II SA/Rz 766/11

z dnia 30 sierpnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2011 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.K. przeciwko P. Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w [...] w przedmiocie doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] przekazał do tut. Sądu, jako wskazanemu adresatowi, pismo T.K. z dnia [..] maja 2011 r., uzupełnione pismem z dnia [..] lipca 2011 r.. Domaga się w nich wyrażenia przez P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] zgody na doprowadzenie obiektu budowlanego w postaci szopy posadowionej na działce nr [...] w D. do stanu zgodnego z prawem przez rozebranie jednej ze ścian i przesunięcie jej w taki sposób, aby otrzymać dopuszczalny przez prawo metraż 35m2. Wyjaśniła, że jako rzeczywisty inwestor nie otrzymała nakazu rozbiórki tego obiektu. Zarządzeniem z dnia 9 sierpnia 2011 r. przewodniczący wydziału wezwał skarżącą o uzupełnienie braków skargi przez określenie organu, którego działalność lub bezczynność czyni przedmiotem skargi oraz przez wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu lub zaskarżonej czynności. W odpowiedzi skarżąca wyjaśniła, że do jej pism wkradł się błąd. Podanie kierowane do P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] należy uznać jako skargę dopiero po niekorzystnym załatwieniu jej prośby. Gdyby organ załatwił jej prośbę pozytywnie wówczas skarga byłaby zbędna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga podlega odrzuceniu. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 §1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 z 2002 r., poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Przepisy art. 3 §2 p.p.s.a. określają, że kontrola obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z mocy postanowienia punktu 8 powołanego przepisu sąd orzeka też w sprawie na bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4. Z powyższego wynika, że w sprawach indywidualnych (pkt 1-4 i pkt 8) uprawnienia sądu administracyjnego mają charakter następczy względem działań podejmowanych przez właściwe w sprawie organy administracji publicznej, ewentualnie dotyczą bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego. Przed skierowaniem skargi do sądu administracyjnego niezbędne jest zainicjowanie i przeprowadzenie postępowania przed właściwymi organami zakończonego aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 52 §1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przy czym wnosi się ją terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 §1 p.p.s.a.). Skarżąca w pierwszej kolejności powinna zatem doprowadzić do wydania aktu administracyjnego, który stanie się przedmiotem zaskarżenia. Natomiast zasadność skargi na bezczynność wynika z niepodejmowania przez właściwy organ wymaganych przez prawo czynności procesowych, a w przypadku przewlekłości postępowania – podejmowaniem ich w sposób opieszały, prowadzący do naruszenia terminów przewidzianych do załatwienia sprawy w danej instancji. Mając na względzie stanowisko skarżącej, że rozpatrywana skarga została wniesiona na wypadek niezałatwienia przez skarżony organ jej podania zgodnie z żądaniem, jednak w przypadku jego uwzględnienia będzie ona nieaktualna, stwierdzić należy, że skarga taka jest niedopuszczalna, jako złożona przedwcześnie i bez wyczerpania wyżej przedstawionego tryby. Nie istnieje bowiem przedmiot zaskarżenia. W tych okolicznościach podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 §1 pkt 6) p.p.s.a. Orzeczenie wydano na posiedzeniu niejawnym zgodnie z przepisem art. 58 §3 p.p.s.a.