II SA/Rz 783/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Robert Sawuła SO (del.) Ewa Partyka /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 4 listopada 2010 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej A. Sp. z o.o. kwotę 757 zł /słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] czerwca 2010r. Wojewoda [...] po rozpoznaniu odwołań K. M., Z. K., M. N., W. P., Z. P., M. S., K. S., A. S. oraz K. S. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2010r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchylił tę decyzję w całości (pkt 1), odmawiając równocześnie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej A. Sp. z o.o. nr [...], tj. nowej wieży, systemu anten, kontenera na działce nr ewid. 1680 oraz linii zasilającej stację wraz ze słupową stacją transformatorową na działkach nr 1679 i 1677 w K. W podstawie prawnej organ odwoławczy powołał art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) w zw. z § 3 pkt 3 i pkt 4, § 36 uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 2004r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr 67, poz 749) oraz art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. W uzasadnieniu podniesiono, że decyzją z dnia 30 marca 2010r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej A. Sp. z o.o. nr [...] tj. nowej wieży, systemu anten, kontenera na działce nr 1680 oraz linii zasilającej stację wraz ze słupową stacją transformatorową na działkach nr 1679, 1677 w K. Odwołanie od tego rozstrzygnięcia złożyli: K. M., Z. K., M. N., W. P., Z. P., M. S., K. S., A. S. i K. S. K. M., W. P., M. S., K. S., A. S. i K. S. podnieśli, iż w kwestionowanej decyzji stwierdzono wprawdzie, iż przedmiotowy obiekt nie zalicza się do inwestycji mogących znacząco wpływać na środowisko, jednocześnie jednak wyznaczono obszar oddziaływania obejmujący działki sąsiednie. Realizacja inwestycji spowoduje, ich zdaniem, że należące do nich działki staną się bezużyteczne i bezwartościowe. Zakwestionowali także stwierdzenie organu, iż działka nr 1693 jest własnością gminy, podczas, gdy w rzeczywistości stanowi ona własność osób prywatnych. Z. K. podniósł z kolei, iż organ nie odpowiedział na kierowane do niego pisma, w których domagał się wyjaśnień w zakresie bezpieczeństwa uprawiania roli, rekreacyjnego przebywania na działce oraz możliwości zabudowy działki budownictwem jednorodzinnym. Wskazał, iż planowana inwestycja uniemożliwi mu wykorzystanie działki zgodnie z jej przeznaczeniem wskazanym w planie miejscowym. M. N. podniosła z kolei, iż nabyła działkę położoną w sąsiedztwie planowanej inwestycji, którą zamierzała przeznaczyć pod uprawę warzyw. Realizacja przedmiotowej inwestycji spowoduje zaś, iż działka ta stanie się bezużyteczna z tego punktu widzenia i bezwartościowa. Również Z. P. zwróciła uwagę, iż w następstwie planowanej inwestycji stanowiąca jej własność działka stanie się "nieużyteczna dla uprawy". Decyzją z dnia [...] czerwca 2010r. Wojewoda [...] po rozpoznaniu wskazanych odwołań uchylił w całości kwestionowane nimi rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, odmawiając równocześnie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę odnośnie inwestycji, której dotyczy sprawa. Uzasadniając stanowisko powołał się na art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, który wymaga przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę wcześniejszego sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W jego ocenie, z kwestionowanej decyzji Starosty [...] nie wynika, aby obowiązek ten został w niniejszym wypadku wypełniony. Organ pierwszoinstancyjny stwierdził bowiem istnienie owej zgodności, nie wyjaśniając jednocześnie na jakiej podstawie sformułował tę tezę. Wojewoda wskazał, iż działki, na terenie których zaplanowano obiekt usytuowane są w granicach obszaru oznaczonego symbolem R, dla którego zgodnie z § 36 ust. 1 planu ustala się 1) przeznaczenie podstawowe – grunty rolne z zabudową zagrodową, 2) przeznaczenie uzupełniające – zieleń śródpolna, drogi dojazdowe do pól. Ustęp 2 powołanego § 36 wskazuje, że dla terenu ustala się następujące zasady zabudowy i zagospodarowania: 1) intensywność zabudowy – maksymalnie 0,3; 2) dopuszcza się lokalizację nowej zabudowy zagrodowej i zachowanie zabudowy istniejącej z możliwością prowadzenia modernizacji, remontów, i uzupełnień zainwestowania służącego bezpośrednio produkcji rolnej; 3) dopuszcza się możliwość realizacji dróg dojazdowych do pól i urządzonych ciągów spacerowych; 4) dopuszcza się utrzymanie i budowę sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. Z kolei w § 4 ust. 3 planu wskazano, że w granicach obszaru górniczego "[...]" wprowadza się obowiązek: 1) zachowania stref ochronnych w promieniu 50m od odwiertów, z zastrzeżeniem ustaleń zwartych w przepisach szczególnych, 2) prowadzenia zmian w zagospodarowaniu terenu w porozumieniu z właściwym organem nadzoru górniczego. Zdaniem organu odwoławczego, przedstawione wyżej ustalenia planu miejscowego wskazują, iż lokalizacja przedmiotowej stacji jest z nimi sprzeczna. Stacja ta bowiem nie mieści się ani w przeznaczeniu podstawowym, ani też w przeznaczeniu uzupełniającym. Tym samym pozytywne stanowisko Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w sprawie realizacji inwestycji w granicach obszaru górniczego nie może zmienić faktu, iż stacja bazowa telefonii komórkowej, której dotyczy sprawa nie zalicza się do obiektów, które przewidziane zostały przez miejscowy plan. Wojewoda podkreślił także, iż wyznaczony w projekcie zagospodarowania obszar oddziaływania stacji na działki sąsiednie i stwierdzenie, że odległość miejsc dostępnych dla ludzi od ośrodków elektrycznych anten tej stacji będzie większa niż 70m prowadzi do wniosku, że wyznaczony w projekcie zagospodarowania obszar oddziaływania stacji (w którym znajdują się działki odwołujących się) wyłączony jest z możliwości zlokalizowania zabudowy zagrodowej (mieszkaniowej). Nie byłoby bowiem w tej sytuacji możliwe zrealizowanie podstawowego przeznaczenia ustalonego w planie na tym obszarze (w zakresie budownictwa zagrodowego). Skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2010r. złożyła A. Sp. z o.o., wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i zarzucając naruszenie: - prawa materialnego, w szczególności art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, iż postanowienia § 3 pkt 3 i 4 oraz § 36 uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 2004r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] stanowią o niedopuszczalności realizacji inwestycji, - przepisów postępowania, w szczególności art. 7 i art. 77 k.p.a. w zakresie wszechstronnej oceny materiału dowodowego odnośnie oceny przedsięwzięcia jako stanowiącego urządzenie infrastruktury technicznej w rozumieniu § 36 ust. 2 pkt 4 planu oraz art. 107 k.p.a. w zakresie konstrukcji uzasadnienia decyzji. Strona skarżąca podniosła, że w demokratycznym państwie prawa wpływ władzy publicznej na wykonywanie prawa własności jest ograniczony tylko do wyraźnie ustawowo określonych przypadków i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ono istoty prawa własności. Tym samym nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko organu dokonującego interpretacji postanowień planu w sposób dopuszczający przeznaczenie tylko wyraźnie wskazane w planie, odrzucające zaś inne przedsięwzięcia, które nie sprzeciwiają się podstawowemu przeznaczeniu, a których wyraźnie nie zabroniono. Odwołując się do stanowiska zawartego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 maja 2009r. (II SA/Kr 565/09, Lex Nr 558442) strona skarżąca wskazała, że zgodność, o której mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane oznacza w istocie brak sprzeczności, a nie dosłowną zgodność polegającą na dokładnym przepisaniu ustaleń. Skoro więc § 36 ust. 2 pkt 4 planu dopuszcza utrzymanie i budowę sieci i urządzeń infrastruktury technicznej należy uznać, iż realizacja inwestycji jest zgodna z treścią planu, natomiast postanowienia § 36 ust. 1 oraz § 4 ust. 3 nie stanowią przeszkody do jego realizacji. Definiując pojęcie "urządzenia infrastruktury technicznej" należy, zdaniem Spółki, sięgnąć do art. 2 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odsyłającym do art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami . A. podniosła, że w dniu 17 lipca 2010r. weszła w życie ustawa z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675), wedle której uzasadnionym jest dopuszczenie modernizacji oraz lokalizacji nowych instalacji radiokomunikacyjnych telefonii komórkowej – wież, masztów, słupów wolnostojących realizowanych jako konstrukcje wsporcze pod urządzenia telekomunikacyjne i maszty telekomunikacyjne z przeznaczeniem pod infrastrukturę telekomunikacyjną. Nadto planowana inwestycja nie stanowi zagrożenia dla życia i zdrowia ludzkiego, bowiem zgodnie z unormowaniami zawartymi w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych w kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573) nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie można się również, w ocenie strony skarżącej, zgodzić z twierdzeniami, że lokalizacja stacji bazowej telefonii komórkowej może naruszać interes prawny właścicieli i użytkowników nieruchomości zlokalizowanych w obszarze oddziaływania stacji. W tym zakresie nie doszło bowiem do przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości. Zdaniem strony skarżącej, lokalizacja stacji bazowej telefonii komórkowej nie wpłynie niekorzystnie na środowisko i zdrowie mieszkańców oraz nie spowoduje zmiany wartości nieruchomości sąsiednich, o ile spełnione zostaną wymogi znajdujące się w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883). Pola elektromagnetyczne o poziomach przekraczających dopuszczalne koncentrują się przed antenami w obszarach praktycznie niedostępnych dla ludności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Odnosząc się do twierdzeń Spółki podniósł że przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej nie zalicza się do urządzeń infrastruktury technicznej. Zasadniczym jej elementem jest bowiem wolno stojący maszt antenowy, a dodatkowymi: instalacje i urządzenia. Stacja ta jest zatem obiektem budowlanym w postaci budowli – masztu, która wraz z instalacjami i urządzeniami stanowi całość techniczno-użytkową w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b i pkt 3 ustawy Prawo budowlane. W piśmie procesowym z dnia 31 sierpnia 2010r. A. Sp. z o.o., powołując się na ustawę z o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, podniosła, iż wprawdzie jej regulacje nie znajdują w sprawie zastosowania, jednakże wskazują na intencje ustawodawcy co do zakresu rozumienia pojęć i możliwych interpretacji miejscowego planu. Spółka powołała się na art. 46 tej ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Dokonując kontroli we wskazanym wyżej zakresie Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, w tym także z przyczyn, które Sąd uwzględnił z urzędu. Podstawą odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia skarżącej spółce pozwolenia na budowę bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej A. nr [...] tj. nowej wieży, systemu anten, kontenera – na działce 1680 oraz linii zasilającej stację wraz ze słupową stacją transformatorową na działkach 1679 i 1677 w K. było przede wszystkim stwierdzenie przez Wojewodę [...] niezgodności tego zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przez Radę Gminy [...] w dniu [...] marca 2004 r. uchwałą nr [...] – konkretnie z § 36 i § 3 pkt 3 i 4. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane (dalej także Pr. bud.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Poza sporem pozostaje, że obszar oddziaływania planowanej inwestycji obejmuje tereny oznaczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ( dalej mpzp) symbolem "R", co oznacza według § 2 ust. 2 pkt 3 mpzp tereny rolne. W § 36 mpzp dla tak oznaczonego obszaru postanowiono: - ust. 1 pkt 1) przeznaczenie podstawowe – grunty rolne z zabudową zagrodową, pkt 2) przeznaczenie uzupełniające – zieleń śródpolna, drogi dojazdowe do pól. - ust. 2. Dla terenu ustala się następujące zasady zabudowy i zagospodarowania: pkt 1) intensywność zabudowy – maksymalnie 0,3, pkt 2) dopuszcza się lokalizację nowej zabudowy zagrodowej i zachowanie zabudowy istniejącej z możliwością prowadzenia modernizacji, remontów i uzupełnień zainwestowania służącego bezpośrednio produkcji rolnej, pkt 3) dopuszcza się możliwość realizacji dróg dojazdowych do pól i urządzonych ciągów spacerowych, pkt 4) dopuszcza się utrzymanie i budowę sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. Z kolei § 3 pkt 3 i 4 mpzp stanowią, że ilekroć w przepisach uchwały jest mowa o przeznaczeniu podstawowym należy przez to rozumieć przeznaczenie, które powinno dominować na terenie wyznaczonym liniami rozgraniczającymi, przeznaczeniu uzupełniającym – należy przez to rozumieć przeznaczenie inne niż podstawowe, które uzupełnia bądź wzbogaca przeznaczenie podstawowe. Analiza i wykładnia wyżej wymienionych zapisów mpzp w ocenie Sądu nie daje podstaw do stwierdzenia, że planowana inwestycja jest z nimi niezgodna. Punktem wyjścia dla takiego stanowiska było stwierdzenie, że mpzp jest aktem, który swoje źródło i podstawę znajduje w przepisach ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm – dalej upzp) – w tym m.in. w art. 3 ust. 1 tej ustawy. Oznacza to, że przy odczytywaniu i wykładni zapisów mpzp określonym pojęciom nie powinno się nadawać innego znaczenia niż ustawowe wówczas, gdy odmiennej definicji nie zawarto w uchwalonym planie. Takiej odmiennej definicji mpzp nie zwiera. W art. 2 pkt 13 upzp co do pojęcia "uzbrojenie terenu" znajduje się odesłanie do urządzeń, o których mowa w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.). Według tego ostatniego przepisu przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Nie ulega wątpliwości, że stacja bazowa telefonii komórkowej z linią zasilającą i słupową stacją transformatorową w myśl tej definicji jest urządzeniem infrastruktury technicznej i to niezależnie od tego, że jest ona także w myśl art. 3 pkt 1 lit b i pkt 3 Pr. bud. obiektem budowlanym. Tut. Sąd podziela pogląd wyrażony w cytowanym w skardze wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 maja 2009 r. (sygn. akt II SA/Kr 565/09, LEX nr 558442), według którego zgodność, o której mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. oznacza brak sprzeczności. Skoro więc § 36 ust. 2 pkt 4 mpzp Gminy [...] w sposób wyraźny na terenach rolnych (R) dopuszcza budowę urządzeń infrastruktury technicznej, a w tym ostatnim pojęciu mieści się stacja bazowa telefonii komórkowej z linią zasilająca i słupową stacją transformatorową, to brak było podstaw do podzielenia stanowiska organu II instancji, iż wyżej wymienione zamierzenie inwestycyjne nie jest zgodne z mpzp. Okoliczność, że inwestycja nie mieści się w przeznaczeniu podstawowym ani uzupełniającym sama przez się nie przesądza o niezgodności z planem. Takie usytuowanie dopuszczonego według § 36 ust. 2 pkt 4 mpzp urządzenia infrastruktury technicznej na tym terenie nie zmienia jego przeznaczenia podstawowego ani uzupełniającego. Słuszny jest także zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Wyznaczenie obszaru oddziaływania inwestycji nie musi bowiem oznaczać, że obszar ten jest w każdym wypadku wyłączony z możliwości zlokalizowania zabudowy zagrodowej (mieszkaniowej). Takie stwierdzenie byłoby adekwatne wówczas, gdyby w odległości nie większej niż 70 m wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania emitowanego z anten przekraczającego dopuszczalne normy znajdowały się miejsca, w których możliwe byłoby wzniesienie budynków o określonej wysokości dopuszczonej przez postanowienia mpzp i te właśnie budynki znalazłyby się w/w wiązce. Takich ustaleń organ nie uczynił, chociaż dla sformułowania zaprezentowanej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji tezy, konieczne byłoby wskazanie na jakiej wysokości nad poziomem terenu w promieniu 70 m znajdują się takie wiązki promieniowania. Niezbędne w tej sytuacji jest więc również dalsze wyjaśnienie zapisów znajdujących się w Analizie na karcie 127 projektu budowlanego "odległość miejsc dostępnych dla ludzi od środków elektrycznych anten (większa niż 70 m)" i właściwe rozpatrzenie zgromadzonego materiału dowodowego. Kwestią budzącą wątpliwości jest także rozbieżność pomiędzy zakresem oddziaływania inwestycji przedstawionym przez inwestora w projekcie zagospodarowania terenu i znajdującym się w dokumentacji organu I instancji z zaznaczonym na kopii z mapy ewidencyjnej (k 12). Z tego drugiego dokumentu wynika, że w obszarze tym znajduje się także działka 1676, a w aktach brak wypisu z rejestru gruntów dotyczącego tej działki ewidencyjnej. Konieczne jest więc także wyjaśnienie tej okoliczności i ewentualne – w razie potrzeby – zapewnienie udziału w postępowaniu właścicieli tej nieruchomości. To na organach spoczywa obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Rozpatrzenie zaś oznacza wskazanie, na jakich dowodach organ się oparł przy dokonywaniu konkretnych ustaleń, dlaczego jakimś dowodom dano wiarę bądź odmówiono wiarygodności. Z obowiązku ustalenia prawdy obiektywnej wynika też, że jeśli zebrany materiał nie jest według organu wystarczający dla dokonania ustaleń istotnych dla wyniku sprawy, organ może żądać od strony przedstawienia określonych dowodów, bądź przeprowadzić takie dowody z urzędu. Powyższe przesądza o naruszeniu przez organ II instancji także art. 7 i art. 77 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych względów należało uchylić zaskarżone rozstrzygnięcie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. Na koszty te składają się: wpis od skargi, wynagrodzenie pełnomocnika stosowne do § 14 ust. 2 pkt Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych... (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.) oraz 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.