II SA/Rz 782/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik /spr./ NSA Małgorzata Wolska Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 października 2013 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie uznania za dłużnika alimentacyjnego -skargę oddala- II SA/Rz 782/13 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] Wójt Gminy [...] uznał J. W. za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołał art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) dalej: "k.p.a.", oraz art. 5 ust. 3, 3a, 3b, art. 25 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1228), dalej: "u.p.a.". Z ustaleń faktycznych organu I instancji wynika, że w dniu 15 października 2012 r. wezwano J. W. do stawienia się w celu przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego i odebrania oświadczenia majątkowego. Czynności tych dokonano w dniu 23 października 2012 r. Z wywiadu wynika, że J. W. jest zarejestrowany w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Wobec tego 8 marca 2013 r. wystąpiono do urzędu pracy z wnioskiem o podjęcie działań zmierzających do jego aktywizacji zawodowej. W dniu 18 kwietnia 2013 r. organ otrzymał od Powiatowego Urzędu Pracy [...] informację o wykreśleniu J. W. z ewidencji osób bezrobotnych z powodu odmowy przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy bez uzasadnionej przyczyny, tj. okoliczności wynikającej z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Ponadto, jak ustalił Wójt Gminy [...], w okresie 6 miesięcy przed wydaniem decyzji w niniejszej sprawie J. W. dokonywał wpłaty alimentów w kwocie mniejszej niż wymagane ustawą 50 % należnej kwoty. Wobec tego zaistniały w ocenie organu przesłanki wynikające z art. 5 ust. 3 i 3a u.p.a. do uznania J. W. za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Po rozpatrzeniu odwołania J. W. decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO lub Kolegium utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy za bezsporne uznał, że strona jest dłużnikiem alimentacyjnym. Odwołujący został wykreślony z ewidencji osób bezrobotnych z powodu odmowy bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji podjęcia odpowiedniego zatrudnienia. Ponadto, w okresie ostatnich 6 miesięcy, na co wskazuje komornik sądowy przy Sądzie Rejonowym [...], wyegzekwowano od zobowiązanego jedynie kwotę 50 zł, co stanowi wartość niższą niż 50 % ustalonych alimentów. Dlatego zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie było zgodne z prawem. Z decyzją SKO nie zgodzili się J. W., wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej: WSA w Rzeszowie). Skarżący nie zgadza się z zapadłymi w sprawie rozstrzygnięciami. Wyjaśnił, że przez długi okres pozostawał bezrobotnym, bez prawa do zasiłku, ale pomimo tego częściowo wywiązywał się z obowiązku alimentacyjnego podejmując prace sezonowe. W tym czasie również komornik potrącał 60 % jego wynagrodzenia, zatem alimenty w dalszym ciągu były częściowo płacone. Podkreśla, że nawet gdyby komornik zajął całe jego ówczesne wynagrodzenie wynoszące 1100 zł, to i tak alimenty byłyby pokryte tylko w części ponieważ wynoszą 1300 zł. Dlatego zaskarżone decyzje uznaje za niesłuszne. Podaje również, że nie mógł podjąć zaoferowanej mu pracy z powody opieki nad niepełnosprawną w znacznym stopniu matką, na dowód czego przedłożył kopię orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.a.a., zgodnie z którym sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy. Skarga J. W. jest niezasadna. Stan faktyczny sprawy, w którym zapadło skarżone rozstrzygnięcie jest niewątpliwy. Został ustalony w sposób przewidziany w przepisach prawa, z tego więc powodu Sąd przyjmuje te ustalenia jako wystarczającą podstawę faktyczną wyrokowania. Skarga J. W. nie wskazuje kierunku zaskarżenia decyzji SKO, jednak skarżący twierdzi, że to rozstrzygnięcie jest niesprawiedliwe, bo nie uwzględnia sytuacji życiowej skarżącego. Sąd mając ustawowy obowiązek kontroli decyzji z punktu widzenia jej legalności, niezależnie od zarzutów skargi, musi stwierdzić, że podgląd skarżącego na decyzję Kolegium jest niezasadny. Z akt sprawy i ustaleń dokonanych w postępowaniu wynika jednoznacznie, że skarżący odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia zatrudnienia zaoferowanego przez Powiatowy Urząd Pracy. Odmowa ta daje podstawę do zastosowania art. 5 ust. 3 pkt 3 u.d.a. W decyzji objętej skargą SKO utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] uznającą skarżącego za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. W tym zakresie organy działały w zgodzie z przepisami prawa. W swoim postępowaniu nie naruszyły także przepisów formalnych, a przez to nie dały podstaw do uwzględnienia skargi. Dla oceny zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami prawa nie mają znaczenia okoliczności podnoszone w skardze, zwłaszcza wysokość orzeczonych alimentów i uzyskiwane przez skarżącego wynagrodzenie. Dla stosowania art. 5 ust. 3 pkt 3 u.d.a. istotne znaczenie ma postawa dłużnika, który mimo trudności pragnie wywiązać się z ciążącego na nim obowiązku i z tego powodu podejmuje zatrudnienie. W stanie właściwym dla skarżącego trudno o wskazanie takiej postawy, zatem zastosowanie art. 5 ust. 3 pkt 3 u.d.a. miało pełne uzasadnienie. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.