II SA/Rz 770/14

II SA/Rz 770/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 6 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2015 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 770/14 w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę kasacyjną II SA/Rz 770/14 U Z A S A D N I E N I E Wyrokiem z dnia 27 listopada 2014 r. sygn. II SA/Rz 770/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej: WSA w Rzeszowie) oddalił skargę J. S., na opisaną w sentencji decyzję SKO w [...]. Odpis powyższego wyroku doręczono skarżącemu w dniu 9 stycznia 2015 r. W dniu 16 stycznia 2015 r. J. S. skarżący skierował do Naczelnego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem WSA w Rzeszowie, sporządzoną osobiście przez siebie skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Zgodnie z art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej: "Ppsa"), skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, jeżeli nie pochodzi od osób wymienionych w art. 175 § 2 i § 3. Skarga kasacyjna jest zatem kwalifikowanym pismem procesowym, którego sporządzenie przez osobę nieuprawnioną stanowi nieusuwalny, niepodlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 w zw. z art. 176 i art. 193 Ppsa brak formalny, uniemożliwiający nadanie sprawie prawidłowego biegu. Stosownie do art. 178 Ppsa, wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjna wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 178 w związku z art. 175 § 1 – 3 Ppsa należało orzec jak w sentencji postanowienia.