponowany przez stronę skarżącą podział nieruchomości. W sentencji tego postanowienia Organ nie wskazał jednak danych osobowych podmiotu, którego wniosek zainicjował postępowanie wznowieniowe. Nie sposób także pominąć, iż w treści zaskarżonego postanowienia, skład orzekający SKO podniósł wyraźnie, że warunkiem koniecznym do uznania naruszenia prawa za rażące jest oczywisty charakter tego naruszenia, zaś cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji (postanowienia) pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa. Powyższe argumenty doprowadziły SKO do wniosku o bezpodstawności zarzutów skarżącej podnoszących, że dowody na których ustalone zostały istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. W ten sam sposób uzasadniono niewstąpienie w sprawie pozostałych wskazanych przez Z. G. przyczyn wznowieniowych określonych przez ustawodawcę w art. 145 § 1 pkt 2 i 5 K.p.a. w postaci wydania postanowienia w wyniku przestępstwa oraz wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania postanowienia, nieznanych organowi, który wydał postanowienie. Sąd po dokładnej analizie uzasadnień wydanych w sprawie postanowień SKO stwierdza, że zawarte w nich wywody nie przekonują o niewystąpieniu podstaw wznowienia postępowania. Kolegium uzasadniając swe rozstrzygnięcia starało się bowiem wykazać, że postanowienie SKO utrzymujące w mocy postanowienie negatywnie opiniujące podział nieruchomości, zgodne jest z przepisami prawa materialnego - art. 93 ust. 2 u.g.n. Skoncentrowano się wyłącznie na tym, aby wykazać, że proponowany podział nieruchomości jest sprzeczny z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kolegium wyraźnie wskazuje, że wstępny projekt podziału nieruchomości nie zawiera wydzielenia gruntu pod odcinek drogi dojazdowej KD1, wskazanej w Planie, zaś niniejsza droga stanowi element układu komunikacyjnego nowo powstałego osiedla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. SKO wyjaśnia także, że aby podział był zgodny z ustaleniami MPZP, to wnioskodawca winien wskazać we wniosku, że nowo wydzielone działki będą przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz winien wyodrębnić dodatkową działkę pod odcinek drogi dojazdowej KD1. Dla Sądu nie ulega wątpliwości, że uzasadniając w ten sposób odmowę uchylenia ostatecznego postanowienia, SKO ponownie merytorycznie rozpoznało wniosek Z. G. o zaopiniowanie podziału jej nieruchomości, zapominając o wynikającej z charakteru prowadzonego postępowania konieczności rozważenia czy ostateczne postanowienie wydane zostało w okolicznościach wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 5 K.p.a. Ponadto w zaskarżonym postanowieniu, SKO w sposób nieuprawniony wyraża pogląd o niewystąpieniu przesłanki rażącego naruszenia prawa, a więc przesłanki którą bada się w innym postępowaniu nadzwyczajnym, tj. w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji (postanowienia) – art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ze względu na fakt, iż SKO nie zbadało zaistnienia przyczyn wznowienia, lecz wyraziło argumenty właściwe dla rozstrzygnięcia rozstrzygającego sprawę co do istoty (tj. wykazywano brak zgodności proponowanego podziału z prawem miejscowym), ponadto badano stopień rażącego naruszenia prawa w postępowaniu wznowieniowym, to niewątpliwie nastąpiło naruszenie art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 5 K.p.a. poprzez wyjście poza podstawy wznowienia postępowania. Kolegium wydało oba postanowienie o odmowie uchylenia postanowienia dotychczasowego nie badając czy wadliwości, o których pisała Z. G. rzeczywiście dotykają ostatecznego postanowienia SKO. Nie sposób zaprzeczyć, że Kolegium nie ustaliło czy fakt sfałszowania dowodów jak i fakt wydania postanowienia w wyniku przestępstwa miał miejsce. Nie wykazano również w treści zaskarżonego postanowienia, że okoliczności o których pisze Z. G. nie są okolicznościami nowymi, o których organ nie miał wiedzy w chwili wydawania postanowienia. Kolegium dopuściło się ewidentnego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w postaci art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 5, w związku z art. 151 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a., a także art. 107 § 3 tego Kodeksu. Mogło mieć to wpływ na wynik postępowania, gdyż odmówiono uchylenia ostatecznego postanowienia, nie wykazując w sposób przekonujący, że przyczyny wznowienia postępowania nie zaistniały. Stwierdzone przez Sąd naruszenie prawa podważa jednocześnie istotę postępowania nadzwyczajnego, gdyż argumentacja wyrażona w zaskarżonym postanowieniu dotyka wyłącznie istoty sprawy, a nie tego czy zarzucane przez stronę wadliwości dotykają postanowienia w sprawie opinii o podziale nieruchomości. SKO ponownie rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy Z. G. obowiązane będzie uwzględnić dostrzeżone w niniejszym wyroku uchybienia przepisów prawa, co powinno polegać na przeprowadzeniu ustaleń w zakresie istnienia podniesionych przez Z. G. we wniosku o wznowienie postępowania naruszeń prawa. Z przedstawionych wyżej przyczyn orzeczono w sentencji wyroku o uchyleniu zaskarżonego postanowienia SKO oraz postanowienia poprzedzającego postanowienie zaskarżone na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach postępowania przed WSA orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.