II SA/Rz 764/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 31 października 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza Miasta i Gminy [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie dodatku do zasiłku rodzinnego postanawia odrzucić skargę II SA/Rz 764/05 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] marca 2005 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] lutego 2005 r. Nr [...] i przyznało I. W.: 1) dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka – A. W., w kwocie 170 zł miesięcznie, na okres od dnia 1.09.2004 r. do 31.08.2005 r., 2) dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka – Ł. W., w kwocie 170 zł miesięcznie, na okres od dnia 1.09.2004 r. do 31.08.2005 r. Pismem zatytułowanym "odwołanie" decyzję tę zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Burmistrz Miasta i Gminy [...], wnosząc o jej uchylenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, a także prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Regulacja ta pozostaje w łączności z definicją strony zawartą w art. 28 k.p.a., który stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Z przepisu tego wynika, a potwierdza to utrwalone od wielu lat orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, że interes prawny musi być wywodzony z konkretnego przepisu prawa materialnego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby /patrz: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13.03.2001 r., I SA 2312/99, Zbiór orzecznictwa komputerowego LEX nr 78956, z dnia 1.08.2001 r., I SA 72/00, LEX nr 54200, z dnia 27.09.2001 r., I SA 2326/00, LEX nr 54528, z dnia 14.03.2002 r., IV SA 1132/00, LEX nr 81670, z dnia 14.03.2002 r., II SA 2503/01, LEX nr 81964/. Tak pojmowanego interesu prawnego Gminy [...] w przedmiotowym postępowaniu nie sposób wywieść ani z ustawy z dnia 18 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych /Dz. U. nr 228, poz. 2255 ze zm./, ani z żadnego innego przepisu prawa materialnego. W rozpatrywanej sprawie organ gminy – Burmistrz Miasta i Gminy [...] – wydawał decyzję w I instancji, na podstawie określonych kompetencji realizował zatem w imieniu gminy władztwo administracyjne. Przyznanie mu statusu strony godziłoby w takiej sytuacji w elementarne zasady i wartości obowiązujące w postępowaniu administracyjnym, jako organ administracji publicznej stałby się w ten sposób "sędzią we własnej sprawie". Sąd podziela zatem pogląd, sformułowany jeszcze pod rządami poprzednio obowiązujących przepisów, w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18.10.1990 r., SA/Wr 990/90, ONSA 1990/4/7, gdzie Sąd stwierdził, że "bez względu na przedmiot sprawy i jego rzeczywisty związek z interesem prawnym gminy, gmina nie jest stroną postępowania administracyjnego w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej dotyczącej osoby trzeciej, w której decyzję wydaje wójt gminy. W rezultacie ani gmina, ani żaden organ gminy nie są uprawnieni do zaskarżenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzji organu odwoławczego /kolegium odwoławczego lub wojewody/ uchylającej lub zmieniającej wydaną w pierwszej instancji decyzję wójta" /podobny pogląd NSA wyraził w postanowieniu z dnia 28.07.2001 r., I SA 398/00, LEX nr 54728/. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie Burmistrz Miasta i Gminy [...] wobec braku przymiotu strony, nie jest podmiotem uprawnionym do zaskarżenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Jego skarga podlega zatem odrzuceniu jako niedopuszczalna, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.