II SA/Rz 767/06

Sygn. akt II SA/Rz 76706 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 marca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk NSA Ryszard Bryk Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 14 marca 2007 r. sprawy ze skargi S. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2006 r. nr[...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu -skargę oddala- Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...].06.2006r. /[...]/, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. nr 80, poz. 717, ze zm./ po rozpatrzeniu odwołania S. F. od decyzji Burmistrza z dnia [...].04.2006 r. [...] ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na robotach budowlanych celem przystosowania poddasza /strychu/ na pomieszczenia mieszkalne, na budynku socjalno-biurowym na nieruchomości składającej się z działek nr 607/10, 826/6, położonych w obrębie wsi P. gm. [...], postanowiło utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że na wniosek E. i R. D. z dnia 22.03.2006 r. o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla działek nr 607/10, 826/6 poł. w obrębie wsi P. dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na robotach budowlanych celem przystosowania poddasza /strychu/ na pomieszczenia mieszkalne na budynku socjalno-biurowym Burmistrz wszczął postępowanie administracyjne, zawiadamiając o jego wszczęciu strony ustalone na podstawie wpisów do ewidencji gruntów oraz prawie wypowiadania się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego. Opracowany przez osobę uprawnioną /mgr. inż. arch. R. O./ projekt decyzji obejmuje zasadniczą treść decyzji oraz analizę graficzną i tekstową warunków i zasad zagospodarowania terenu, został też uzgodniony przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad /postanowieniem z dnia [...].04.2006 r., [...]. W wydanej następnie decyzji Burmistrz podkreślił, że budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinien być wznoszony poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości określonych w przepisach odrębnych, przy czym dopuszcza się wznoszenie budynków w tym zasięgu pod warunkiem zastosowania środków technicznych zmniejszających uciążliwość poniżej poziomu ustalonego w tych przepisach bądź zwiększających odporność budynku na te zagrożenia i uciążliwości, jeżeli nie jest to sprzeczne z warunkami ustalonymi dla obszarów ograniczonego użytkowania, przy wykluczeniu wszelkich roszczeń z tytułu uciążliwości od zarządcy drogi – zgodnie ze wskazaniami postanowienia uzgadniającego. W złożonym odwołaniu S. F. stwierdza, że nie zgadza się z wydaną w dniu [...].04.2006 r. decyzją. Według jej twierdzeń niejasny jest przedmiot postępowania, bowiem już wcześniej wydawane były decyzje w podobnych sprawach – dla magazynu stolarki budowlanej, rozbudowę tego magazynu – a następnie wydawane były pozwolenia na budowę, zaś uprawnienia z tych decyzji zostały zrealizowane. Dotychczasowa działalność wnioskodawców była dla niej uciążliwa, gdyż przed rozpoczęciem budowy podwyższono teren, przez co zlikwidowano rów odwadniający w części pola, wstawiając w zamian rurę PCV, na której zbudowano magazyn. Zmieniono tym samym kierunek odprowadzania wody przez rów prywatny między polami, przez co w czasie przyboru wód gruntowych woda wylewa się na sąsiednie działki i je zanieczyszcza. Nadto kwestionowana decyzja nie precyzuje charakteru zmiany sposobu użytkowania i w związku z tym możliwe będzie podjęcie działalności produkcyjnej uciążliwej dla sąsiadów. Organ II instancji uznał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Motywując swoje stanowisko przywołał treść art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i stwierdził, że kwestie podnoszone w odwołaniu w zasadzie nie pozostają w związku z prowadzoną aktualnie sprawą. Wcześniej wydane decyzje nie wpływają znacząco na treść rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu, również sprawa stosunków wodnych na gruncie objętym wnioskiem i gruntach sąsiednich winna być badana w stosownym postępowaniu organu właściwego według Prawa wodnego. Odnośnie zarzutu braku wskazania w decyzji planowanego sposobu użytkowania wyjaśniono, że w decyzji organu I instancji ustalono przystosowanie poddasza na pomieszczenia mieszkalne i jedynie takie rozwiązanie może obejmować przyszły projekt budowlany. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie S. F. domaga się uchylenia opisanej decyzji z dnia [...].06.2006 r. /[...] /, jako rażąco dla niej krzywdzącej i niesprawiedliwej. Skarżąca podała, że działki na których E. i R. D. mają wybudowany i czynny zakład produkcyjno-usługowo-handlowy materiałów budowalnych, a poddasze przystosowane na pomieszczenia mieszkalne i użytkowe przeznaczone są wyłącznie pod budownictwo mieszkalne z produkcją rolną, a nie produkcją przemysłową i usługi rzemieślnicze. Budynek nie ma zachowanej odległości 35 m od krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...], a najgorsze jest to, że w wyniku tej inwestycji naruszono "w całej rozciągłości przepisy ustawy o ochronie środowiska". Obecnie woda opadowa z drogi krajowej nr [...] odprowadzana jest w pole poszczególnych właścicieli nieruchomości, w przypadku większych opadów i przy roztopach woda wylewa się na dalsze sąsiednie działki przylegające bezpośrednio do rowu. Stąd też zawsze występują podtopienia, gdyż w 2000 r. woda została skierowana do innego rowu, nigdy nie odpływa do W. /teren jest depresyjny/. Skutkiem tego zniszczeniu ulegają płody rolne. Przed 2000 r. nie było żadnego problemu z odprowadzaniem wody – spływała do rowu i rowem przydrożnym do W. Skarżąca stwierdziła, że domaga się "przywrócenia stanu poprzedniego sprzed 2000 r., gdyż woda w starym rowie miała dobry spadek i krótką odległość do W.". W 2000 r. skierowano wodę do innego niedrożnego rowu, który przebiega przez niski teren i w ogóle nie dostaje się do W. Należy zatem zlikwidować przyczynę opisanego stanu rzeczy. Skarżąca zarzuciła, iż nie została poinformowana, który organ właściwy jest do regulacji stosunków wodnych wg prawa wodnego, ani też nie udzielono wyczerpującej odpowiedzi na czym ma polegać zmiana sposobu użytkowania – może wystąpić produkcja przemysłowa albo usługi uciążliwe dla sąsiada. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie ma uzasadnionych podstaw. Przede wszystkim należy podnieść, że w myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej, zaś kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm./, a zgodnie z brzmieniem tego przepisu sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W związku z powyższym uchylenie zaskarżonej decyzji – a takie właśnie jest żądanie skargi – może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź też innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa w powyższym zakresie, tj. w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 wspomnianej wyżej ustawy i w konsekwencji, zgodnie z art. 151 tej ustawy, skarga podlegała oddaleniu. Według art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 86, poz. 717, ze zm./ zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wydania decyzji o warunkach zabudowy wymagają zatem zawsze roboty budowlane polegające na zmianie zagospodarowania terenu lub użytkowania obiektu albo jego części, przy czym zmiana sposobu użytkowania odnosi się do obiektu już istniejącego. Zaskarżoną decyzją została utrzymana w mocy decyzja Burmistrza z dnia [...].04.2006 r. /[...] /, którą wymieniony ostatnio organ ustalił – na wniosek E. i R. D.– warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na robotach budowlanych celem przystosowania poddasza /strychu/ na pomieszczenia mieszkalne, na budynku socjalno-biurowym na nieruchomości składającej się z działek nr 607/10, 826/6 położonych w obrębie wsi P., gm. [...]. Wymóg uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, w świetle regulacji zawartej w cyt. wyżej art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie budzi jakichkolwiek wątpliwości. Realizacja tego zamierzenia w istocie doprowadzi do zmiany sposobu użytkowania obiektu już istniejącego /jego części/, tj. budynku socjalno-biurowego znajdującego się na działkach nr 607/10, 826/6 we wsi P., gm. [...]. Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016, ze zm./ przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego rozumie się w szczególności /a więc nie tylko/ podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie lub jego części działalności zmieniającej warunki bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Mieści się w tym bez wątpienia przeróbka pomieszczenia z przeznaczeniem na cele mieszkalne, które uprzednio miał inne przeznaczenie /budowane w innym celu/. Lektura akt administracyjnych i uzasadnienia decyzji Burmistrza prowadzi do wniosku, że spełnione zostały materialnoprawne przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy na konkretne zamierzenie inwestycyjne, tj. wskazane przez inwestorów we wniosku z dnia 22.03.2006 r. W szczególności zwrócić należy uwagę, że na wnioskowanym terenie /działki nr 607/10, 826/6 we wsi P. /Gmina i Miasto nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie ma też obowiązku opracowania takiego planu, natomiast teren ten w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy /przyjętym uchwałą Rady Miejskiej nr [...] z dnia [...].12.2000 r./ objęty jest zapisem: obszary zabudowane, obszary zabudowane potencjalne/. Projekt decyzji został sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów /art. 60 ust. 4/, wydanie decyzji nastąpiło po uprzednim uzyskaniu przez Burmistrza wymaganych uzgodnień /art. 60 ust. 1/, spełnia ona warunki wymagane przepisem art. 61 cyt. ustawy, a konkretnie zamierzenie inwestycyjne nie jest zaliczone do mogących oddziaływać na środowisko. Nie ulega też wątpliwości, że w postępowaniu poprzedzającym ustalenie warunków zabudowy na przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne zapewniono udział wszystkim osobom mającym status strony, a także możliwość zapoznania się z nim i zgłoszenia ewentualnych wniosków i zastrzeżeń /k. 4 akt administracyjnych I instancji/. Wobec powyższego stwierdzić należy, że ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego było prawidłowe i nie ma podstaw do uznania, iż decyzja Burmistrza i utrzymująca ją następnie w mocy przez organ II instancji, decyzja będąca przedmiotem skargi, naruszyły prawo w zakresie, o jakim była mowa na wstępie niniejszych wywodów. Błędny jest zarzut skargi /podnoszony wcześniej w odwołaniu/, że nie wyjaśniono na czym ma polegać zmiana sposobu użytkowania i nieuzasadnione są też obawy, iż "może wystąpić produkcja przemysłowa albo usługi uciążliwe dla sąsiada". W decyzji Burmistrza w sposób wyraźny i nie budzący wątpliwości określono, że pomieszczenie poddasza /strychu/ budynku socjalno-biurowego przystosowane /zmienione/ zostanie na pomieszczenie mieszkalne i tylko w takim zakresie zmiana może zostać przez inwestorów dokonana. Na uwzględnienie – jako ewentualna podstawa wzruszenia zaskarżonej decyzji – nie zasługiwała obszerna argumentacja skarżącej odnosząca się do stosunków wodnych na terenie objętym wnioskiem inwestorów i działkach sąsiednich – jakoby wskutek ich wcześniejszej działalności inwestycyjnej nastąpiła zmiana tychże stosunków, skutkująca "podtopieniami". Rozpatrzenie i załatwienie tych problemów, a w szczególności uwzględnienie żądania skarżącej "o przywrócenie stanu poprzedniego sprzed 2000 r." może nastąpić w odrębnym postępowaniu, prowadzonym w myśl przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. /Dz. U. Nr 115, poz. 1229/. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę S. F. oddalił, jako nieuzasadnioną.