II SA/Rz 773/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 6 września 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na przewlekłe prowadzenie przez Marszałka Województwa [...] postepowania dotyczącego przyznania prawa do świadczenia wychowawczego - postanawia – odrzucić skargę. We wniosku z dnia 20 kwietnia 2016 r., skierowanym do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], K. S. zwróciła się o przyznanie prawa do świadczenia wychowawczego na dzieci P. F. i J. S. W dniu [...] grudnia 2016 r. Marszałek Województwa [...] wydał decyzję nr [...], którą odmówił wymienionej przyznania przedmiotowego prawa na dziecko P. F., przyznając jednocześnie takie prawo w odniesieniu do drugiego wymienionego wyżej dziecka przez określony w tym rozstrzygnięciu czas. Decyzja powyższa została uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania na mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...]. Na skutek powyższego, Marszałek Województwa [...] wydał nową decyzję tj. w dniu [...] czerwca 2017 r. nr [...], którą przyznał wnioskodawczyni prawo do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko tzn. P. F. w okresie od 1 listopada 2016 r. do 30 września 2017 r., odmawiając tego prawa za okres od 1 kwietnia do 31 października 2016 r. oraz przyznał takie prawo na dziecko J. S. Przed wydaniem tej ostatniej decyzji tzn. w dniu 7 czerwca 2017 r. K. S. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie ze skargą na "Regionalny Ośrodek Polityki Społecznej" zarzucając wadliwą interpretację mających zastosowanie w sprawie przepisów skutkującą niekorzystnym dla niej rozstrzygnięciem. Ze względu na brak precyzyjnego określenia przedmiotu skargi, wezwano składającą ją do dokonania uzupełnienia w tym zakresie, w szczególności podanie, czy takim przedmiotem jest przewlekłe prowadzenie przez Marszałka Województwa [...] postępowania w wymienionej wyżej sprawie. Na taki właśnie przedmiot wskazywała treść skargi, w której K. S. zarzuciła "uporczywe przeciąganie wydania decyzji", "przeciąganie w czasie całej sprawy". W wezwaniu zapytano, czy jeśli skarżąca rzeczywiście kwestionuje przewlekłość Marszałka Województwa [...] w powyższym zakresie, to przed złożeniem skargi występowała do Samorządowego Kolegium Odwoławczego ze środkiem zaskarżenia w postaci zażalenia na niezałatwienie sprawy. Wezwanie to wskazywało stronie termin siedmiu dni na udzielenie odpowiedzi i rygor w postaci odrzucenia skargi. Odpowiadając na powyższe K. S. podniosła merytoryczne argumenty odnoszące się do stanowiska Marszałka zawartego w jego decyzji z dnia [...] grudnia 2016 r. W uzasadnieniu skarżąca zaznaczyła, że skargę również złożyła na przewlekłe prowadzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwana dalej "P.p.s.a." przewiduje szereg wymogów warunkujących nadanie biegu złożonej w danej sprawie skardze i jej merytoryczne rozpoznanie. Jeden z takich warunków zawarty jest w art. 52 § 1 wskazanej ustawy. Przepis ten stanowi mianowicie, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Definicję wyczerpania środków zaskarżenia zawiera art. 52 § 2 P.p.s.a. stanowiąc, że jest to sytuacja, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W świetle natomiast art. 53 § 2b P.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W warunkach niniejszej sprawy należy jeszcze uwzględnić fakt, iż skarga została w niej złożona dnia 7 czerwca 2017 r., a zatem kiedy obowiązywała już wymieniona ustawa procesowa tzn. P.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), która to nowela weszła w życie 1 czerwca 2017 r. Wymieniony akt w art. 16 stanowi, że do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 (tj. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, określanej następnie jako "K.p.a."), w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n ustawy zmienianej w art. 1. Z uwagi więc na brzmienie tego ostatniego unormowania i okoliczności niniejszej sprawy tj. fakt, iż po wydaniu przez SKO w [....] w dniu [...] lutego 2017r. decyzji uchylającej rozstrzygnięcie Marszałka Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., organ I instancji ponownie prowadził postępowanie w sprawie, przyjęto, że do skutecznego zaskarżenia przewlekłego – jak twierdzi strona - prowadzenia tego postępowania konieczne było wyczerpanie środka zaskarżenia obowiązującego w postępowaniu administracyjnym, a to w postaci zażalenia do organu wyższego stopnia na przewlekłe prowadzenie postępowania, przewidzianego w art. 37 K.p.a. w brzmieniu przed nowelizacją dokonaną wymienioną wyżej ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. W odpowiedzi na skierowane do skarżącej wezwanie wymieniona nie odniosła się w ogóle do kwestii uprzedniego tj. poprzedzającego złożenie skargi wystąpienia z jakimkolwiek środkiem zaskarżenia do SKO. Również w aktach administracyjnych przekazanych do Sądu brak jest śladu wyczerpania przez skarżącą trybu z art. 37 K.p.a. Z tych względów złożona przez K. S. skarga musiała podlegać odrzuceniu wobec braku wyczerpania przez wymienioną środka zaskarżenia przysługującego jej jeszcze w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z treścią art. 52 § 1 P.p.s.a. Podstawę niniejszego orzeczenia stanowił art. 58 § 1 pkt 6, § 3 w zw. z art. 52 § 1, § 2 P.p.s.a. i w zw. z art. 37 § 1 K.p.a.