II SA/Rz 771/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie NSA Małgorzata Wolska AWSA Joanna Zdrzałka Protokolant: sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. S. na postanowienie Wojewody z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia -postanawia- 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zwrócić skarżącej K. S. kwotę 50 zł /słownie: pięćdziesiąt złotych/ tytułem połowy wpisu od cofniętej skargi. do postanowienia z dnia 15 lutego 2006 r. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2005 r., Nr [...] Wojewoda na podstawie przepisów art. 134 i 142 KPA po rozpatrzeniu zażalenia K. S. na postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].06.2005 r., Nr [....] w przedmiocie wyrażenia dla D. C. – Pośrednictwo [...] zgody na odstępstwo od przepisów techniczno -budowlanych odnośnie zachowania wymogów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 z późn. zm.) w zakresie odstępstwa od § 12 ust. 1 pkt 2 umożliwiającego usytuowanie ściany bez otworów okiennych i drzwiowych (oddzielenia pożarowego) w projektowanej przebudowie i rozbudowie budynku gospodarczego z przeznaczeniem na budynek usługowo-handlowy, na działce nr 1927 położonej w K. przy ul. P., w granicy działki sąsiedniej nr 1928 (wł. A. R.) stwierdził niedopuszczalność wniesienia zażalenia. W uzasadnieniu aktu podano, że opisanym wyżej postanowieniem Prezydent Miasta [...] na podstawie art. 123 KPA i art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane wyraził D. C. zgodę na wskazane wyżej odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Z rozstrzygnięciem nie zgodziła się K. S. wnosząc zażalenie, w którym domagała się uchylenia postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzuciła, że postanowienie narusza przepisy prawa materialnego poprzez niewłaściwą wykładnię i zastosowanie art. 9 ust. 1 i 2 prawa budowlanego i § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych oraz przepisy prawa administracyjnego - art. 126 w zw. z art. 107 § 3 KPA. Organ II instancji stwierdził, że zgodnie z przepisem art. 141 § 1 KPA na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Przepis art. 9 ust. 2 Prawa budowlanego stanowi, że właściwy organ (w tym przypadku Prezydent Miasta [...]), po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno - budowlane, w drodze postanowienia, udziela lub odmawia zgody na odstępstwo. Ani cytowany Wyżej przepis kodeksu, ani przepis specjalny prawa budowlanego nie wskazuje na to, by na wydane w takim postępowaniu postanowienie służyło zażalenie. Postanowienie na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć w odwołaniu od decyzji (art. 142 KPA). Powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zaskarżyła K. S. i zarzucając mu błędną interpretacje i niewłaściwe zastosowanie art. 141 § 1 KPA domagała się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi podała, że organ I instancji w swoim postanowieniu zawarł pouczenie, iż stronom służy prawo wniesienia na nie zażalenia do Wojewody. Z uprawnienia tego skarżąca skorzystała. Tymczasem Wojewoda stwierdził niedopuszczalność wniesienia zażalenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn, które legły u podstaw wydania zaskarżonego postanowienia. Pismem z dnia 1.02.2006 r. K. S. cofnęła skargę i wniosła o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do przepisu art. 60 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W związku z cofnięciem skargi przez K. S., Sąd stwierdził, że czynność tą nie zmierza do obejścia prawa ani nie powoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności, dlatego cofnięciem tym Sąd jest związany. W takiej sytuacji należało na podstawie przepisu art. 161 § 1 pkt 1 ppsa umorzyć postępowanie sądowe. W oparciu o przepis art. 232 § 1 pkt 2 ppsa Sąd zwrócił skarżącej połowę wpisu od skargi.