II SA/Rz 778/10

13 grudnia 2010 r. POSTANOWIENIE Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie referendarz sądowy Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. A., o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, w sprawie ze skargi J. A., na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Sanitarnego, z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [....], wydaną w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej, - postanawia – 1) ustanowić adwokata z urzędu, 2) umorzyć postępowanie o zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem z 2 grudnia 2010 r., skarżący J. A. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym polegającym na zwolnieniu od kosztów sądowych oraz na ustanowieniu adwokata. Jego wniosek dotyczy sprawy wszczętej ze skargi na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Sanitarnego dotyczącej umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej. Na podstawie treści wniosku PPF ustalono, iż skarżący zamieszkuje wraz z matką K. A. oraz ojcem A. A. w mieszkaniu o pow. 100 m². Dochód rodziny w łącznej kwocie 3’102 zł, pochodzi z emerytury ojca, renty J. A. oraz emerytury K. A. W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy podkreślono wydatki ponoszone przez rodzinę na leczenie oraz wyjazdy do lekarzy. Strona uważa, że nie zna prawa, dlatego ustanowienie adwokata jest konieczne. Stwierdzono, co następuje: Granice procesowego żądania J. A. dotyczą zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 152, poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a./). Należy podkreślić, iż ustawodawca w treści art. 239 pkt 1 lit. c p.p.s.a. zwolnił z kosztów sądowych skarżących w sprawach z zakresu chorób zawodowych. Zniesienie z mocy prawa ciężaru kosztów sądowych powoduje ten skutek, że skarżący nie jest obowiązany do pokrycia kosztów sądowych w postaci opłat i wydatków (np. wpis od skargi kasacyjnej). Nie istnienie przedmiot do którego można byłoby odnieść możliwości majątkowe wnioskodawcy i członków jego rodziny. Postępowanie wpadkowe w tym zakresie powinno ulec umorzeniu jako bezprzedmiotowe. W rezultacie, koszty postępowania jakie ewentualnie może w przyszłości ponieść wnioskodawca sprowadzają się do wynagrodzenia przysługującego fachowemu pełnomocnikowi za sporządzenie środka odwoławczego od wyroku sądu pierwszej instancji (przymus adwokacko - radcowski). Skarżący J. A. powinien skorzystać z dobrodziejstw ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu. Jego sytuacja majątkowa uzasadnia konieczność pokrycia wynagrodzenia adwokackiego ze środków publicznych. O takiej ocenie wniosku strony, decyduje przede wszystkim wysokość łącznych dochodów rodziny. Stanowią ją kwota 3’102 zł brutto. Kwota ta po podziale na trzech członków rodziny nie przekracza wysokości minimalnego wynagrodzenia w 2010 r. Wydatki skarżącego nie należą do standardowych albowiem zmuszony jest wydatkować na przejazdy do lekarzy specjalistów. O trudnej sytuacji rodziny decyduje także pora roku. Okres zimy dla każdej rodziny wiąże się ze zwiększeniem wydatków na zakup opału, ciepłych ubrań czy zakupu lekarstw. Rodzice skarżącego znajdują się w podeszłym wieku co także oznacza ewentualność zwiększonego wydatkowania na koszty leczenia. Wobec powyższego trudno zaprzeczyć twierdzeniu skarżącego o braku potencjału niezbędnego do pokrycia wynagrodzenia adwokackiego. Chociaż opłata za sporządzenie skargi kasacyjnej nie należy do wysokich, to jej pokrycie spowodowałoby obniżenie poziomu życia członków A. Takich konsekwencji postępowania sądowego nie dopuszcza ustawodawca, nakazują przyznanie stronie niezbędnej dla jej sytuacji procesowej pomocy publicznej. W sytuacji strony wnioskującej odpowiednią postać tej pomocy stanowi w przekonaniu rozpoznającego wniosek, ustanowienie adwokata z urzędu. Wskazane okoliczności rodzinne i majątkowe nakazywały rozstrzygnąć wniosek skarżącego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3, art. 239 pkt 1 lit. c, art. 246 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., w sposób określony w treści sentencji niniejszego postanowienia.