II SA/Rz 766/07

Dnia 31 stycznia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2008 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku B. B. o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] stycznia 2007 roku, nr [...] w przedmiocie ustalenia nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia z dnia [...] sierpnia 2007 roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławczego utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] czerwca 2007 roku, nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] stycznia 2007 roku, nr [...] w przedmiocie ustalenia w stosunku do B. B. nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych. Decyzja ta została doręczona B. B. w dniu 8 sierpnia 2007 roku – zwrotne potwierdzenie odbioru k. 9 akt adm. organu II instancji. W dniu 31 sierpnia 2007 roku do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęła skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarga na wskazaną na wstępie decyzję. Poza zarzutami mającymi świadczyć o nielegalności zaskarżonej decyzji, B. B. zamieściła w niej wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] stycznia 2007 roku, nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako P.p.s.a., wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Po przekazaniu skargi sądowi może on wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji w całości lub w części, po pierwsze - jeżeli skarżący o to zawnioskuje, a po drugie - jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W stosunku do aktów innych niż zaskarżony możliwość wstrzymania ich wykonania dopuszczalna jest jedynie wówczas, gdy zostały one wydane w postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Do wstrzymania aktu innego niż zaskarżony, poza wymogami, jakie stawia się w sytuacji typowej; konieczność złożenia wniosku oraz niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ustawodawca przewidział zatem wymóg dodatkowy, aby akt którego dotyczy wniosek został wydany w granicach tej samej sprawy. W niniejszej sprawie ma on charakter zasadniczy, albowiem przesądza o niezasadności wniosku. W sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej organ administracji publicznej wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w wadliwej decyzji, lecz orzeka jako organ kasacyjny. Decyzja wydana w tym postępowaniu rozstrzyga wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem. Organ nie jest zatem uprawniony rozstrzygać o kwestiach odnoszących się co do istoty sprawy – B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 727. Naprowadzone okoliczności uprawniają zatem do stwierdzenia, iż zaskarżenie do sądu administracyjnego ostatecznej decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności innej decyzji, nie stwarza możliwości do wstrzymania wykonania tej ostatniej. Możliwość taka występowała w postępowaniu, które dotyczyło istoty sprawy, a więc w postępowaniu, którego celem było rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach publicznoprawnych skarżącej. Jak wynika z akt sprawy decyzja Burmistrza Miasta z dnia [...] stycznia 2007 roku, nr [...] nie została zaskarżona w administracyjnym toku instancji i tym samym stała się ostateczna. W konsekwencji możliwość jej wstrzymania na etapie postępowania nadzwyczajnego, w przedmiocie stwierdzenia nieważności, jest wyłączona. Jak wyżej wskazano postępowanie to nie dotyczy procesu kształtowania sytuacji prawnej skarżącej, lecz wyłącznie weryfikuje, czy wydana w jego wyniku decyzja nie jest obarczona jedną z wad o jakich mowa w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071). Mając całość powyższego na uwadze Sąd w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.