II SA/Rz 787/07

Dnia 11 września 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 11 września 2008 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 czerwca 2008 roku, sygn. akt II SA/Rz 787/07 oddalającego skargę J. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] sierpnia 2007 roku, nr [...] w przedmiocie zmiany w operacie ewidencji gruntów - postanawia – odrzucić skargę kasacyjną. Sygn. akt II SA/Rz 787/07 Postanowienie Dnia 11 września 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 11 września 2008 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych w całości oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] sierpnia 2007 roku, nr [...] w przedmiocie zmiany w operacie ewidencji gruntów – postanawia – przyznać skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2008 roku, sygn. akt II SA/Rz 787/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę J. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] sierpnia 2007 roku, nr [...] w przedmiocie zmiany w operacie ewidencji gruntów. W dniu 3 lipca 2008 roku doręczono skarżącemu sporządzone na jego wniosek uzasadnienie ww. rozstrzygnięcia. W dniu 21 lipca 2008 roku J. S. wniósł skargę kasacyjną. Skarga została sporządzona i wniesiona osobiście przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w § 2 i § 3 cytowanego artykułu. Sporządzenie skargi kasacyjnej osobiście przez stronę nie będącą adwokatem lub radcą prawnym stanowi brak czyniący ją niedopuszczalną. Brak ten nie podlega uzupełnieniu w trybie art. 178 P.p.s.a. Sporządzenie skargi kasacyjnej przez osobę mającą kwalifikacje wymagane art. 175 P.p.s.a. przesądza zatem o jej dopuszczalności. Jeśli skarga kasacyjna została wniesiona z naruszeniem art. 175 P.p.s.a. Sąd zobligowany jest ją odrzucić bez wzywania do usunięcia braków – postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2004 r., sygn. akt FSK 3/04, publ. Monitor Prawniczy 2004, nr 5, s. 202. Ponieważ skarżący nie jest podmiotem uprawnionym do sporządzenia skargi kasacyjnej należy stwierdzić, iż skarga ta obarczona jest brakiem, który czyni ją niedopuszczalną. Uwzględniając całość powyższego Sąd w oparciu o art. 178 P.p.s.a. orzekł jak sentencji postanowienia. Sygn. akt II SA/Rz 787/07 UZASADNIENIE W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] sierpnia 2007 roku, nr [...] w przedmiocie zmiany w operacie ewidencji gruntów, skarżący – J. S. wniósł o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 8 stycznia 2008 roku Sąd przyznał skarżącemu prawo pomocy we wnioskowanym zakresie. Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2008 roku, sygn. akt II SA/Rz 787/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę J. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] sierpnia 2007 roku, nr [...] w przedmiocie zmiany w operacie ewidencji gruntów. W dniu 3 lipca 2008 roku doręczono skarżącemu sporządzone na jego wniosek uzasadnienie ww. rozstrzygnięcia. W dniu 7 lipca 2008 roku skarżący ponownie złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, tym razem w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2008 roku referendarz sądowy odmówił uwzględnienia wniosku. W uzasadnieniu stwierdzono, iż skarżący nie nadesłał dokumentów źródłowych, które pozwalałyby zweryfikować prawdziwość podnoszonej przez niego okoliczności, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił jego małżonce przyznania renty. Postanowienie doręczono J. S w dniu 4 sierpnia 2008 roku. W dniu 11 sierpnia wniósł on sprzeciw. Nie zgodził się z argumentacją odmowy przyznania prawa pomocy, a nadto stwierdził, iż żona nie pobiera renty ani emerytury od 1 października 2007 roku. Zaświadczenia na tę okoliczność nie przedstawił albowiem jego uzyskanie wiąże się z koniecznością poniesienia znacznych wydatków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako P.p.s.a. w razie skutecznego wniesienia sprzeciwu postanowienie referendarza w przedmiocie prawa pomocy traci moc. Sąd rozpoznaje wniosek na nowo. Wniosek skarżącego dotyczy zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata, a więc odnosi się do instytucji prawa pomocy w zakresie całkowitym, o której mowa w art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako P.p.s.a. Ponieważ skarżący korzysta już z prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, rozważyć należy, czy jego sytuacja majątkowa i rodzinna nie uzasadnia przyznania prawa pomocy w całości, a więc także przez ustanowienie adwokata. Wymogi jakie winna spełniać osoba fizyczna ubiegająca się o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie statuuje przepis art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Stosownie do jego treści przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy wnioskujący wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z istoty prawa pomocy wynika więc, iż ustawodawca odstępuje od ogólnej zasady odpłatności postępowania – art. 199 P.p.s.a. – na rzecz konstytucyjnego prawa do sądu w sytuacjach, gdy strona nie jest w stanie partycypować w jakichkolwiek kosztach związanych z rozpoznaniem wniesionej przez nią skargi. Przyznanie prawa pomocy nie ma charakteru uznaniowego, nie zależy od swobodnej decyzji sądu, lecz podlega ściśle określonym przez wyżej wskazane przepisy regułom, których spełnienie warunkuje zasadność wniosku. Jeżeli osoba ubiegająca się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym nie wykaże, że spełnia wymogi uzasadniające skorzystanie z tej instytucji, Sąd wniosku uwzględnić nie może. Odnosząc powyższe do sytuacji materialnej i życiowej skarżącego Sąd ocenił jego wniosek jako zasadny. W oparciu o przedstawione przez skarżącego okoliczności Sąd ustalił co następuje: Skarżący pozostaje w związku małżeńskim. Dochody jego gospodarstwa domowego wynoszą łącznie 936 złotych netto miesięcznie – renta wypadkowa skarżącego. Skarżący zamieszkuje wraz z żoną, synem, synową oraz wnukami w domu o powierzchni 130 metrów kwadratowych. Rodzina syna nie partycypuje w wydatkach związanych z utrzymaniem domu. Poza domem skarżący jest właścicielem nieruchomości rolnej o powierzchni 1,52 hektara oraz samochodu osobowego marki Fiat 126 p z 1979 roku. Na wydatki obciążające budżet domowy składają się raty na spłatę kredytów oraz standardowe koszty związane z koniecznością utrzymania gospodarstwa domowego – wyżywienie, ubiór, niezbędne leki, energia elektryczna; skarżący nie posiada przyłącza gazu ani wody. Uwzględniając powyższe okoliczności – sytuację rodzinną i majątkową skarżącego oraz ogólne koszty utrzymania gospodarstwa domowego w dzisiejszych czasach należy stwierdzić, iż dochód uzyskiwany przez rodzinę skarżącego jest wprawdzie stały, lecz jednocześnie zbyt niski by można było z niego wygospodarować jakiekolwiek oszczędności. Wysiłek jaki wiązałby się z koniecznością poniesienia kosztów ustanowienia adwokata, doprowadziłby w ocenie sądu do znacznego pogorszenia sytuacji skarżącego i jego rodziny. Sąd dał wiarę skarżącemu co do pozbawienia jego żony prawa do renty od października 2007 roku. Z powyższych względów, na podstawie art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 260 P.p.s.a. sąd orzekł jak w sentencji postanowienia .