II SA/Rz 769/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu K. K. od decyzji Wojewody Podkarpackiego z dnia 30 kwietnia 2025 r. nr I-III.7721.13.1.2025 w przedmiocie odmowy przeniesienia pozwolenia na budowę - postanawia – I. umorzyć postępowanie sądowe, II. zwrócić Skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) zł tytułem uiszczonego w sprawie wpisu od sprzeciwu. K. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie sprzeciw od decyzji Wojewody Podkarpackiego. Rozstrzygnięciem tym Organ II instancji uchylił w całości decyzję Starosty [...] z dnia 28 stycznia 2025 r. nr AB.6740.1.342.2024 o odmowie przeniesienia pozwolenia na budowę i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Organowi I instancji, powołując w podstawie prawnej art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572). W dniu 10 czerwca 2025 r. wpłynęło do tut. Sądu pismo Skarżącej, w którym cofnęła w całości wniesiony środek zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zgodnie z kolei z art. 64b § 1 P.p.s.a., do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Stosownie do art. 60 P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W takie sytuacji, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd obowiązany jest do umorzenia postępowania. Skoro więc Skarżąca cofnęła złożony środek zaskarżenia, a zatem zrezygnowała z jego merytorycznego rozpoznania, to postępowanie sądowe nim zainicjowane należało umorzyć. Nie stwierdzono bowiem, by w sprawie zachodziły powołane wyżej okoliczności, które nakazywałyby uznanie czynności cofnięcia jako niedopuszczalnej. O powyższym orzeczono na podstawie art. 161 § 1 pkt 1, § 2 w zw. z art. 64b § 1 P.p.s.a. Natomiast podstawę zwrotu wpisu od sprzeciwu stanowił art. 232 § 1 pkt 1, § 2 P.p.s.a.