II SA/Rz 775/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku ZK o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi ZK na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [.] czerwca 2015 r. nr [.] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu - p o s t a n a w i a - odrzucić wniosek. W dniu 16 maja 2016 r. (data stempla pocztowego) ZK wystąpił za pośrednictwem z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [.] z dnia [.] czerwca 2015 r. nr [.] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Z uzasadnienia wniosku wynika, że poprzednia jego skarga na ww. decyzję została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 lutego 2016 r. sygn. II SA/Rz 1207/15 z uwagi na jej przedwczesne wniesienie. Wniosek o przywrócenie terminu zgłoszony w tamtej sprawie nie został uwzględniony. Nie ponosi on jednak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, ponieważ w stosunku do decyzji Kolegium z dnia [.] czerwca 2015 r. zgłosił wniosek o jej uzupełnienie, a postanowienie w kwestii tego żądania nie zostało mu przez ten organ doręczone przed upływem terminu do wniesienia skargi liczonego od dnia doręczenia decyzji z dnia [.] czerwca 2015 r. (objętej wnioskiem o uzupełnienie). Postanowienie z dnia [.] sierpnia 2015 r. (dotyczące rozpoznania wniosku o uzupełnienie decyzji z dnia [.] czerwca 2015 r.) doręczono mu dopiero [.] września 2015 r. Nie zawierało ono jednak pouczenia o nowym terminie do wniesienia skargi na decyzję z dnia [.] czerwca 2015 r. Jedyne pouczenie o tym prawie zwarte było w decyzji, do którego się zastosował. Nie może zatem ponosić odpowiedzialności za uchybienia organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając wniosek skarżącego należy na wstępie poczynić kilka uwag o charakterze sprawozdawczym, aby uporządkować fakty dotyczące sprawy ustalenia warunków zabudowy określonych ostateczną decyzją SKO w [.] z dnia [.] czerwca 2015 r. nr [.]. Z akt administracyjnych dołączonych do akt sądowych o sygn. II SA/Rz 1207/15 i tychże akt sądowych wynika, że decyzję SKO w [.] z dnia [.] czerwca 2015 r. doręczono skarżącemu w dniu 10 lipca 2015 r. W dniu 24 lipca 2015 r. skarżący zwrócił się do organu odwoławczego z wnioskiem o "uzupełnienie i sprostowanie oczywistych błędów" w tej decyzji. Podanie to rozpoznano w dniu [.] sierpnia 2015 r., a doręczono wnioskodawcy 2 września 2015 r. Skarga na decyzję z dnia [.] czerwca 2015 r. wniesiona została w dniu 10 sierpnia 2015 r. Postanowieniem z dnia [.] lutego 2016 r. sygn. II SA/Rz 1207/15, doręczonym skarżącemu w dniu 29 lutego 2016 r., tut. Sąd odrzucił skargę ZK na ww. decyzję z dnia [.] czerwca 2015 r., jako przedwczesną. W uzasadnieniu orzeczenia, dokonując wykładni art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) dalej zwanej: "Ppsa", i art. 111 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.; dalej zwanej: "Kpa"), zawarto wyjaśnienie obliczania terminu obowiązującego przy wnoszeniu skargi w przypadku, gdy strona postępowania administracyjnego w terminie 14 dni od doręczenia jej decyzji wniosła o jej uzupełnienie w trybie art. 111 Kpa. Wskazano, że w okolicznościach sprawy termin ten rozpoczął bieg w dniu 2 września 2015 r., tj. w dniu doręczenia postanowienia z dnia [.] sierpnia 2015 r., a upłynął z dniem 2 października 2015 r. W piśmie z dnia 29 lutego 2016 r., uzupełnionym 17 marca 2016 r., skarżący wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi odrzuconej postanowieniem z dnia [.] lutego 2016 r., wnosząc równocześnie "o uznanie skargi z 7 VIII 015 do WSA jako złożonej z wnioskiem". Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2016 r. sygn. II SA/Rz 1207/15 Sąd odrzucił ten wniosek jako niedopuszczalny pouczając jednocześnie skarżącego, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi może dotyczyć czynności podjętej z uchybieniem terminu, a nie zdziałanej przedwcześnie, oraz że wnosi się go do Sądu za pośrednictwem organu wraz ze skargą, jak tego wymaga art. 87 § 3 Ppsa. Odpis tego postanowienia doręczono skarżącemu w dniu 13 maja 2016 r. Zażalenie na to orzeczenie zostało zaś oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 listopada 2016 r. sygn. II OZ 1323/16. Opisanym na wstępie wnioskiem z dnia 16 maja 2016 r. (data stempla pocztowego) ZK wystąpił za pośrednictwem organu o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Kolegium z dnia [.] czerwca 2015 r. Stosownie do art. 85 Ppsa, czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. W myśl jednak przepisu art. 86 § 1 Ppsa, jeżeli uchybienie terminu nie było zawinione Sąd na wniosek strony postanowi o jego przywróceniu. Obowiązkiem podmiotu ubiegającego się o przywrócenie terminu jest jednak uprawdopodobnienie braku winy w jego uchybieniu (art. 86 § 1 Ppsa). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu (art. 87 § 3 Ppsa), w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 Ppsa). Analiza akt niniejszej sprawy oraz sprawy o sygn. II SA/Rz 1207/15 niewątpliwie dowodzi, że termin do wniesienia skargi nadanej w dniu 16 maja 2016 r. został przez skarżącego uchybiony, ponieważ postanowienie Kolegium z dnia [.] sierpnia 2015 r. doręczono mu 2 września 2015 r., a termin do wniesienia skargi na decyzję z dnia [.] czerwca 2015 r. upłynął 2 października 2015 r. Skargę z rozpoznawanym obecnie wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu skarżący złożył w dniu 16 maja 2016 r. Słusznie skarżący wywodzi również, że postanowienie Kolegium z dnia [.] sierpnia 2015 r. nie zawierało pouczenia o terminie do wniesienia skargi na decyzję tego organu z dnia [.] czerwca 2015 r. Rozpoznawany wniosek zgłoszono jednak z uchybieniem terminu określonego w art. 87 § 1 Ppsa. O prawidłowym terminie do wniesienia skargi skarżący dowiedział się najpóźniej z postanowienia Sądu z dnia 10 lutego 2016 r. sygn. II SA/Rz 1207/15, doręczonego mu w dniu 29 lutego 2016 r., a więc już po dniu 2 października 2015 r. W dniu tym – 29 lutego 2016 r., powziął zatem wiadomość, że termin do wniesienia ewentualnej skargi na decyzję z dnia [.] czerwca 2015 r. nie zostanie przez niego już dotrzymany. Skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu złożył zaś dopiero 16 maja 2016 r. Nie wykazał przy tym, aby powód uchybienia terminu ustał dopiero 9 maja 2016 r. W tym stanie rzeczy wniosek spóźniony podlegał odrzuceniu jako niedopuszczalny, stosownie do art. 88 i art. 87 § 1 Ppsa. Z tych powodów nie wzywano skarżącego do uzupełnienia jego braków formalnych – odpisów wniosku, ponieważ sprawie nie można było nadać prawidłowego biegu (art. 49 § 1 Ppsa). Z tych samych powodów nie wzywano do uiszczenia opłat sądowych. Na marginesie tylko Sąd zaznacza, że gdyby nawet przyjąć, że przyczyna uchybienia terminu nastąpiła w dniu doręczenia skarżącemu postanowienia tut. Sądu z dnia 25 kwietnia 2016 r., to wniosek ten i tak nie mógłby być uwzględniony, ponieważ skarżący nie wykazał, aby nie ponosił winy w jego uchybieniu. Wprawdzie postanowienie Kolegium z dnia [.] sierpnia 2015 r. nie zawierało pouczenia o terminie do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 111 § 2 Kpa, co usprawiedliwiałoby jego uchybienie, to jednak stosownych informacji w tym zakresie udzielono skarżącemu w postanowieniu Sądu z dnia 10 lutego 2016 r. sygn. II SA/Rz 1207/15. Fakt nie podjęcia właściwych czynności procesowych był zależny wyłącznie od skarżącego, a te podjął dopiero 16 maja 2016 r. nie dochowując należytej staranności w dbałości o własne sprawy. Wniosek o przywrócenie terminu wraz z wniesioną z opóźnieniem skargą winien był wnieść za pośrednictwem organu najpóźniej w dniu 7 marca 2016 r., tj. w terminie 7 dni od dnia 29 lutego 2016 r., kiedy doręczono mu postanowienie Sądu z dnia 10 lutego 2016 r. sygn. II SA/Rz 1207/15. Z tych powodów wniosek nie mógłby zostać uwzględniony i podlegałby oddaleniu. Mając na względzie powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.